ตอนที่37 ขย้ำ

“ยิ้มแบบนี้จะให้เบาหรือกระแทกแรง ๆ เอาให้แน่”

“อื้อ..นี่มันครั้งแรกของฉันนะ เบา ๆ หน่อยมันจะตายหรือไง”

“ถ้าเจ็บก็เลิกทำ” ธาราถอนตัวตนออกมา ดวงตากลมโตช้อนสายตาร้อนผ่าวมองแท่งเนื้อเคลือบไปด้วยคราบน้ำสีใสผสมเลือดสีแดงสด ไม่ทันจะเอ่ยปากว่าก็ต้องเม้มริมฝีปากแน่นเมื่อธาราอัดตัวตนเข้าร่องคับแคบอีกระลอกไร้ความปรานี

“คิดจะใช้งานแค่ครั้งเดียวหรือไง กระแทกเข้ามาได้..มันจุก” ใบหน้าเหยเกส่ายไปมาด้วยความทรมานจุกปนเสียว ปากบางก็ก่นด่า ขณะที่อีกฝ่ายยังกระแทกกระทั้นเข้าใส่ไม่ยั้ง ปลายนิ้วเกร็งจิกลงบนผ้าปูที่นอนระบายแรงถาโถมอย่างบ้าคลั่งของคนด้านบน เสียงร้องครางดังระงมแข่งกับเสียงจังหวะเนื้อกระทบเนื้อ

“อ่อยผู้ชายไปทั่วรอดมาได้ยังไงตั้งยี่สิบห้าปี หรือไปทำรีแพร์มา” ใบหน้าหล่อเหลาโน้มลงกระซิบข้างใบหู และหันมาโฟกัสนัยน์ตากลมสวยราวต้องการอ่านความคิดผ่านสายตา ลมหายใจอุ่นกระทบปลายจมูกเชิดซ้ำแล้วซ้ำเล่า

“ถึงฉันจะแรดแต่ฉันไม่ได้มั่ว”

“แล้วที่ขึ้นคร่อมผมวันนี้ แค่เล่น ๆ อย่างนั้นเหรอ” แววตาเย็นชายากจะคาดเดาเปลี่ยนจุดโฟกัสเป็นท่อนล่างที่ยังเชื่อมต่อกันอยู่ ก่อนที่ร่างอรชรจะโยกคลอนอย่างดุเดือด น้ำสีใสผสมเลือดจาง ๆ