เซ็นซะใบหย่านี้ EP : 1 เปลี่ยนไป

บทที่ 1 

  ขุนเพลิงลุกขึ้นจากโซฟาเมื่อได้รับสายจากใครบางคน ใบหน้าของเขานั้นยิ้มขึ้นดั่งกับคนดีใจที่ใครจะมา เมื่อก้าวขาออกจากโซฟามาเพียงหนึ่งก้าวเขาหยุดชะงักเพราะซูโจลูกน้องคนสนิทเดินกลับเข้ามาในบ้าน

สายตาที่กวาดมองเปลี่ยนจากขุนเพลิงคนละคนในแววตาที่เย็นชานั้นบ่งบอกถึงความน่ากลัวและร้ายกาจ

"นายจะให้ผมขังคุณผู้หญิงไว้นานแค่ไหน?"

ซูโจที่ยังเอ่ยถามเจ้านายตัวเองไม่ทันสิ้นสุดประโยค ขุนเพลิงยกมือขึ้นในเชิงห้ามไม่ให้พูดต่อ

"จะเป็นตายร้ายดียังไงก็ช่าง ถ้าไม่ได้ฟังคำสั่งของฉันไม่ต้องเปิดประตู ดูแลลูกสาวกลับบ้านให้ดีอย่าให้ใครเข้ามาก้าวก่าย ฉันจะไปรับนับดาว" ซูโจก้มหน้าคำนับให้กับเจ้านายตามคำสั่ง 

นับดาวหญิงสาวรุ่นราวคราวเดียวกับผ้าแพรเพิ่งกลับจากเมืองนอกและในวันนี้นับดาวโทรหาขุนเพลิงให้ไปรับที่สนามบินจึงทำให้ขุนเพลิงนั้นยิ้มดั่งคนที่ดีใจมาก 

"ปะป๊าจะไปไหน ปะป๊าอย่าไปไหนนะ" คนตัวโตถอนหายใจเมื่อได้ยินเสียงของเด็กสาวตัวเล็กทันทีมือของเขาถูกจับด้วยมือนุ่มอันนิดเดียว ใบหน้าน้อยเงยขึ้นในขณะที่เขย่ามือพ่อของตนเองเอ่ยถามทั้งยังเอ่ยปากไม่ให้ไป

ขุนเพลิงคุกเข่าลงตรงหน้าเสมอกับเจ้าตัวเล็ก มือหนาลูบหัวของเด็กสาวเบาๆ ใบหน้าน้อยคล้ายคลึงกับแม่ของเธอราวกับฝาแฝด 

"เจ้าตัวเล็กปะป๊าไปธุระเดี๋ยวปะป๊ากลับมานะคะ" ใบหน้าน้อยมุ่ยใส่ผู้เป็นพ่อทั้งยังกอดอกทำท่าทีเหมือนไม่พอใจ

"ทำไมถึงเอานิสัยมามี๊มาใช้แบบนี้ เลี้ยงลูกของฉันยังไงเอาไปฝึกนิสัยใหม่ ถ้ายังเป็นนิสัยแบบนี้อีกฉันจะไล่พวกเธอออก" เมื่อขุนเพลิงลุกขึ้นเขาจ้องไปยังพี่เลี้ยงทั้งสองคนและเอ่ยว่าเรื่องการอบรมมารยาทของลูกสาวทั้งยังลามไปถึงผ้าแพร 

"ปะป๊าใจร้ายจัง" ใบหน้าน้อยเต็มไปด้วยน้ำตาที่ไหลผู้เป็นพ่อเสียงดังใส่พี่เลี้ยงทำให้เธอตกใจจนไม่กล้ามองหน้าอีก

ขุนเพลิงยกมือลูบหัวของเด็กสาวตัวเล็กผู้เป็นสายเลือดของตนเองเบาๆ ก่อนที่จะเดินออกมาขึ้นรถหรูและมุ่งหน้าสู่สนามบิน 

สนามบิน

เรือนร่างบางสวมใส่ชุดแขนยาวขายาวปกคลุมยี่ห้อดังแบรนด์นี้ราคาสูงเดินตรงมาพร้อมกับรองเท้าส้นสูงสีดำลากกระเป๋าถืออันใหญ่ลงมาจากบันไดเลื่อน ทันทีหญิงสาวคนนั้นรีบวิ่งมาหาขุนเพลิงเธอทิ้งกระเป๋าใบใหญ่โดยที่ไม่สนใจคนตัวเล็กอ้าแขนออกเพื่อโอบกอดขุนเพลิง

"คิดถึงจังเลย" 

"คิดถึงเหมือนกัน...เป็นยังไงบ้างนับดาวอากาศเปลี่ยนแปลงเดี๋ยวจะไม่สบายนะค่อยๆ ปรับสภาพร่างกายของตัวเองรีบไปคอนโดก่อนไหมจะได้เปิดแอร์เย็นๆ อยู่" 

นับดาวยิ้มหวานใบหน้าที่สวยละมุนเอียงคอเล็กน้อยก่อนที่จะจับแก้มของขุนเพลิงเบาๆ ด้วยมืออันนุ่ม

"ขุนเพลิงก็ยังคงเป็นขุนเพลิงคนเดิม เป็นห่วงนับดาวยังไงก็ยังเป็นห่วงอย่างนั้นเหมือนในตอนเด็กเลย" มือทั้งสองจับแก้มของขุนเพลิงโดยการส่ายไปมาราวกับตุ๊กตา เขากลับยิ้มและชอบในการกระทำของเธอ 

"อย่าทำแบบนี้สิ ผมไม่ใช่เด็กแล้วนะ" 

"โอเคค่ะ...ไม่ทำแบบนี้แล้วก็ได้ว่าแต่ภรรยาของคุณ?"

เมื่อนับดาวเอ่ยถึงภรรยาของเขา ขุนเพลิงนั้นเงียบไม่มีคำโต้ตอบกลับเขาถอนหายใจเพียงเล็กน้อย

"อย่าไปพูดถึงเลย ผมกำลังจะเลิกกับเขาในตอนนี้รอแค่เขาหย่าก็เท่านั้น ไปคอนโดเถอะผมซื้อคอนโดไว้รอคุณแล้ว" 

"ขุนเพลิงน่ารักกับนับดาวที่สุดเลยค่ะ แต่นับดาวไม่ถนัดที่จะอยู่คอนโด นับดาวขอไปอยู่บ้านของคุณได้ไหมคะ" มือนุ่มสัมผัสจับแขนของขุนเพลิงใช้แววตาและใบหน้าที่อ้อนขอไปอยู่ที่บ้านด้วยโดยที่เธอก็รู้ว่าเขาแต่งงานกับผู้หญิงคนอื่นแต่นับดาวยังคงใช้เล่ห์เหลี่ยมที่แพรวพราวอ่อยเขาด้วยคำหวาน

"ได้สิ" ขุนเพลิงตอบตกลงกับนับดาวอย่างไม่มีคำลังเล ในขณะที่ขึ้นรถกลับนับดาวเป็นผู้หญิงร่าเริงอ่อนหวานและนุ่มนวลผู้ชายใดที่อยู่ใกล้ต้องเป็นหวั่นไหว สายตาของขุนเพลิงที่มองนับดาวไม่เหมือนกับเมื่อก่อนที่เธอจะไปเรียนต่างประเทศเลยสักนิด  

ขุนเพลิงสะดุ้งเล็กน้อยเพราะว่านับดาวถามคำถามเขาไปหลายประโยคและเอ่ยซ้ำเรียกหลายครั้งแต่ขุนเพลิงก็ได้เพียงแต่นั่งเหม่อใส่เธอ 

"คุณเป็นอะไรหรือเปล่าคะ...หรือว่าไม่สบายใจที่นับดาวขอไปอยู่บ้านด้วยอย่างนั้นคุณไปส่งนับดาวที่บ้านของคุณพ่อคุณแม่ก็ได้ค่ะ" 

ใบหน้าน้อยทำท่าทีก้มลงเหมือนน้อยใจทำให้ขุนเพลิงนั้นไม่สบายใจจึงรีบจับมือของนับดาว

"ไม่ใช่แบบนั้นแค่กำลังคิดเรื่องงานอยู่ ผมขอโทษนะที่ไม่ได้ตั้งใจฟังคำถามของคุณ ช่วยถามผมใหม่อีกครั้งได้ไหม" เขาจ้องมองหน้าของนับดาวแล้วบอกให้เธอถามเขาใหม่อีกครั้ง ใบหน้าสวยฉีกยิ้มพร้อมกับพยักหน้าก่อนที่จะเอ่ยถาม

"นับดาวถามว่าภรรยาของคุณจะไม่ว่าใช่ไหมคะที่นับดาวไปอยู่บ้านด้วย" 

"ไม่หรอกเพราะว่าบ้านหลังนั้นเป็นของผม ผู้หญิงคนนั้นเป็นเพียงเครื่องมือที่ทำให้ผมมีทุกอย่างก็เท่านั้น ไม่ต้องใส่ใจ เธอไม่ได้จำเป็นอะไรในชีวิตของผมอีกแล้วรอแค่เธอเซ็นใบหย่าให้ทุกอย่างก็จบ" 

"ไม่ใช่เป็นเพราะว่านับดาวนะคะที่ทำให้พวกคุณเลิกกัน?"

คำพูดที่เอ่ยถามดั่งกับเสือร้ายที่พ่นคำหวานเหมือนหวังดีแต่แฝงไปด้วยความอยากรู้ 

"ไม่ใช่หรอก อย่าคิดมากสิเดี๋ยวหน้าแก่เร็วนะ" ขุนเพลิงยกมือลูบหัวของนับดาวเบาๆ หยอกล้อกันดั่งกับคู่รักใหม่จนกระทั่งรถขับมาถึงที่บ้าน แม่บ้านรีบวิ่งออกมาหน้าตาตื่นด้วยที่ซูโจลูกน้องคนสนิทของขุนเพลิงเปิดประตูห้องเก็บของที่ขังผ้าแพรเอาไว้ทำให้ผ้าแพรเป็นลมจนต้องเรียกหมอมาดูอาการที่บ้าน

"คุณผู้ชายคะ คุณผู้หญิงเป็นลมรีบขึ้นไปดูคุณผู้หญิงบนห้องนะคะ หมอมาดูแล้วแต่คุณผู้หญิงก็เพ้อหาแต่คุณผู้ชาย" ใบหน้าตื่นเต้นตื่นตระหนกของแม่บ้านพูดด้วยเนื้อตัวที่สั่นเครือ

"ไม่จำเป็นที่เธอจะต้องกะวนกะวายขนาดนั้น ถ้าจะตายก็ปล่อยให้เธอตายไปเลยอย่ามายุ่งกับฉันและใครอนุญาตให้ซูโจเปิดประตูห้อง

เขาไม่เคยตื่นเต้นที่ภรรยาของเขานั้นเป็นลมแถมยังว่าให้แม่บ้านอีกด้วย สายตาคู่น้อยของนับดาวมองแม่บ้านที่ตกใจทั้งยังสลับมองหน้าของขุนเพลิงทำให้เธอคิดและรู้ว่าผู้ชายคนนี้ต้องเป็นของเธออย่างแน่นอน เมื่อมองไปที่บ้านหลังใหญ่นับดาวที่ไม่ได้ร่ำรวยอะไรตั้งแต่แรกกลับเกิดความคิดอยากแย่งชิงที่จะเป็นคุณหญิงบ้านนี้แทนภรรยาของเขา 

"คุณเพลิงคุณไปดูภรรยาของคุณก่อนเถอะค่ะ นับดาวรอได้"

"ตอนนี้แดดร้อนมากเดี๋ยวผมเอาเสื้อสูทคลุมให้เดินเข้าไปในบ้านนะ" ไม่เพียงแต่เสื้อสูทของเขาที่ถอดแล้วคลุมไหล่ให้กับนับดาวมือทั้งสองข้างที่เคยโอบกอดภรรยาในวันนั้นโอบกอดผู้หญิงคนอื่นเดินเข้าไปในบ้านอย่างหน้าตาเฉย 

ภาพทุกอย่างผ้าแพรที่ยืนอยู่ด้านบนห้องเห็นแล้วว่าสามีของตัวเองพาผู้หญิงคนอื่นเข้ามาอยู่ในบ้านโดยที่ไม่บอกเธอสักคำ 

คนตัวเล็กทรุดตัวลงกับพื้นชีวิตที่เปลี่ยนไปเพียงแค่ไม่กี่วันทำให้เธอรับความบาดเจ็บในหัวใจแทบไม่ไหว ในขณะที่ประตูเปิดเข้ามาเด็กสาวตัวเล็กผู้เป็นสายเลือดของเธอนั้นวิ่งเข้ามาโอบกอด

"มามี๊ มามี๊ไม่ร้องไห้นะคะ พะพายกอดมามี๊อยู่ตรงนี้" ใบหน้าของลูกสาวแนบชิดกับใบหน้าของผู้เป็นแม่โอบกอดได้เพียงแค่คอพยายามปลอบใจผู้เป็นแม่ทั้งๆ ที่ตนเองอายุเพียงแค่สองขวบ

"ฮื่อๆ พะพายลูก" 

📌ถูกอกถูกใจหม่ำมี๊กันไหมฝากหม่ำมี๊กดใจเรื่องนี้ให้ไรท์หน่อยนะค้าบ อ้อนๆ ช่วยไรท์ทีงับ  

🔥 บอกเลยว่า อิพี่ชั่ว 100% เตรียมทิชชู่รอเลยค่าบ