บทที่ 2

เสียงสูดหายใจที่เคยดังครืดคราดน่ารำคาญเมื่อครู่... มันเงียบลง

อารัญหันขวับกลับมามอง ร่างของนิรินที่ถูกคินหิ้วปีกขึ้นมาครึ่งตัวมีสภาพอ่อนปวกเปียก ศีรษะของเธอพับหงายไปด้านหลัง ริมฝีปากที่เคยซีดเซียวบัดนี้เปลี่ยนเป็นสีม่วงคล้ำอย่างเห็นได้ชัด หน้าอกที่เคยกระเพื่อมอย่างรุนแรงหยุดนิ่ง ดวงตาของเธอเหลือกค้าง

ภาวะเขียวคล้ำจากการขาดออกซิเจน

สมองของศัลยแพทย์ประมวลผลเร็วกว่าความคิดใดๆ อารัญสบถคำหยาบออกมาเสียงดังลั่น เขาพุ่งตัวกลับมาหาคิน ปัดมือลูกน้องออกอย่างแรงจนร่างของนิรินร่วงลงไปกระแทกพื้นอีกครั้ง

“นายครับ?” คินถอยหลังไปครึ่งก้าวด้วยความตกใจ

อารัญไม่ตอบ เขาทรุดเข่าลงกระแทกพื้นกระเบื้องข้างร่างของหญิงสาว มือใหญ่จับไหล่บางให้นอนหงายราบไปกับพื้น นิ้วชี้และนิ้วกลางของเขากดลงบนลำคอด้านข้างของเธอเพื่อหาชีพจรที่เส้นเลือดใหญ่

ชีพจรเต้นเร็วและรัวจนแทบจับจังหวะไม่ได้ เป็นความพยายามเฮือกสุดท้ายของหัวใจที่จะสูบฉีดเลือดที่ไร้ออกซิเจนไปเลี้ยงสมอง

“เวรเอ๊ย!” อารัญสบถอีกครั้ง เขาเกลียดตระกูลหวัง เกลียดทุกอย่างที่เป็นเลือดเนื้อเชื้อไขของตาแก่นั่น เขาตั้งใจจะปล่อยให้เธอตายข้างถนนอย่างสมเพช แต่จิตวิญญาณความเป็นหมอที่ฝังรากลึกอยู่ในสัญชาตญาณกลับต่อต้านความแค้นอย่างรุนแรง

การปล่อยให้คนไข้ตายต่อหน้าต่อตาในอาณาเขตของเขา เป็นสิ่งที่อารัญทนไม่ได้

“คิน! ไปหยิบกระเป๋าฉุกเฉินมา! เร็ว!” อารัญตะโกนลั่นห้องรับรอง เสียงของเขาดุดันและทรงอำนาจจนคินต้องรีบวิ่งไปที่ห้องเก็บอุปกรณ์ด้านหลังทันที

อารัญก้มหน้าลงแนบหูใกล้กับปากและจมูกของนิริน ไม่มีลมหายใจผ่านออกมา หน้าอกไม่ขยับ ทางเดินหายใจของเธอตีบแคบจนปิดสนิทจากภาวะหอบหืดกำเริบรุนแรง ประกอบกับความเย็นและความเครียดจัด

“สำออยเก่งนักนะ ตระกูลเธอสอนให้บีบน้ำตาเก่งแบบนี้ทุกคนหรือเปล่า” อารัญพูดลอดไรฟัน แม้รู้ดีว่าอาการทางกายตรงหน้าไม่ใช่การเสแสร้ง แต่เขาก็อดไม่ได้ที่จะใช้คำพูดถากถางเพื่อเตือนสติตัวเองว่าผู้หญิงคนนี้คือศัตรู

นิรินไม่ได้ยินสิ่งที่เขาพูด สติของเธอกำลังดำดิ่งลงสู่ความมืดมิด ทรวงอกเจ็บปวดรวดร้าวเหมือนถูกคีมเหล็กบีบรัด เธอรู้สึกถึงฝ่ามือใหญ่ที่จับลงบนใบหน้าของเธอ สัมผัสนั้นไม่ได้นุ่มนวล มันหยาบกระด้างและบีบบังคับ

อารัญเชิดคางของเธอขึ้นเพื่อเปิดทางเดินหายใจ แต่ขากรรไกรของหญิงสาวเกร็งแน่นจากการขาดออกซิเจน

คินวิ่งกลับมาพร้อมกระเป๋าสีแดงใบใหญ่ เขารูดซิปเปิดออกอย่างรวดเร็ว อารัญล้วงมือเข้าไปดึงกล่องถุงมือยางสีดำออกมาสวมอย่างเร่งรีบ เสียงยางยืดดีดกระทบข้อมือดังพับๆ บ่งบอกถึงความตึงเครียดของสถานการณ์

“เตรียมเตียงในห้องฉุกเฉินหนึ่ง เปิดเครื่องมอนิเตอร์กับเครื่องช่วยหายใจรอไว้” อารัญสั่งการรัวเร็วขณะดึงเครื่องมือส่องกล่องเสียง และท่อช่วยหายใจออกมาจากกระเป๋า

“นายจะช่วยมันเหรอครับ?” คินถามอย่างลังเล “มันเป็นคนของเจ้าสัว...”

“ฉันบอกให้ไปเตรียมเตียง!” อารัญตวาดกลับ ดวงตาคมตวัดมองลูกน้องอย่างเอาเรื่อง “ชีวิตมันเป็นของขัดดอก มันคือของของฉัน และมันจะตายไม่ได้ถ้าฉันยังไม่อนุญาต!”

คินรับคำและรีบวิ่งไปจัดการตามคำสั่งทันที

อารัญหันกลับมาโฟกัสที่ร่างบนพื้น เขาจับด้ามเหล็กของเครื่องมือส่องกล่องเสียงไว้ในมือซ้าย มือขวาที่สวมถุงมือสีดำบีบลงบนสันกรามของนิรินอย่างแรงเพื่อบังคับให้ปากของเธอเปิดออก

“อ้าปาก” เขาสั่งเสียงดุ แม้รู้ว่าเธอไม่ได้สติ

เมื่อขากรรไกรถูกง้างออก อารัญสอดเบลดเหล็กเย็นเฉียบเข้าไปในช่องปากของเธอ กดลิ้นลงและยกขึ้นเพื่อค้นหาเส้นเสียง แสงไฟดวงเล็กจากปลายเครื่องมือส่องสว่างเข้าไปในลำคอที่ตีบแคบ เขาเห็นรอยบวมแดงของเนื้อเยื่อที่กำลังพยายามปิดกั้นอากาศทั้งหมด

“น่ารำคาญจริงๆ” อารัญบ่นพึมพำขณะสอดท่อพลาสติกใสผ่านช่องเสียงเข้าไปอย่างแม่นยำและรวดเร็ว เขาไม่ได้ทำด้วยความอ่อนโยนเลยสักนิด ทุกจังหวะเต็มไปด้วยความหงุดหงิด หงุดหงิดที่ตัวเองต้องมาเปื้อนน้ำฝนสกปรก หงุดหงิดที่ต้องมาช่วยชีวิตคนที่เขาเกลียด และหงุดหงิดที่สุดที่ร่างกายของเธอบอบบางจนน่าหงุดหงิด

เมื่อท่อเข้าที่ อารัญดึงเครื่องมือส่องกล่องเสียงออก ใช้กระบอกฉีดยาอัดลมเข้ากระเปาะปลายท่อเพื่อล็อกให้อยู่กับที่ จากนั้นเขาคว้าเครื่องช่วยหายใจชนิดบีบมือ มาต่อเข้ากับปลายท่ออย่างรวดเร็ว

ฝ่ามือใหญ่ที่สวมถุงมือดำบีบถุงลม อัดออกซิเจนบริสุทธิ์เข้าสู่ปอดที่กำลังจะตายของนิริน

ฟุ่บ... ฟุ่บ...

หน้าอกบางของหญิงสาวยกตัวขึ้นตามจังหวะการบีบของอารัญ ผิวที่เคยม่วงคล้ำเริ่มมีเลือดฝาดกลับมาหล่อเลี้ยงทีละน้อย อารัญบีบถุงลมอย่างสม่ำเสมอ สายตาจดจ้องอยู่ที่ใบหน้าซีดเซียวของเธอ

น้ำฝนจากผมของเธอไหลลงมาตามกรอบหน้า ขนตายาวงอนเปียกชุ่มประกบกันสนิท ริมฝีปากอิ่มที่เพิ่งถูกเขาง้างออกมีรอยช้ำเล็กน้อยจากการกดทับของเครื่องมือเหล็ก เธอเป็นผู้หญิงที่ดูแตกหักง่ายเหมือนตุ๊กตากระเบื้องเคลือบราคาถูกที่ถูกทิ้งไว้ข้างถนน

และนั่นคือสิ่งที่เขาเกลียดที่สุด... ความอ่อนแอ

“ห้องฉุกเฉินพร้อมแล้วครับนาย” คินวิ่งกลับมารายงาน

อารัญช้อนแขนเข้าใต้ข้อพับเข่าและแผ่นหลังของนิริน อุ้มร่างที่ไร้สติขึ้นมาไว้ในวงแขนอย่างง่ายดายราวกับเธอไม่มีน้ำหนัก มืออีกข้างยังคงบีบถุงลมช่วยหายใจเป็นจังหวะไม่ให้ขาดตอน เขาเดินก้าวยาวๆ เข้าไปในโซนฉุกเฉินด้านในของคลินิก