บทที่ 4 เจอตัวซะที

เมื่อเข้มขับรถมอร์เตอร์ไซค์วนกลับมาที่หมู่บ้านแรกที่เขาผ่านมา ไม่นานก็เจอปั๊มน้ำมันขนาดใหญ่มากทางฝั่งขวามือ เขาต้องวนรถเพื่อขับเข้าไปในปั๊มแห่งนั้น ถ้ามาจากตัวอำเภอปั๊มแห่งนี้จะอยู่ทางฝั่งซ้าย เข้มวนรถเข้ามาและหาที่จอดได้ตรงหน้าร้านกาแฟพอดี เขาจึงเดินไปถามแม่ค้าที่ร้านกาแฟ

"ขอโทษครับ ผมมาหาแม่ค้าขายน้ำแข็งใสที่ชื่อฝน ไม่ทราบว่าร้านเธออยู่ตรงใหน"

ฟองจันทร์ละมือจากการชงกาแฟชั่วคราว เงยหน้าขึ้นก็เจอกับชายหนุ่มคนหนึ่งอายุน่าจะรุ่นราวคราวเดียวกันกับเพชรสามีของเธอ บวกลบก็ไม่น่าจะเกินหนึ่งปี ผู้ชายอายุ 35 ปีนี่หล่อกันทุกคนเลยหรือไงนะ ฟองจันทร์คิดในใจ (ติดตามเรื่องเพชรกับฟองจันทร์ได้ในเรื่อง 'กลับบ้านเรารักรออยู่' นะคะ เรื่องนี้จบแล้ว)

"ทางโน้นค่ะ"

เข้มมองตามมือแม่ค้ากาแฟที่ชี้ไปทางร้านค้าหลาย ๆ ร้านในเพิงสังกะสี เขาผงกหัวเล็กน้อยเป็นเชิงขอบคุณ และเดินไปทางนั้นทันที

เพชรที่เดินมาหาเมียพอดีทันเห็นหลังเข้มไว ๆ จึงถามขึ้น

"ลูกค้าประจำเหรอ ?"

เสียงไม่พอใจนิด ๆ ฟองจันทร์ยิ้มแล้วเดินมาหาสามีทันที ดึงแขนเขาเข้าไปในกระท่อมที่ตกแต่งให้เป็นร้านกาแฟ มองซ้ายมองขวา เมื่อไม่มีใคร เธอก็จุ๊บแก้มสากเขาไปทีหนึ่ง

"ไม่ใช่ค่ะ เพิ่งเคยเห็นหน้า เขามาถามหาฝน"

เพชรอารมณ์ดีขึ้นมาทันใจ ตบสะโพกฟองจันทร์ไปเป็นการหยอกล้อ สองผัวเมียหัวร่อต่อกระซิกกันอย่างมีความสุข

ส่วนฝนนั้นก็กำลังสาละวนทำน้ำแข็งใสให้กับลูกค้าเด็ก ๆ อยู่สามคน วันนี้เธออยู่ร้านคนเดียว น้องสาวทั้งสองคนไปปฐมนิเทศน์เพื่อเตรียมตัวเข้าเรียนต่อ ส่วนแม่พาพ่อไปหาหมอ เธอเป็นกังวลเกี่ยวกับอาการของพ่อพอสมควร แต่นั่นก็ไม่ใช่ปัญหาใหญ่ซักเท่าไหร่ในตอนนี้ สิ่งที่เธอเป็นกังวล ณ ตอนนี้ก็คือ สายจากเจ๊นกที่โทรมาหาเธอเมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนนั่นต่างหากล่ะ

"นังฝน งานเข้าแล้วมรึง..สร้างเรื่องอะไรไว้รู้ตัวหรือเปล่า"

"เรื่องอะไรล่ะเจ๊ หนูไม่ได้สร้างเรื่องอะไรสักหน่อย"

จำได้ว่าตอบเจ๊นกไปแบบนั้น

"ไม่สร้างเรื่องอะไร เอ็งตบหน้าใครเมื่อคืน"

นั่นแหละเธอถึงได้นึกออกว่าเธอได้ทำอะไรไว้ ดีนะที่แค่ตบไม่ต่อยให้ดั้งหักก็บุญหัวแล้ว

"เขาตามหาเอ็งให้ควั่กเลย และตอนนี้เขาก็กำลังจะไปหาเอ็งที่บ้านแล้วด้วย ฉันโทรมาเตือนให้ระวังตัวไว้ เจอหน้าเขาก็มือไม้อ่อนหน่อย ปากก็รู้จักขอโทษเขาด้วย"

เจ๊นกร่ายอะไรออกมายืดยาว

"แต่เขาจะลวนลามหนูนะเจ๊"

เธออธิบายให้เจ๊นกฟัง หวังว่าเจ๊แกจะเข้าใจ

"ยังจะมาเถียงอีก นิด ๆ หน่อย ๆ ก็ยอม ๆ ไปเถอะ ทำอย่างกับไม่เคย ลูกค้าคือพระเจ้า จำไว้"

ฝนน้ำตาตก จะบอกว่ายังไม่เคยจะมีใครเชื่อมั้ย และอีกคำ 'ลูกค้าคือพระเจ้า' คำนี้มันทิ่มแทงใจฝนมาก ทำไมวะเกิดมาจนแล้วต้องยอมทุกอย่างเลยหรือไง เมื่อวางสายจากเจ๊นกเธอก็ซึมเป็นหมาเศร้าไปสามนาทีพอดี จนลูกค้าตัวน้อย ๆ ของเธอมาเรียกนั่นแหละจิตใจของเธอถึงกลับมาอยู่กับเนื้อกับตัว เริ่มลงมือทำน้ำแข็งใสให้ลูกค้าไป และหลังจากนั้นลูกค้าก็ทยอยกันมาจนเธอไม่ว่างให้ได้คิดอะไรอีกเลย หารู้ไม่ว่าตอนนี้ 'มัจจุราช' ได้ย่างกรายเข้ามาจนถึงตัวแล้ว เข้มเดินไปนั่งที่โต๊ะรวมกับพวกเด็ก ๆ ที่นั่งรอน้ำแข็งใสอยู่

"เอ้า ! ได้แล้ว"

เสียงแม่ค้าคนสวยตะโกนเรียกลูกค้าตัวน้อย ทั้งสามคนที่นั่งร่วมโต๊ะกับเข้มเดินไปรับถ้วยน้ำแข็งใสมาและพากันเดินออกจากร้าน เข้มจึงลุกขึ้นและเดินเข้าไปหาเธอ

"ใส่เครื่องทุกอย่างมั้ย เฮ้ย !"

เมื่อฝนเงยหน้าขึ้นและสบตากับคนที่เธอคิดว่าเป็นลูกค้าเธอก็ตกใจแทบช็อค เข้มเห็นท่าทางตกใจของเธอก็อดขำไม่ได้ คงเพราะยังเด็กจึงยังไม่รู้จักเก็บท่าเก็บอาการอะไรเลย ฝนตาเบิกโพลงราวกับเห็นผี ถ้าไม่กลัวว่าผู้คนแถวนี้จะแตกตื่นล่ะก็เธอวิ่งหนีไปแล้ว ฝนจำได้ทันทีว่าเขาคือคนที่เธอตบหน้าเมื่อคืน เพราะแววตาดุ ๆ เป็นประกายที่ไม่เหมือนใครนั้น เพียงได้สบตาครั้งแรกเป็นใครก็ลืมไม่ลง

"คะ ๆ คุณ มาได้ไง?"

ตะกุกตะกักถามเขาออกไป เข้มพิจารณาเธออีกครั้ง ช่างแตกต่างจากเมื่อคืนราวกับคนละคน ใบหน้าที่ปราศจากเครื่องสำอางค์นั้นดูอ่อนเยาว์แต่ก็ดูซุกซนอยู่ในทีเป็นอะไรที่ขัดแย้งแต่กลับลงตัวเป็นที่สุด เสื้อผ้าฝ้ายคอจีนกับกางเกงยีนส์ขายาว เห็นแบบนี้แทบไม่อยากเชื่อเลยว่าเวลาอยู่บนเวทีเธอจะเอว..ดีขนาดนั้น นี่ถ้าอยู่บนเตียง..เข้มหยุดความคิดเอาไว้แค่นั้น

"มาได้สิ ขับมอร์เตอร์ไซค์มา"

ฝนแทบอยากจะมุดดินหนีกับคำตอบของเขา ไม่ได้อยากรู้ว่าขับรถอะไรมา

"นั่นแหละ มาทำไม?"

ถามเขาต่ออย่างไม่ลดละเช่นกัน

"มาหาคนที่ตบหน้าฉัน"

เข้มก็ตอบไปแบบรวบรัดชัดเจนเหมือนกัน

"ขอโทษค่ะ"

บอกขอโทษเขาพร้อมกับยกมือไหว้อย่างอ่อนน้อมถ่อมตน ทำตามคำที่เจ๊นกสั่งทุกประการ เข้ม..เมื่อเห็นเธอมาไม้นี้เขาก็ไปไม่ถูกเหมือนกัน พ่อค้าแม่ค้าแถวนั้นเริ่มมองคนทั้งสองอย่างอยากรู้อยากเห็น เมื่อไม่รู้จะเอายังไงต่อเข้มจึงเดินกลับไปที่รถมอร์เตอร์ไซค์ของเขาสตาร์ทและขับออกไปทันที เสียงเครื่องยนต์ค่อย ๆ เบาลงจนเงียบหายไป ฝนหายใจได้อย่างโล่งปอด พลังชีวิตเริ่มกลับคืนมา ชีพจรที่มันเต้นตุบ ๆ เพราะโดนรังสีอำมหิตจากเข้มกดดันก็เริ่มเข้าสู่จังหวะปกติ ถ้าหากว่าเขาอยู่นานกว่านี้อีกสักเพียงแค่นาทีเดียว เธอได้ร้องไห้โฮแน่

ฝนนึกอะไรบางอย่างออกแล้ว ความจริงเข้มเคยมาที่นี่แล้วครั้งหนึ่ง เมื่อทิตย์ที่แล้วนี่เอง แล้วเธอก็นึกถึงเหตุการณ์ในวันนั้นขึ้นมา

เธอคุยกับพี่ฟองจันทร์แม่ค้าขายกาแฟอยู่อย่างสนุกสนานเพราะเป็นช่วงว่างจากลูกค้าพอดี

"ไปขายของไป ลูกค้าเข้าร้านแล้ว"

ฝนมองตามก็เห็นชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ยืนอยู่สามคน แต่ละคนหน้าตาน่ากลัว โดยเฉพาะคนที่อยู่ตรงกลางตาดุเหลือเกิน ใครกันนะไม่คุ้นหน้าเลย คนต่างถิ่นล่ะมั้ง ไม่ใช่เรื่องแปลกที่จะมีคนต่างถิ่นผ่านมาทางนี้บ่อย ๆ เพราะถนนสายนี้เชื่อมผ่านหลายจังหวัด ทั้งหนองบัวลำภู และขอนแก่น ฝนจึงรีบวิ่งมาที่ร้าน

"เอาสามถ้วย"

คนที่ตาดุ ๆ สั่งและก็พากันเดินไปนั่งรอที่โต๊ะในบริเวณร้าน ฝนจึงรีบลงมือทำน้ำแข็งใสให้ลูกค้า ไม่สั่งอะไรเป็นพิเศษแสดงว่าใส่เครื่องทุกอย่าง เอาน้ำแดงนี่แหละคลาสสิคสุดละสำหรับเมนูน้ำแข็งใส เสร็จแล้วก็นำไปเสิร์ฟให้ทั้งสามคน

"ได้แล้วค่ะ"

วางถ้วยน้ำแข็งใสไว้และกำลังจะเดินออกมา แต่กลับโดนดึงข้อมือเล็กไว้ด้วยมือใหญ่ของคนตาดุ ฝนกำลังจะโวยวายแต่ด้วยประสบการณ์ของแม่ค้าน้ำแข็งใสที่ขายมาหลายปี สถานการณ์แบบนี้เธอควรนิ่งสงบสยบความเคลื่อนไหวดีกว่า ฉีกยิ้มกว้างที่สุดเท่าที่เคยยิ้มมาในชีวิต บิดข้อมือให้พ้นจากอุ้งมือเขาอย่างสุภาพ

"เอ่อ..ไม่ทราบว่าคุณลูกค้าต้องการอะไรเพิ่มอีกหรือเปล่าคะ"

เขาไม่พูดอะไรตักน้ำแข็งใสกินต่อ ฝนจึงเดินกลับไปเพื่อทำน้ำแข็งใสให้กับลูกค้าเด็ก ๆ สองสามคนที่กำลังรออยู่...

"เฮ้อ..นี่มันบุพเพหรือผีผลักกันแน่วะเนี่ย"

รำพึงรำพันอยู่คนเดียว ดึงกระดาษทิชชู่มาซับเหงื่อตรงขมับ ยังไม่มีลูกค้าเธอจึงนั่งพักและดูดกาแฟเย็นที่เริ่มละลายแล้วจู๊ดใหญ่

เข้มชะลอความเร็วของรถมอร์เตอร์ไซค์ลง เขาเคยเจอเธอมาก่อนหน้านี้แล้วที่ร้านน้ำแข็งใสนั่นแหละ วันนั้นเขามาจากกรุงเทพ ฯ แวะพักรถที่ปั๊มแห่งนี้อากาศร้อนเลยหาอะไรเย็น ๆ กิน เขามากับพี่ดำและพี่ขาวซึ่งเป็นคนสนิทของพ่อ ในวันนั้นเขาลวนลามเธอจริง ๆ นั่นแหละ จู่ ๆ ก็คว้ามือของเธอมาจับซะงั้น ก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำอย่างนั้นทำไม ที่เธอตบเขาเมื่อคืนก็ถือซะว่าชดเชยให้กับเธอละกัน