บทที่ 4 นี่มันโลกบ้าอะไรเนี่ย!

บทที่ 4 นี่มันโลกบ้าอะไรเนี่ย!

“โอเมก้าในตระกลูฟรอสงั้นเหรอ บ้าน่า อย่างบอกนะว่ามันเป็นเรื่องจริงน่ะ” อีกฝ่ายพึมพำกับตัวเองก่อนจะหันมาทางเขาจะเขาเผลอสะดุ้ง

“ตระกลูฟรอส ตระกูลฟรอสแน่ ๆ ฉันจำลายปักรูปเถาองุ่นที่ชายเสื้อนั่นได้ แต่นาย... จะเป็นไปได้อย่างไรกัน แถมกิ่งก้านตรงกลางหลังนั่นอีก บ้านี่ไม่โคตรจะบ้าไปแล้วเลย”

“เอ่อ อะไรบ้างั้นเหรอ?” เขาลองใจกล้าถามขัดอีกฝ่ายขึ้น

“ก็นายไง นายเป็นโอเมก้า นายมีกิ่งก้าน และนายก็มาจากที่นั่น!”

“กิ่ง...อะไรนะ?” เขาได้ตามถามกลับไปพร้อมทำตาปริบ ๆ อีกที่เห็นว่าเขากำลังงงจนได้แต่ทำตาใสแจ๋วสงบสติลงก่อนพูดออกมาอย่างใจเย็น

“อย่าบอกนะ ว่าเรื่องพวกนี้ก็ลืมไปด้วย” แล้วเขาก็ต้องถอนหายใจยาว “เฮ้อ ดูท่าเราต้องคุยกันยาว...ไปกับฉันได้ไหม?” ร่างสูงเอ่ยถามความสมัครใจ เขาไม่ติดอะไรเพราะคนตรงหน้าดูไม่ใช้คนไม่ดีแต่...

ร่างสูงมองตาสายตาของเขาที่เบือนไปยังบางสิ่งด้านหลังของเขา ก่อนจะหันกลับมา

“ถ้าไปกับฉัน ทั้งหมดบนต้นนั้นจะเป็นของนาย”

เขาตาโต นี่คนคนนี้คิดว่าเขาเห็นแก่กินขนาดไหนกัน!

กระบุงสานในมือของเขาเต็มไปด้วยผลไม้สีแดงสด เนื้อชุ่มฉ่ำคล้ายสับปะรดแต่หอมกลิ่นแอปเปิ้ลกำลังถูกเขาเคี้ยวตุ้ยอยู่ในปากพร้อมเดินตามหลังคนตัวสูงกว่าต้อย ๆ มายังอาคารสูงสามชั้นหลังหนึ่ง มือหนาผลักประตูห้องบนชั้นสามออกเผยให้เห็นห้องนอนของหอพักนักศึกษาที่ดูสะอาดเรียบร้อย เขาก็ยังเดินตามเข้าไปอย่างว่าง่าย

“ถอดเสื้อออก”

“เฮ้ย!” เขาสะดุ้งจนตัวโยนเมื่อได้ยินคำสั่งนั้น ก่อนร่างสูงจะรีบกล่าวขอโทษ

“ไม่ใช่นะ ขอโทษ ฉันไม่ได้มีเจตนาแบบนั้น ก่อนอื่นเลย ฉันเป็นเบต้าวางใจได้ ฉันไม่ได้จะทำมิดีมิร้ายนาย” แต่เขาก็ยังมองอีกฝ่ายอย่างระแวง “พูดจริง ๆ ฉันแค่อยากดูกิ่งก้านบนหลังของนายชัด ๆ เพื่อยืนยันว่าฉันไม่ได้ตาฝาดไปเอง”

“ก็แล้วนั่นมันคืออะไรกันล่ะ?” พอท้องอิ่มเขาก็เริ่มมีแรงขึ้นมาทันที

“มันคือสัญลักษณ์ของเพศพรรณ กิ่งก้านที่นายมีเรียกว่าพิสทิล ปกติแล้วมันจะเกิดขึ้นเฉพาะผู้หญิง และโอเมก้าเพศชาย ซึ่งถ้านายมีมันจริง นั่นก็เป็นเครื่องยืนยันอีกอย่างว่านายเป็นโอเมก้า”

“ทำไมผม เอ่อ... ฉันต้องมาถอดเสื้อต่อหน้าคนที่ไม่รู้จักด้วย” เขาว่า

“โอเค ๆ งั้นฉันจะแนะนำตัวกับนาย ฉันชื่อ เซรอน เกรดดิก เป็นนักศึกษาชั้นปีที่สองเอกดาราศาสตร์ของที่นี่ แล้วนายล่ะ?”

“...”

“จริงสิ นายเสียความทรงจำไปสินะ แต่วางใจฉันได้ ฉันไม่มีเจตนาร้าย” เซรอนบอกออกมาด้วยความจริงใจ “เช่นนั้น...มาทำแผลก่อนดีกว่านะ” ว่าพลางเดินไปหยิบกล่องพยาบาลออกมาจากตู้ข้างโต๊ะหนังสือ พอเห็นว่าเขาไม่ว่าอะไรเซรอนจึงยื่นมามือจับแขนของเขาดึงเบา ๆ ให้นั่งลงบนเก้าอี้ไม้

“โดนมาหนักเลยนี่ เจ็บไหม?” สำลีชุบยาถูกแต้มลงบนรอยขีดข่วนตามร่างกาย และรอยช้ำตรงหลังคอ

“นิดหน่อย แต่ทนได้”

“จำอะไรได้บ้างไหม? อย่างชื่อหรืออะไรอย่างอื่น”

“ไม่รู้เลย จำได้แค่ตอนถูกจับกดน้ำ แต่โชคดีที่รอดมาได้” เขาพูดไปในใจก็นึกสงสารเจ้าของร่างไม่น้อย ถ้าเขาไม่ได้เข้าอยู่ในร่างนี้ คนคนนี้ก็คงถูกลืมเลือนอยู่ใต้ลำธารลึกนั่นเพียงลำพัง

“โดนขนาดนั้นแต่ยังรอดมาได้ นายเก่งมาก ๆ แล้วล่ะ” เซรอนว่าพลางปิดกล่องยาหลังปิดแผลใหญ่ ๆ ให้เขาเสร็จ

“แต่เพราะความจำของนายหายไปหมด จำไม่ได้แม้กระทั่งตัวตน ...แบบนี้อันตรายมากนะ อย่างน้อยต้องรู้สถานะภาพของเพศตัวเองเป็นอย่างแรก ส่วนเรื่องอื่น ๆ ฉันจะคอยบอกนายเอง”

“ที่ที่เราอยู่ตอนนี้คือโรงเรียนสเตรย์บิล เป็นโรงเรียนที่มีชื่อเสียงโด่งดังที่สุดในแคว้นเซเลสเทีย การคุ้มกันของที่นี่เข้มงวดมาก ฉันมั่นใจว่าคนร้ายไม่มีทางตามนายเข้ามาได้แน่”

“อืม” ได้ยินอย่างนั้นเขาก็โล่งใจลงมาได้เปราะหนึ่ง

“ฉันคิดว่านายเป็นคนจากตระกูลฟรอส จ้าวผู้ปกครองรัฐแคโรที่อยู่ถัดออกไป เป็นตระกูลใหญ่ของอัลฟ่าเลือดบริสุทธิ์ลักษณะเด่นสำคัญเลยคือเส้นผมสีเงินของนาย เพราะแบบนั้นการที่นายเป็นโอเมก้าจึงเป็นสิ่งต้องห้ามสำหรับตระกูลนี้ และเป็นไปได้ว่านายคือ วิลเลียส ฟรอส บุตรชายคนโตของผู้นำรุ่นปัจจุบันที่เคยมีข่าวฉาวหลุดออกมาในอดีตว่าเกิดมาเป็นโอเมก้า แต่ข่าวนั้นก็ซาไป ไม่มีใครเคยพบเห็นเด็กคนนั้น”

วิลเลียส ฟรอส งั้นเหรอ?

“แล้วโอเมก้าคืออะไร?”

“...โอเมก้าคือหนึ่งในเพศรองของชายและหญิง ประกอบไปด้วย อัลฟ่า เบต้า และโอเมก้า”

“นายคือเบต้า”

“ใช่ เบต้ามีจำนวนมากที่สุดในไม่มีพิษภัยเป็นเพียงคนธรรมดา แต่คนที่นายต้องคอยละวังคืออัลฟ่า พวกเขาเป็นเหมือนศัตรูทางธรรมชาติของโอเมก้าแบบนายที่ปริมาณการเกิดนั้นต่ำลงมาทุกปี จนกลายเป็นของหายากโดยปกติจะมีแค่ผู้หญิงที่มีโอกาศเป็นโอเมก้า ดังนั้นโอเมก้าเพศชายแบบนายนั้นหายากยิ่งกว่า”

“เช่นนั้น พวกอัลฟ่าจะฆ่าฉันอย่างนั้นเหรอ?” วิลเลียสถามด้วยความสงสัย จนเซรอนเผลอหลุดขำออกมาเบา ๆ

“ไม่ พวกเขาไม่ฆ่านายแน่ เพราะนายมีทายาทให้เขาได้ ต่อให้เป็นชายก็ตามที”

“หา? ผม...ฉันมีลูกได้!” วิลเลียสตกใจแทบไม่อยากเชื่อสิ่งที่ได้ยิน

“เป็นเช่นนั้น อัลฟ่าถือเป็นคนที่มีวรรณะสูง ต่อให้ชาติมีชาติกำเนิดธรรมดาแต่ยีนส์พิเศษในตัวทำให้พวกเขามีทั้งมันสมองและพละกำลัง อีกทั้งยังมีเสน่ห์เหลือล้น ฟีโรโมนของพวกนายจะเรียกร้องหากันในช่วงที่ร่างกายเกิดความต้องการสูง ของนายเรียกว่าฮีท ส่วนอัลฟ่าเรียกว่ารัท ช่วงนั้นนายจะต้องออกห่าจากอัลฟ่าทุกคน ไม่เช่นนั้นพวกเขาจะกัดที่หลังคอนายเพื่อทำการจับคู่ หากพลาดพลั้งถึงขั้นนั้นนายจะลำบาก เข้าใจไหม?”

“เข้าใจ ฉันพยายามทำความเข้าใจอยู่” วิลเลียสพยักหน้ารับและเริ่มรู้สึกว่าโลกนี้น่ากลัวขึ้นมานิดหน่อย

“ส่วนเรื่องเพศพรรณ ผู้ชายทุกคนจะปรากฎสัญลักษณ์ดอกไม้ประจำตัวเรียกว่า สเตเมน เมื่ออายุครบ 10-15ปี และผู้หญิงจะมีกิ่งก้านหรือที่เรียกว่า พิสทิล ปรากฏบนแผ่นหลังมาตั้งแต่เกิด เมื่อใดที่ชายหญิงมีสัมพันธ์ลึกซึ้งกันสเตเมนของฝ่ายชายจะปรากฎบนกิ่งก้านของฝ่ายหญิง เพราะแบบนั้นเราจึงไม่นิยมหลับนอนกับคนที่ไม่ใช่คู่ของตัวเอง”

“ถ้านอนกับคนอื่นก็จะมีดอกไม้ชนิดอื่นขึ้นบนกิ่งสินะ”

“ใช่ ที่นี่เราเชื่อเรื่องรักแท้ รักเดียว รักจนวันตาย แต่สมัยนี้ก็มีคนอยู่ไม่น้อยที่มองข้ามเรื่องพวกนั้น เพราะนานวันเข้าความเชื่อต่าง ๆ เมื่อครั้งบรรพบุรุษก็จางหาย เพราะแบบนั้น ฉันขอดูแผ่นหลังนายชัด ๆ อีกครั้งได้ไหม?” เซรอนเอ่ยขออย่างจริงจังผ่านสายตาที่แสดงออกถึงความจริงใจและเป็นมิตร วิลเลียสนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่งก่อนขยับหันหลังพร้อมปลดสาบเสื้อลงเผยแผ่นหลังที่มีพิสทิลแผ่กิ่งก้านอย่างสวยงาม

เซรอนมองภาพตรงหน้านิ่งงัน เขาสาบานเลยว่าไม่เคยเห็นพิสทิลต้นใดที่สวยงามขนาดนี้ และไม่เคยพบชายใดมีพิลทิลปรากฎบนเรือนร่างมาก่อน วิลเลียสที่เห็นว่าเซรอนเงียบไปนานจึงสวมเสื้อกลับดังเดิมแล้วหันกลับมา ก่อนจะเห็นใบหน้าตะลึงค้างของคนตรงหน้าจนเริ่มใจคอไม่ดี

“เป็นไง?”

“... นาย ...นายสวยมาก”

To be continued...............