บทที่ 6 โลกของคนและวิญญาณ

กลับมาถึงบ้าน ฉันก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำ...จนหกโมงแล้วเลิฟยูพี่คนกลางก็ยังไม่โผล่หัวกลับบ้านเลย สงสัยฉันนี่แหละที่จะเป็นคนบ่นแทนกอดโอ๋ 

กอดโอ๋บ่นใครไม่เป็น และใจเย็นมากด้วยเพราะฉะนั้นส่วนใหญ่แล้วถ้าฉันไม่บ่นเลิฟ ก็จะเป็นเลิฟที่บ่นฉัน

"หน้ามุ่ยหน้ายู่อะไรเหรอจ๋า" น้ำเสียงก้อง ๆ ที่ดูเย็นยะเยือกดังขึ้นจากด้านหลัง

"ไม่มีอะไรหรอกพี่สวย" ฉันหันไปมองวิญญาณสาวผิวซีดในชุดเดรสสีดำผมดัดลอน หน้าหมวยราวกับมีเชื้อสายจีน ขนาดเป็นผีก็ยังสวย นี่สินะชีวิตหลังความตายที่ใฝ่ฝัน

เธอเป็นวิญญาณเร่ร่อนที่ฉันได้ไปบังเอิญช่วยจากพวกภูติผีร้ายที่มาจากไสยศาสตร์มนตร์ดำ เธอจำไม่ได้แม้กระทั่งภูมิหลังของตัวเองซึ่งต่างจากวิญญาณอื่นทั่วไป สุดท้ายด้วยความสงสารฉันจึงรับมาดูแล ทำบุญให้ แล้วก็จุดธูปให้มาทานข้าวทุกวัน เธอเข้ากับพวกเราได้ดี มีหน้าที่หลักในการดูแลบ้าน รวมไปถึงมำความสะอาด! และคอยดูแลกอไหม กุมารเด็กของบ้านแทนพี่เขม

"แปลก ๆ นะ"

"แค่คนแปลก ๆ ในมหา'ลัย อะพี่สวย แล้วนี่กอไหมกับพี่เขม ไปไหนกัน ปกติต้องเห็นมานั่งเล่นตุ๊กตาในห้องจ๋าแล้ว" ฉันเอ่ยถามถึงวิญญาณอีกสองตน

กอไหมเป็นกุมารีซึ่งเป็นมรดกตกทอดของครอบครัวฉัน และคนที่สื่อสารกับกอไหมรู้เรื่องมีแค่คนในครอบครัวเท่านั้น แต่คนที่จะควบคุมกอไหมได้มีแค่ฉันคนเดียวเพราะกอไหมเป็นเด็กที่ดื้อมากจริง ๆ  ทั้งดื้อและเอาแต่ใจเลยล่ะ ส่วนพี่เขมก็เป็นดวงวิญญาณที่มาจากบ้านเก่าของแม่ คอยดูแลแม่มาตั้งแต่เด็ก จนตอนนี้เธอมาเป็นพี่เลี้ยงดูแลพวกเราสามพี่น้องแทน

"ไปเล่นกับเจ้าที่ล่ะมั้ง วันนี้เห็นไปป่วนเลิฟจนเลิฟหงุดหงิดไปหมด"

"เดี๋ยวก็ไม่มีคนทำอาหารให้กินซะหรอก ดื้อจริง ๆ เลย " ฉันตอบพลางถอนหายใจ

"เห้อ...ถ้าเกิดวันหนึ่งพี่ได้ไปเกิด พี่คงคิดถึงทุกคนน่าดูเลย" พี่สวยถอนหายใจเหม่อมองออกไปทางนอกหน้าต่างที่มืดสนิท

"ทำไมจู่ ๆ พูดถึงเรื่องนี้เหรอ?" มันเป็นเรื่องปกติที่วิญญาณจะดับสูญไปในภพภูมิแห่งความสุขสบายใจ

ที่พวกเขายังวนเวียน ณ ตอนนี้เป็นเพราะบ่วงบางอย่างที่ฉุดรั้งไว้ ก็ไม่ได้ต่างจากมนุษย์ที่มีชีวิตนักหรอก

"ดารา วิญญาณข้างบ้านเขามาลาพวกเรา เพราะหมดห่วงที่น้องชายได้เจอคนรักที่ดีแล้วน่ะ"

"พี่ดาราไปเกิดแล้วสินะ ว่าแล้วว่าคงห่วงพี่ดรีม...เห้อ ในที่สุดพี่ดาราก็ได้พักแล้ว" ฉันอมยิ้มบาง ๆ เมื่อนึกถึงพี่สาวข้างบ้านที่เสียไปไม่กี่ปีก่อน จากนี้เราคงจากลากันอย่างสมบูรณ์ ฉันดีใจที่พี่ดาราได้พักผ่อนจริง ๆ สักที

การเห็นผีมาทั้งชีวิตไม่ใช่เรื่องตื่นเต้นน่ายินดี ทว่ามันกลับเป็นปมด้อยในชีวิตของฉันเสียมากกว่า ใช้ชีวิตก็ยาก เพื่อที่จะไม่ต้องถูกตามรังควานขอส่วนบุญก็ต้องทำเป็นไม่เห็นไป จากที่ไม่ได้สายตาสั้นก็ต้องมาใส่แว่นเพื่อปกป้องตัวเอง

"อือ พี่คิดว่าจริง ๆ แล้วที่พี่ยังอยู่ตรงนี้เป็นเพราะห่วงเด็กผู้ชายในล็อกเก็ตหรือเปล่า" สายตาของเธอหม่นเศร้าลงและจับจ้องที่ล็อกเก็ตทรงรีสีทองลายหงส์ซึ่งอยู่บนคอของพี่สวยมาตั้งแต่ครั้งแรกที่เราพบกัน

"จ๋าว่าเขาคือน้องชายพี่สวยแน่เลย" ฉันสันนิษฐาน เพราะคนในรูปนั้นดูยังเด็กและละอ่อนมาก จากที่เดาแล้วคงอายุประมาณสิบสามสิบสี่ได้ ทว่าดันมีสองคนในล็อกเก็ตนี่สิ อีกคนจะดูโตหน่อย อีกคนยังดูเด็กมาก ทว่าหน้าตาหล่อเหล่าทั้งคู่เลย

แต่อีกคนที่ดูเด็กมากกลับหน้าคล้ายใครคนหนึ่งที่ติดอยู่ในหัวฉันตอนนี้ นั้นคือไอเด็กแปลกที่ไหนไม่รู้ที่มาสารภาพรัก

"ไม่รู้สิ พี่จำอะไรไม่ได้สักอย่างเลย" น้ำเสียงเย็นยะเยือกดังแผ่วเบาลง

ดวงวิญญาณที่ทำได้เพียงกินข้าวผ่านธูป และรอรับผลบุญ จะคุยกับคนอื่น ๆ หรือใช้ชีวิตปกติก็ทำไม่ได้ มันเป็นทุกข์มากยิ่งไปอีกหากไม่สามารถจดจำภูมิหลังของตัวเองได้เลย และต้องมาคอยเดาว่าเพราะอะไรถึงยังอยู่ตรงนี้ เพราะอะไรถึงยังไปในภพภูมิที่ของตัวเองไม่ได้สักที

"จ๋าจะช่วยพี่สวยหาตัวตนนะ ถ้ามีเบาะแสอะไรจ๋าจะเอามาบอก จ๋าต้องขอโทษด้วยที่จ๋าช่วยอะไรได้เยอะไม่ได้เลยเพราะจ๋าเองก็ไม่ค่อยรู้จักใครเลย"

"ไม่เป็นไรเลยจ๋า พี่ขอบคุณมากจริง ๆ ที่จ๋ารับพี่มาอยู่ด้วยแบบนี้ อย่าขอโทษเด็ดขาดเลยนะเจ้าเด็กคนนี้นี่"

"ถ้าพี่สวยไปเกิด จ๋าคงคิดถึงพี่มากแน่เลย พี่ผีสุดสวย" ฉันเดินไปกอดพี่สวยอย่างออดอ้อน พวกเราอยู่ด้วยกันมาเป็นปี ๆ เพราะเธอไม่รู้ชื่อตัวเองฉันจึงตั้งให้ชื่อว่า'พี่สวย'

เราคอยช่วยเหลือกันมาตลอดมันเลยมีความผูกพันธ์อยู่มากจนฉันไม่อยากนึกถึงวันนั้นทั้ง ๆ ที่ยังไงสักวันก็ต้องเกิดขึ้น  ไม่ว่าจะพี่สวย พี่เขมหรือกอไหมด้วยก็ตาม

"ฮ่า ๆ ๆ ว่าไปนั่น"

สุดท้ายไม่ว่าเราจะเป็นคนหรือวิญญาณ เราก็ต้องจากลากันในสักวัน