บทที่ 1

เสียงสายฝนกระหน่ำตกกระทบหลังคาคอนกรีตด้านบนดังทึบอู้ สอดประสานไปกับเสียงน้ำก๊อกที่กำลังไหลทะลักผ่านฝ่ามือใหญ่ นพ. อารัญ ภักดีดำรง ยืนอยู่หน้าอ่างล้างมือสเตนเลสภายในห้องเตรียมผ่าตัด เขาก้มหน้ามองสายน้ำที่เปลี่ยนจากสีแดงฉานเป็นสีชมพูจาง และใสสะอาดในที่สุด

ชายหนุ่มปิดน้ำด้วยศอกตามความเคยชิน ดึงผ้าขนหนูปลอดเชื้อมาซับมือที่เปียกชื้นอย่างเชื่องช้า นัยน์ตาคมกริบทอดมองเงาสะท้อนของตัวเองในกระจก เสื้อกาวน์สีขาวของเขาปรากฏรอยหยดเลือดกระเซ็นเป็นจุดเล็กๆ ตรงช่วงหน้าอกและชายเสื้อ มันเป็นเลือดของหัวหน้าแก๊งค้ายาเสพติดรายใหญ่ที่เพิ่งถูกคู่อริสาดกระสุนใส่จนไส้ไหล และเขาเพิ่งใช้เวลาห้าชั่วโมงที่ผ่านมาในการยัดอวัยวะเหล่านั้นกลับเข้าที่พร้อมเย็บปิดแผลจนเสร็จสิ้น

อารัญปลดเสื้อกาวน์เปื้อนเลือดออก โยนมันลงถังขยะติดเชื้อตรงมุมห้องอย่างไม่ไยดี เหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำสนิทที่พับแขนขึ้นลวกๆ จนถึงข้อศอก เผยให้เห็นท่อนแขนแกร่งและปลายนิ้วเรียวยาวที่เพิ่งทำหน้าที่ยื้อชีวิตมัจจุราชบนเตียงผ่าตัดเมื่อครู่

เขาหมุนตัวเดินออกจากห้องปลอดเชื้อ ทะลุผ่านโถงทางเดินที่ตกแต่งด้วยผนังสีเทาเข้มและแสงไฟสีขาวสว่างจ้า คลินิกวีไอพีแห่งนี้ซ่อนตัวอยู่ใต้ดินของตึกระฟ้าใจกลางเมือง ไม่มีป้ายชื่อ ไม่มีโฆษณา และไม่มีการรับคนไข้ทั่วไป มีเพียงอาชญากร มาเฟีย และคนมีสีที่กระทำเรื่องเน่าเฟะจนไม่สามารถเดินเข้าโรงพยาบาลปกติได้เท่านั้นที่จะถูกส่งตัวมาที่นี่

และแน่นอน ค่ารักษาของเขาไม่ได้จ่ายด้วยเงินเพียงอย่างเดียว

ทันทีที่อารัญผลักประตูบานเลื่อนอัตโนมัติออกมายังโถงรับรองด้านหน้า ชายร่างสูงใหญ่ในชุดสูทสีดำเปียกชุ่มก็ก้าวเข้ามาหยุดยืนตรงหน้า คิน มือขวาและบอดี้การ์ดคนสนิทของเขาค้อมศีรษะลงเล็กน้อย น้ำฝนหยดจากปลายผมของคินลงบนพื้นกระเบื้องสีขาวสะอาดจนเป็นรอยด่าง

“มีเรื่องอะไร” อารัญถามเสียงเรียบ ดันแว่นตาขึ้นเล็กน้อย

คินไม่ได้ตอบในทันที แต่เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง เผยให้เห็นสิ่งที่เขาลากติดมือมาด้วย

ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งถูกโยนกองลงบนพื้นกระเบื้องเย็นเฉียบ สภาพของเธอไม่ต่างจากเศษผ้าขี้ริ้วเปียกน้ำ เสื้อเชิ้ตสีขาวตัวโคร่งและกางเกงยีนส์รัดรูปเปียกชุ่มจนแนบไปกับผิวเนื้อ ผิวพรรณของเธอขาวซีดจนเห็นเส้นเลือด เส้นผมสีดำสนิทเปียกลู่ล้อมกรอบหน้า ร่างกายบอบบางนั้นกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง และสิ่งที่ดึงดูดสายตาของอารัญไม่ใช่ความน่าสมเพช แต่เป็นเสียงสูดอากาศที่ดังครืดคราดน่ารำคาญ

“นี่ขยะจากไหน คิน” อารัญปรายตามองร่างบนพื้นด้วยสายตาเย็นชา คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเมื่อเห็นรอยน้ำฝนและดินโคลนเลอะเทอะบนพื้นคลินิกของเขา

“คนของเจ้าสัวหวังเอามาทิ้งไว้ที่หน้าประตูทางเข้าโกดังชั้นบนครับนาย” คินรายงานเสียงเรียบ “พวกมันบอกว่า นี่คือดอกเบี้ยก้อนแรก สำหรับหนี้ที่ตระกูลหวังค้างสภามาเฟียและค้างนายเอาไว้”

ชื่อของ ‘เจ้าสัวหวัง’ ทำให้บรรยากาศรอบตัวอารัญลดฮวบลงจนแทบกลายเป็นน้ำแข็ง ดวงตาที่เคยสงบราบเรียบแปรเปลี่ยนเป็นความวาวโรจน์ที่ซ่อนความเกลียดชังเอาไว้มิดชิด เขาขยับก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่นอนคุดคู้กอดตัวเองอยู่บนพื้น

“ลูกสาวคนเล็กของเจ้าสัวหวัง... นิริน หวัง ครับ” คินเสริมข้อมูล

อารัญแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ มันเป็นเสียงหัวเราะที่ไม่มีความขบขันเจือปนแม้แต่น้อย เขาไล่สายตามอง ‘ดอกเบี้ย’ ที่ศัตรูส่งมาขัดดอก ลูกสาวนอกสมรสที่ใครๆ ในวงการก็รู้ว่าเจ้าสัวหวังเกลียดชังและไม่เคยเชิดชูออกหน้าออกตา ถูกเลี้ยงดูทิ้งขว้างไม่ต่างจากคนใช้ในบ้าน และวันนี้ เมื่อตระกูลหวังเพลี่ยงพล้ำ ถูกสภามาเฟียบีบจนตรอก ตาแก่สารเลวนั่นก็เลือกที่จะโยนเศษขยะชิ้นนี้มาให้เขาเพื่อซื้อเวลา

“ส่งลูกเมียน้อยที่ตัวเองไม่เคยแยแสมาขัดดอก” อารัญพูดเสียงหยัน “ตาแก่นั่นคิดว่าฉันเปิดสถานสงเคราะห์สัตว์อนาถาหรือไง”

ร่างบนพื้นพยายามขยับตัว นิรินเงยหน้าขึ้นอย่างยากลำบาก ดวงตากลมโตที่บวมช้ำจากการร้องไห้ช้อนมองผู้ชายร่างสูงที่ยืนตระหง่านอยู่เหนือหัว ภาพของเขาพร่ามัวจากหยาดน้ำและสติที่กำลังเลือนราง เธอเห็นเพียงเสื้อเชิ้ตสีดำและใบหน้าที่คมคายทว่าเย็นชาดุจรูปสลักน้ำแข็ง

นิรินพยายามจะอ้าปากพูด แต่สิ่งที่หลุดออกมามีเพียงเสียงหอบหายใจที่ติดขัด

ครืด... ครืด...

ลมหายใจของเธอตีบตัน หน้าอกบางยกขึ้นและยุบลงอย่างรุนแรงตามสัญชาตญาณการเอาชีวิตรอด เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมน้ำทั้งที่นอนอยู่บนพื้นแห้งๆ หลอดลมของเธอหดเกร็ง อากาศเย็นจัดของเครื่องปรับอากาศในคลินิกยิ่งทำให้อาการหอบหืดที่กำเริบมาตั้งแต่ตากฝนอยู่ด้านนอกทรุดหนักลงไปอีก

“เอาไปทิ้ง” อารัญออกคำสั่งสั้นๆ โดยไม่เสียเวลาคิด “โยนมันออกไปนอกถนน ให้มันไปตายข้างกองขยะที่ไหนก็ไป คลินิกฉันไม่ใช่ที่ทิ้งศพของบ้านหวัง”

“แต่พวกมันบอกว่า ถ้านายปล่อยให้ตาย นายจะไม่ได้อะไรจากเจ้าสัวอีกเลยนะครับ” คินเตือน

“ฉันไม่ต้องการเศษเนื้อเน่าๆ จากพวกมัน สิ่งเดียวที่ฉันต้องการคือหัวของเจ้าสัวหวัง” อารัญตวัดสายตากลับมามองลูกน้อง “จัดการตามที่สั่ง คิน ลากมันออกไป”

“ครับนาย”

คินก้มลงไปจับต้นแขนของนิรินเพื่อจะลากตัวเธอขึ้น แต่อารัญที่หันหลังเตรียมจะเดินกลับเข้าห้องทำงานกลับชะงักฝีเท้า เมื่อโสตประสาทของแพทย์ที่ถูกฝึกมาอย่างเข้มงวดจับความผิดปกติบางอย่างได้