LOGINShare
Ep.2
Last Updated:
2026-01-19 18:31:23Chartchanok
"สองร้อยห้าสิบบาทครับ" เสียงคนขับแท็กซี่ดังแทรกเข้ามาในห้วงความคิด ในขณะที่ฉันกำลังคิดไม่ตก ว่าตัวเองกำลังจะเดินไปเจอกับอะไร ดวงตากลมโตก้มมองเวลาที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์มือถือเพียงนิด เห็นเป็นเวลาบ่ายสี่โมงยี่สิบนาที นั่นหมายความว่า จากบ้านเธอมาที่นี่ ใช้เวลาราวชั่วโมงเศษๆ จึงมาถึง มือบางล้วงเงินจำนวนหนึ่งจากกระเป๋าสะพาย ก่อนจะยื่นให้คนขับแท็กซี่ ก่อนที่ฉันจะก้าวขาลงจากรถเป็นอันดับถัดมา ฉันถึงกับห่อปาก เมื่อดวงตาจ้องมองเพียงประตูบ้าน ที่มีป้ายไม้สักเขียนเป็นบ้านเลขที่ติดไว้ ให้ตาย ชาตินี้ฉันก็ไม่มีวาสนาที่จะเข้าไปเหยียบคฤหาสน์ที่ใหญ่ราวกับวังแบบนี้ได้ และรู้ดี ว่าการที่ฉันมาที่นี่ ก็ใช่ว่า ฉันจะต้องมาเจอกับความสุขสบาย เพราะเป้าหมายของฉันคือการใช้หนี้ ใช้หนี้ยี่สิบล้าน ที่คนอย่างฉันไม่มีวาสนาพอที่จะได้เห็นมัน "เห้ออ.." ฉันถอนหายใจออกมาหนักๆ ในจังหวะที่เอื้อมมือไปกดกริ่งหน้าบ้าน ไม่ว่าต่อจากนี้ฉันจะต้องเจอกับอะไร สุดท้าย ฉันก็ต้องเผชิญหน้าเพื่อสู้กับมัน หนี้ของพ่อฉัน ก็คงมีแค่ฉัน ที่ควรช่วยเหลือท่าน ครืดดดดดดดดดดดด~ ประตูบ้านขนาดใหญ่ เปิดออกช้าๆ เพียงแค่ฉันส่งสัญญาณที่หน้าบ้านได้ไม่นาน "หนูมาพบคุณณัฐภาคย์ค่ะ" ฉันบอกกับผู้หญิงวัยกลางคนที่เป็นคนโผล่เข้ามาเป็นคนแรก ดวงตาคู่นั้นเหลือบมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ทำเอาฉันกลืนน้ำลายอึกใหญ่ แต่สุดท้าย ผู้หญิงคนนั้น ก็ผายมือเชื้อเชิญให้ฉันเข้าไปด้านใน ฉันกำสายกระเป๋าสะพายแน่น ตลอดระยะทางที่ย่างเท้าเข้ามาเหยียบในตัวบ้าน เห็นด้านนอกที่ว่าอลังการ พอได้มาเดินด้านใน มันก็เหนือความคาดหมาย ทุกอย่างที่อยู่ภายในบ้าน เป็นของทุกอย่างที่มีค่า คิดเอาเถอะ แม้แจกันโชว์ที่ตั้งอยู่ในบ้านของเขา คนอย่างฉันก็คงไม่มีปัญญาที่จะซื้อมันมาครอบครองได้ "มาแล้วหรอ" เสียงทุ่มทว่ามีเสน่ห์ ส่งผลให้ฉันปรับเปลี่ยนทิศทางของใบหน้า เพื่อมองไปยังต้นเสียง เห็นร่างสูงโปร่งดูดีที่อยู่ในชุดไปรเวทโทนสีดำ ที่กำลังก้าวขาลงมาจากบันได "อึก.." ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อผู้ชายคนนั้น เดินมาหยุดยืนที่ตรงหน้ากัน เขาสูงกว่าฉันมาก ผิวพรรณดีมาก และเขาก็ดูดีมากเช่นกัน ฉันรีบยกมือไหว้ เมื่อสำเหนียกได้ว่า เขาคือใคร ก่อนที่เขาจะทำในสิ่งที่ฉันไม่คาดฝัน คือการเอื้อมมือมาจับที่มือของฉัน ทั้งๆที่มือของฉันยังอยู่ในท่าประนมไหว้ ตึกตัก ตึกตัก~ หัวใจดวงน้อยเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง แม้ใบหน้าของเขาจะเรียบเฉย ไม่ถ่ายทอดความรู้สึกอะไรออกมาเลย แต่ฉันก็ไม่ได้เด็กมากพอที่จะไม่รู้ว่าสิ่งที่เขาทำมันหมายความว่ายังไง "ไปนั่งก่อนสิ" เขาผละมือออก พลางผละห่าง แล้วไปทิ้งร่างที่บนโซฟา ฉันจึงต้องรวบรวมความกล้า แล้วเดินตามเขาไป "เดี๋ยว" ฉันที่กำลังจะทรุดกายลงนั่ง ถึงกับชะงักไปอีกครั้ง "ขึ้นมานั่งที่โซฟา.." "...ข้างๆฉัน" เป็นอีกครั้งที่ฉันถึงกับอึ้งไป ยอมรับว่าตอนจะมา ฉันคิดเอาไว้หลายอย่าง ว่างานที่ฉันต้องมาทำเพื่อปลดหนี้ มันควรจะเป็นงานแบบไหน แต่ก็ยังไม่อยากปักใจเชื่อว่า สิ่งที่อยู่ในใจของฉันตอนนี้ มันจะคืองานที่ฉันต้องทำ "หนูชื่อฉัตรค่ะ ฉัตรชนก พ่อของหนูเป็นหนี้ แล้วคุณคือคนที่ใช้หนี้ให้ หนูจึงมาหาคุณเพื่อทำงาน ใช้หนี้คุณ" "อื้ม ยี่สิบล้าน ฉันให้คนจัดการให้ ตั้งแต่พ่อเธอติดต่อเข้ามาแล้ว" "อึก.." ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อยามที่ได้ยินเขาเอ่ยถึงเงินยี่สิบล้าน โดยไม่สะทกสะท้านใดๆเลย "หนูขอบคุณคุณนะคะ ที่ช่วยเหลือ บุญคุณครั้งนี้ หนูจะไม่ลืม" "อื้ม ฉันชอบเด็กดี" "ละ แล้วงานที่คุณจะให้หนูทำ คืองานอะไรคะ หนูทำงานบ้านได้ หนูทำอาหารอร่อยค่ะ" "หรอ?" คำตอบสั้นๆของเขา ส่งผลให้ฉันช้อนสายตาเพื่อมองสบตากับเขาอีกครั้ง "แม่ครัวที่นี่ก็ทำอาหารอร่อยมาก อร่อยโดยไม่ต้องชิม ส่วนแม่บ้าน ก็ชินกับที่นี่ ถึงขั้นทำความสะอาดได้เรียบร้อยจนไม่มีที่ติ เธอคงไม่เหมาะกับงานนี้.." "...เธอสวยดี ไว้คอยดูแลฉันแบบใกล้ชิดดีกว่า" "ดะ เด็กเสี่ยเหรอคะ" ตึกตัก ตึกตัก~ หัวใจของฉันเต้นไม่เป็นส่ำ ลำคอแห้งผาด หลังจากที่เอ่ยคำนั้นออกไป "เด็กของเฮีย" "แต่ฉันไม่ถนัดกับงานแบบนั้น" "ฉันไม่ชอบคำว่าฉัน ฉันชอบคำว่าหนูมากกว่า!" -------------
Latest chapter
เด็กของเฮีย Ep.8
"...คำว่าผู้หญิงของฉัน จากปากของฉัน หวังว่ามันคงทำให้เธอสบายใจ" แกร๊กก~"ฟันแล้วทิ้งมากกว่าไหม!" เสียงบุคคลที่สามที่ดึงขึ้นมาใหม่ ส่งผลให้ฉันสะดุ้งสุดแรง สองแขนรวบกอดลำคอหนาแน่น เพียงเพื่อหวังปิดบังอำพรางเรือนร่างของตัวเองจากใครอีกคน จากนั้นไม่นาน คนที่อยู่กับฉันภายในอ่าง ก็เอียงหน้าไปมองบุคคลที่พึ่งเปิดประตูเข้ามา"ใครอนุญาตให้มึงเข้ามาวะ!" "ไม่มีใครอนุญาตกูทั้งนั้น แล้วหากกูไม่เข้ามา กูก็คงไม่รู้ ว่ามึงเอาผู้หญิงมานอนที่บ้าน!" ฉันสะอึกทันทีกับคำที่ได้ฟัง ก็อย่างว่า สถานการณ์ในตอนนี้ ไม่มีทางอื่นที่คนจะคิดไปได้จริงๆ"ที่ผับกู มีผู้หญิงให้มึงเลือกกินตั้งมากมาย กูก็ไม่เคยเห็นมึงพาใครมานอนที่บ้าน คนนี้มึงจริงจัง?" ผู้มาใหม่เลิกคิ้วถาม สายตาแอบพินิจมองหญิงสาวที่อยู่ในอ้อมกอดของเพื่อนรัก แม้ไม่ได้เห็นรูปร่าง หากแต่เห็นเพียงเสี้ยวใบหน้าก็รู้ว่าสวยมาก แต่มันก็ไม่ได้หมายความว่า สวยกว่านี้เพื่อนเขาจะไม่เคยเจอ"เขาไม่ได้เหมือนผู้หญิงพวกนั้น มึงออกไปก่อน!" "ไม่เหมือนผู้หญิงพวกนั้น และมึงก็ไม่ได้จะฟันแล้วทิ้งว่างั้น?" "กูบอกให้มึงออกไป!""คนอย่างมึงน่ะเหรอ ที่จะไม่ฟันแล้วทิ้ง คำพูดลมๆแล้ง
เด็กของเฮีย Ep.7
เป็นอีกครั้ง ที่ร่างของฉันถูกดึงให้เข้าไปแนบชิดมากกว่าเก่า ใบหน้าของเราห่างกันแค่คืบ ฉันเลือกที่จะเอียงหน้าหลบ เมื่อปลายจมูกโด่ง เฉียดโดนที่ปลายจมูกของฉันอย่างจงใจ กลิ่นลมหายใจหอมๆตามแบบฉบับของผู้ชาย อีกทั้งชีวิตนี้ ฉันยังไม่เคยใกล้ชิดกับผู้ชายคนไหน มันทำให้หัวใจของฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง กลัวไปหมด กลัวไปเสียทุกอย่าง หากแต่สิ่งที่ทำให้ฉันยังนิ่งอยู่แบบนั้น เห็นจะเป็นเพราะคำว่า 'ทำใจ'เส้นขนอ่อนทั่งร่างลุกซู่ เมื่อยามที่ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดที่กกหู ยิ่งฉันพยายามเบือนหน้าหนี มันยิ่งเป็นการเกยทับร่างของอีกคน จนฉันแนบชิดกับเขามากกว่าเดิม"แชมพูสระผมที่เธอใช้ หอมดีนะ ฉันชอบกลิ่นนี้ ไว้จะสั่งให้คนซื้อยี่ห้อนี้มาไว้ติดบ้านไว้ให้ก็แล้วกัน" ฉันเลือกที่จะไม่ออกความเห็นกับคำพูดประโยคนั้น ไม่ใช่แค่เขาหรอก ที่สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายของฉัน หากแต่ฉัน ก็สัมผัสได้ถึงกลิ่นกายของเขาเช่นกัน"ทำรอยได้ไหม" ฉันรีบหันกลับไปมองที่เขาโดยไว และปลายจมูกเชิดรั้นก็เฉียดโดนปลายจมูกของเขาโดยไม่ได้ตั้งใจ"นะ หนูยังเรียนอยู่นะคะ หะ หากมีรอย มันจะน่าเกลียดเอานะคะ" เขาเลือกที่จะยกยิ้มออกมาหลังจากที่จบประโยคของฉัน"งั้นจ
เด็กของเฮีย Ep.6
ฉันมองตัวเองผ่านกระจกใส พร้อมกับกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ในดวงตาฉายความกลัวออกมาอย่างชัดเจน สาบานว่าตลอดทั้งชีวิต ฉันไม่เคยคิดที่จะทำแบบนี้ แบบที่ใช้ร่างกายแลกกับเหตุผลอะไรบางอย่าง ฉันไม่เคยคิดทำ หากแต่ครั้งนี้จำเป็นต้องทำ เพื่อความอยู่รอดของคนที่ฉันรัก รวมถึงตัวของฉันเอง ที่จำเป็นต้องก้าวไปข้างหน้า เพื่อมีชีวิตต่อไปแกร๊กก~เสียงปลดล็อคประตูห้องน้ำ ส่งผลให้มือเรียวจับยึดที่ชุดนอนของตัวเองแน่น ฉันมองสบตากับอีกคนผ่านกระจกใส เขาอยู่ในชุดที่สวมผ้าขนหนูเพียงผืนเดียวที่พันรอบช่วงล่างพอหมิ่นเหม่เอาไว้ ดวงตาคมฉายความไม่พอใจออกมาเพียงนิด เมื่อยามที่เขาเหลือบตามองร่างกายของฉัน"ทำไมถึงยังไม่ถอดชุด ฉันไม่ชอบพูดซ้ำหลายครั้ง!" หัวใจดวงน้อยกระตุกอย่างแรง เมื่อยามที่ได้ฟังในสิ่งที่เขาพูดออกมา"ขอโทษค่ะ" ฉันบอกออกมาเบาๆ แล้วรีบจัดการชุดของตัวเองทันที มันไม่มีทางเลือก เธอไม่มีทางเลือกแล้วจริงๆชุดนอนที่สวมใส่ ร่วงลงสู่พื้นในเวลาต่อมา ฉันกัดฟันแน่น เมื่อยามที่เห็นร่างขาวโพลนโผล่พ้นออกมาโชว์สายตาของคนอื่น ชุดชิ้นเล็กเพียงชิ้นบนและล่างของกางเกงในลูกไม้สีดำ กับชุดชั้นในสีเดียวกัน ลายเดียวกัน มันไม่สามารถ
เด็กของเฮีย Ep.5
'เป็นเด็กดีแล้วกันนะ เชื่อฟังคุณเขา อย่าขัดใจ อย่าทำให้เขาไม่พอใจ แล้วทุกอย่างมันจะดีเอง' ฉันทวนคำพูดของป้าแม่บ้าน หลังจากที่เดินมาหยุดยืนที่หน้าห้องนอนของเจ้านาย ตามคำสั่งของ 'ศุภกร' ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทของเจ้าของบ้าน ฉันถอดถอนหายใจออกมาหนักๆ จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าให้เต็มปอด เอาเถอะ ไหนๆนี่มันก็คืองานของฉัน สิ่งไหนที่ทำ แล้วมันทำให้ฉันและพ่ออยู่รอด ฉันก็คงต้องทำ หากฉันไม่ทำ หากฉันไม่ช่วย ก็คงไม่มีใครช่วยพ่อของฉันได้ก๊อก ก๊อก ก๊อก~ มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูเป็นจังหวะ แล้วจากนั้นไม่นาน เสียงของคนที่อยู่ด้านในก็เล็ดลอดออกมา"เข้ามา" เสียงทุ่ม ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวอย่างหนัก ทราบและเข้าใจดี ว่าหน้าที่ที่ฉันต้องทำ มันคืออะไรแกร๊กก~ ขาเรียวสั่นน้อยๆ เมื่อความเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในห้องนอนหรูกระทบกับร่าง ฉันยกมือขึ้นมาลูบที่ใบหน้าของตัวเองเป็นเชิงเรียกสติ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาอีกคน ซึ่งหันหลังให้ฉัน โดยที่มือของเขากำลังปลดกระดุมเสื้อ"คุณภาคย์ มะ มีอะไรให้หนูรับใช้เหรอคะ" ฉันเหลือบตามองเวลาบนนาฬิกาแขวนผนัง ตีสาม ตีสามนี่น่ะเหรอ ที่เขาให้คนไปตามฉันมาขวับแล้วจากนั้นไม่นา
เด็กของเฮีย Ep.4
"..." "ถ้าข้อเสนอของฉันมันไม่น่าสนใจ เธอเปลี่ยนใจก็ได้นะ ฉันไม่เคยบังคับใคร ถ้าเธอคิดว่า เด็กอายุยี่สิบสี่ปี ที่ยังเรียนไม่จบ ไม่มีรายได้ สามารถหาเงินยี่สิบล้านมาใช้หนี้แทนพ่อของเธอได้ ฉันจะปล่อยเธอไป" "หนูทำไม่ได้หรอกค่ะ ไม่มีใครช่วยหนูได้" เป็นอีกครั้ง ที่ฉันต้องเงยหน้า มองสบตากับดวงตาคมเฉียบคู่นั้นใหม่ ความหวาดกลัวในใจของฉันมันกำลังวิ่งพล่าน ย้อนกลับไปนึกถึงวันนั้น ฉันรู้และมั่นใจ ผู้ชายที่นั่งอยู่ตรงหน้าฉัน มีอิทธิพลมากพอ ที่จะปกป้องฉันและพ่อของฉันได้ แม้เขาจะหวังผลตอบแทนในสิ่งที่ทำ ก็ใช่ว่าคนอื่นจะไม่หวัง มิหนำซ้ำ ไม่มีใครหยิบยื่นมือมาช่วยฉันแบบนี้เสียด้วยซ้ำ"หนูเป็นห่วงพ่อ หนูกลัวว่าคนพวกนั้น.." "ฉันจะจัดการให้ จะไม่มีใครทำอะไรพ่อเธอได้ ถ้าเธอเป็นเด็กดี" หัวใจของฉันเต้นถี่ แววตาที่เขาใช้มองฉัน สามารถมองเห็นความปรารถนาที่ลุกโชนอยู่ในนั้น เขาต้องการฉัน แม้ชีวิตนี้ฉันจะไม่เคยผ่านมือผู้ชายคนไหนมา แต่การผ่านโลกมาจนอายุยี่สิบกว่า ฉันไม่ได้โลกสวยขนาดนั้น"เธออายุยี่สิบสี่ ส่วนฉันสามสิบสาม เก้าปีที่เราห่างกัน ฉันมีความน่าเชื่อเถอะมากกว่านั้น ฉันไม่โกงเธอหรอก เก็บเงินได้ครบพอที่จะใ
เด็กของเฮีย Ep.3
หัวใจของฉันเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง ฉันว่าฉันเป็นคนที่ตรงไปตรงมาที่สุดแล้ว ไม่เคยคิดเลย ว่าเขาจะตรงยิ่งกว่า 'ฉันไม่ชอบคำว่าฉัน ฉันชอบคำว่าหนูมากกว่า..' ยิ่งนึกถึงคำพูดเขาขึ้นมา ใบหน้าของฉันก็ยิ่งร้อนผ่าว แทบไม่เก็บอาการ "นะ หนูไม่ถนัดงานแบบนั้นหรอกค่ะ หนูพึ่งจะอายุยี่สิบสี่ปีเองนะคะ หนูยังเรียนหนังสือไม่จบด้วยซ้ำ คุณให้หนูทำงานอื่นไม่ได้เหรอคะ" ถึงกับต้องรวบรวมความกล้า กว่าจะได้พูดออกไป แต่ทว่า เขากลับหลุดเสียงหัวเราะออกมาเบาๆ "แม่บ้านที่นี่ อยู่ที่นี่มาราวๆยี่สิบปี เธอจะให้ฉันไล่พวกเขาออก แล้วให้เธอมาทำงานแทนอย่างนั้นเหรอ อย่างป้าแม่บ้านที่ออกไปต้อนรับเธอ อายุอานามน่าจะรุ่นๆของพ่อเธอด้วยซ้ำ รู้หรือเปล่า ว่าเธอกำลังบีบให้เขาตกงาน" "นะ หนูไม่ได้หมายความแบบนั้นนะคะ" อาการร้อนใจแทรกผ่านเข้ามา ฉันมองเลยไปที่ป้าแม่บ้านคนนั้น ที่ยืนมองอยู่ห่างๆ แน่นอนว่า ท่านอาจจะไม่รู้ด้วยซ้ำ ว่าเรากำลังคุยอะไรกัน แต่ถ้าท่านจะมาตกงานเพราะฉัน มันก็คงไม่ใช่เรื่องที่ดีเช่นกัน "คุณคะ คือหนู" "เป็นเด็กของฉัน ฉันส่งเธอเรียนได้ด้วยนะ" ดวงตากลมกระพริบปริบ อ้าปากค้างเหวอ รับฟังในสิ่งที่เขาพึ่ง
You may also like
บ่วงเสน่หา คุณชาย อันตราย
ฉี แม่น้ำสายเก่า155.2K viewsในวันหย่าร้าง ฉันถูกอาเล็กของอดีตสามีลักพาตัวไปจดทะเบียน
แสงอรุณฤดูใบไม้ผลิ57.8K viewsรักครั้งใหม่กับพี่ชายอดีตสามี
ในน้ำมีปลา47.2K viewsเล่ห์รักพายุร้าย(20+)
Re-match I รีแมทช์74.3K viewsโปรดอย่าเล่นกับไฟ
อินทุภา89 viewsหย่ารักพ่อหม้ายลูกติด
พันกุมภา87 viewsสถานะภรรยานอกหัวใจ
เพียงเม็ดทราย1.1K viewsรักครั้งไหนหัวใจก็เจ็บ
เฟยฮวา783 views
