บทที่ 4 ใครเสแสร้งเก่งกว่ากัน

ภายในห้องน้ำขนาดไม่ใหญ่มาก ร่างบางของโจวลี่อินกำลังถูสบู่ขัดเหงื่อไคลออกจากร่างกายแต่แล้วก็ได้ยินเสียงเคาะประตูดังขึ้นทำเอาหญิงสาวหยุดชะงักมือขัดตัว ก่อนจะเอ่ยถามออกไปด้วยความหงุดหงิดที่โดนรบกวนระหว่างอาบน้ำ เพราะตอนอาบน้ำเป็นช่วงเวลาที่เธอผ่อนคลายเป็นที่สุด

ปังๆๆ

"ใครกัน"

"เมื่อไรจะเสร็จสักที ฉันก็อยากอาบน้ำเหมือนกันนะ" หนิงเหมยที่เพิ่งตื่นเดินออกมาจากห้องนอน จะไปเข้าห้องน้ำพอเห็นว่าประตูปิดอยู่ก็ยกมือขึ้นเคาะประตูอย่างแรงราวกับไม่กลัวว่ามันจะพัง ยิ่งได้ยินเสียงว่าคนข้างในคือโจวลี่อินก็พูดออกมาอย่างไม่เกรงใจ หนิงเหมยเป็นสะใภ้ใหญ่ของบ้านจึงรู้สึกว่าตนเองอยู่เหนือกว่าโจวลี่อินที่เป็นสะใภ้เล็ก อีกอย่างโจวลี่อินก็ได้แต่งเข้ามาในสกุลเพราะใช้วิธีต่ำช้าจับน้องสามีของเธอ จึงทำให้หนิงเหมยยิ่งดูแคลนหญิงสาวเป็นอย่างมาก

"ตอนนี้ฉันยังอาบน้ำไม่เสร็จ มาทีหลังก็ต้องรอสิ ไม่ใช่มาเคาะเร่งอย่างคนไม่มีมารยาทอย่างนี้" โจวลี่อินเอ่ยต่อว่าออกมาเสียงดังก่อนจะอาบน้ำต่อไม่สนใจหนิงเหมยอีกต่อไป

ผ่านไปซักพักโจวลี่อินอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วก็เปิดประตูออกมา เห็นหนิงเหมยยืนอยู่หน้าห้องน้ำด้วยสีหน้าบึ้งตึง หญิงสาวไม่สนใจทำเพียงเดินผ่านหนิงเหมยไป

"คิดว่าตัวเองเป็นคุณหนูสกุลใหญ่หรือไงกัน ก็แค่ผู้หญิงชั้นต่ำ" หนิงเหมยต่อว่าโจวลี่อินด้วยใบหน้าบิดเบี้ยว นึกดูถูกสกุลเดิมของสะใภ้เล็กอย่างโจวลี่อินเป็นอย่างมาก มาจากสกุลที่ยากจนแล้วยังชอบทำตัวสูงส่ง น่าขยะแขยงสิ้นดี

"ฉันจะเป็นผู้หญิงแบบไหน ก็ไม่รบกวนให้สะใภ้ใหญ่มาบอกหรอกนะ ที่ฉันรับรู้มาสะใภ้ใหญ่ก็มาจากสกุลชั้นต่ำเหมือนกันนี่" โจวลี่อินอดไม่ได้ที่จะหันกลับมาเอ่ยว่าหนิงเหมย มีสิทธิ์อะไรมาว่าเธอเป็นผู้หญิงชั้นต่ำ ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้สูงส่งไปกว่าคนอื่นสักเท่าไร ก็แค่เป็นสะใภ้ที่แต่งเข้ามาก่อนก็เท่านั้นเอง

"นี่แกว่าฉันเหรอโจวลี่อิน" หนิงเหมยได้ฟังก็ตัวสั่นด้วยความโกรธ ปรี่เข้าไปหาโจวลี่อินเตรียมจะหาเรื่อง

"เสียงดังอะไรกัน" เยว่ซื่อเปิดประตูเดินออกมาเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงรำคาญ พอเห็นว่าเป็นสะใภ้ทั้งสองของตนเองก็หันไปมองโจวลี่อินอย่างเอาเรื่อง

"ไม่มีอะไรหรอกค่ะแม่ เพียงแค่สะใภ้เล็กเอาแต่ขัดเนื้อขัดตัวอยู่ในห้องน้ำนานเกินไปก็เท่านั้นเอง ฉันบอกว่าปวดท้องเข้าห้องน้ำจนจะทนไม่ไหวแล้ว สะใภ้เล็กก็ไม่สนใจ" หนิงเหมยเดินเข้าไปเอ่ยบอกแม่สามีด้วยน้ำเสียงอ่อนหวานราวกับว่าตนเองนั้นถูกโจวลี่อินกลั้นแกล้ง

โจวลี่อินเห็นท่าทางของหนิงเหมยก็อยากจะเข้าไปตบใบหน้าเสแสร้งนั่นเหลือเกิน มีอย่างที่ไหนก่อนหน้านี้ยังอ้าปากด่าว่าเธออยู่เลย แต่ก่อนนี้กลับทำท่าทางอ่อนแอเป็นหญิงสาวเรียบร้อย เธอถามหน่อยเถอะว่าแม่สามีไม่รู้จริงๆ หรือว่าสะใภ้คนโปรดกำลังเสแสร้ง หรือรู้แต่แกล้งไม่เห็น

"ทำไมแกถึงทำอย่างนี้ คิดว่าบ้านหลังนี้เป็นของตัวเองหรือไง ถึงได้ทำอะไรเอาแต่ใจ หนิงเหมยปวดท้องจะเข้าห้องน้ำ แกก็ยังแกล้งไม่ให้เข้า" และก็เป็นอย่างที่โจวลี่อินคิด เยว่ซื่อปิดหูปิดตาเชื่อสะใภ้คนโปรดและเอาแต่ด่าว่าเธอ คนอย่างโจวลี่อินจะยอมให้ด่าง่ายๆ เหรอ ด่ามาก็ด่ากลับน่ะสิ

"คุณแม่คะ ทำไมฉันจะต้องแกล้งสะใภ้ใหญ่ด้วย ฉันก็รีบอาบรีบออกมา แต่สะใภ้ใหญ่น่ะสิเอาแต่ด่าว่าฉันตั้งนาน ถ้าหากว่าปวดท้องจริง คงได้ถ่ายท้องจนเหม็นไปทั่วบ้านแล้ว" โจวลี่อินเอ่ยบอกก่อนจะยกมือขึ้นมาปิดที่จมูกและจ้องมองไปที่หนิงเหมยอย่างไม่เกรงกลัว คิดว่าตัวเองเล่นละครเป็นคนเดียวหรือไงกัน เธอดูซีรี่ส์มาเยอะ จะเอาบทไหนล่ะ โจวลี่อินคนนี้เล่นให้ได้หมดแหละ

"ถ้าปวดท้องก็รีบไปเข้าห้องน้ำเถอะ เดี๋ยวได้ถ่ายเรี่ยราดหน้าห้องน้ำอีก" เยว่ซื่อได้ฟังก็เอ่ยปากไล่สะใภ้คนโปรดให้ไปเข้าห้องน้ำ ใครจะอยากเห็นภาพน่าขยะแขยงและได้กลิ่นเหม็นกัน

"ค่ะแม่" หนิงเหมยถึงกับพูดไม่ออกเมื่อเห็นท่าทางเหมือนจะรังเกียจของแม่สามี หญิงสาวจึงหันไปถลึงตาใส่โจวลี่อินก่อนจะสะบัดก้นเดินเข้าห้องน้ำไปด้วยความโมโห

"ส่วนเธอก็มาช่วยฉันทำกับข้าว เดี๋ยวอาหยวนกับสามีของฉันจะกลับมาแล้ว ไหนจะอาหลินกับอาชิงหลานๆ ของฉันอีก กลับมากจากโรงเรียนจะต้องหิวมากเป็นแน่" เยว่ซื่อเอ่ยบอกโจวลี่อินเมื่อใกล้ได้เวลาที่ลูกชายคนโตกับสามีและหลานๆ จะกลับมาจากโรงเรียน

เยว่ซื่อนั้นรู้สึกภูมิใจในตัวหลี่หยวนเป็นอย่างมากที่มีอาชีพเป็นครูส่วนสามีก็ทำงานขายตั๋วรถไฟ ถึงแม้สภาพทางบ้านจะไม่ร่ำรวยแต่ก็ไม่ถึงกับยากจนอะไร ไม่อย่างนั้นโจวลี่อินจะอยากจับลูกชายคนเล็กของเธอทำสามีหรือ

ฝากกดเข้าฉันและคอมเม้นต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ