ログイン'เป็นเด็กดีแล้วกันนะ เชื่อฟังคุณเขา อย่าขัดใจ อย่าทำให้เขาไม่พอใจ แล้วทุกอย่างมันจะดีเอง'
ฉันทวนคำพูดของป้าแม่บ้าน หลังจากที่เดินมาหยุดยืนที่หน้าห้องนอนของเจ้านาย ตามคำสั่งของ 'ศุภกร' ซึ่งเป็นลูกน้องคนสนิทของเจ้าของบ้าน ฉันถอดถอนหายใจออกมาหนักๆ จากนั้นก็สูดลมหายใจเข้าให้เต็มปอด เอาเถอะ ไหนๆนี่มันก็คืองานของฉัน สิ่งไหนที่ทำ แล้วมันทำให้ฉันและพ่ออยู่รอด ฉันก็คงต้องทำ หากฉันไม่ทำ หากฉันไม่ช่วย ก็คงไม่มีใครช่วยพ่อของฉันได้ ก๊อก ก๊อก ก๊อก~ มือเรียวยกขึ้นเคาะประตูเป็นจังหวะ แล้วจากนั้นไม่นาน เสียงของคนที่อยู่ด้านในก็เล็ดลอดออกมา "เข้ามา" เสียงทุ่ม ส่งผลให้หัวใจดวงน้อยสั่นระรัวอย่างหนัก ทราบและเข้าใจดี ว่าหน้าที่ที่ฉันต้องทำ มันคืออะไร แกร๊กก~ ขาเรียวสั่นน้อยๆ เมื่อความเย็นของเครื่องปรับอากาศภายในห้องนอนหรูกระทบกับร่าง ฉันยกมือขึ้นมาลูบที่ใบหน้าของตัวเองเป็นเชิงเรียกสติ ก่อนที่จะเดินเข้าไปหาอีกคน ซึ่งหันหลังให้ฉัน โดยที่มือของเขากำลังปลดกระดุมเสื้อ "คุณภาคย์ มะ มีอะไรให้หนูรับใช้เหรอคะ" ฉันเหลือบตามองเวลาบนนาฬิกาแขวนผนัง ตีสาม ตีสามนี่น่ะเหรอ ที่เขาให้คนไปตามฉันมา ขวับ แล้วจากนั้นไม่นาน ร่างสูงโปรงดูดี ก็หันกลับมาเผชิญหน้ากัน "อึก.." ฉันกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ เมื่อสายตาปะทะกับแผงอกขาว เมื่อกระดุมเสื้อแถบบน ถูกปลดออกเก็บทั้งหมด บนอกแกร่งมีซิกแพคเป็นลอนๆสวยงาม เสมือนเป็นผู้ชายที่ดูแลตัวเองมาเป็นอย่างดี "ฉันอยากอาบน้ำ ถอดเสื้อผ้าออก แล้วไปอาบน้ำกับฉัน!" ฉันเบิกตากว้าง ในขณะที่หัวใจเต้นแรงอย่างบ้าคลั่ง วันแรกที่ฉันก้าวขาเข้ามาที่นี่ เขาก็เริ่มต้นโดยการชวนอาบน้ำเลยอย่างนั้นน่ะเหรอ "อยากให้ฉันถอดให้?" คิ้วหนาเข้มเลิกสูง ดวงตาคมเฉียบตวัดมองไปตามชุดนอนที่ฉันใส่ ไม่ทันได้มีโอกาสตั้งตัวด้วยซ้ำ ร่างสูงก็ตามมาประชิดตัวฉัน "นะ หนูอาบน้ำแล้วค่ะ" ฉันรีบร้อนอธิบายออกมา เมื่อมือหนาเคลื่อนมาหยุดที่กระดุมเสื้อนอนของฉัน ซึ่งมันอยู่ในระดับ ที่สำคัญพอดิบพอดี ฉันรีบเงยหน้า ช้อนสายตาขึ้นไปมองสบตาเมื่อเห็นว่า อีกฝ่ายเงียบไป แล้วพอฉันเงยหน้ามองเท่านั้น ฉันจึงได้รู้ว่า ดวงตาคมเฉียบ กำลังจับจ้องมองมาที่ฉันไม่วางตา และฉันก็รู้ดี ว่าเขากำลังไม่พอใจ.. มือเรียวกำเข้าหากันอัตโนมัติ ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น เมื่อสำเหนียกได้ว่า หากฉันทำให้เขาไม่พอใจ อะไรมันจะเกิดขึ้นกับฉัน รวมถึงพ่อฉันด้วยบ้าง "รู้หรือเปล่า ว่าพ่อของเธอกำลังหวนกลับไปเล่นการพนันอีกครั้ง!" "อะไรนะคะ" ฉันเบิกตากว้างด้วยความตกใจ และแน่นอนว่า ฉันเถียงออกไปทันที "ไม่จริงหรอกค่ะ พ่อรับปากเอาไว้แล้ว ว่าจะเลิกเล่นการพนัน พ่อไม่มีทางผิดคำพูดหรอกค่ะ หนูรู้นิสัยของพ่อตัวเองดี" ทันทีที่ฉันหลุดคำนั้น เขาก็เลือกที่จะพยักหน้าออกมา "เธอดูรัก และเชื่อใจในตัวของพ่อตัวเองดีจังเลยนะ เหมือนกันแหละ พ่อเธอก็ดูรักเธอดีเหมือนกัน แม้จะสร้างปัญหาให้ ก็ยังดิ้นรน หาวิธีที่จะช่วยเหลือเธอ ทั้งๆที่วิธีที่เลือก จะเป็นวิธีที่ไม่ควรนำกลับมาใช้" "..." ฉันเงียบไป หัวใจเต้นผิดจังหวะ เมื่อได้รับฟังในสิ่งที่เขาพูดออกมา "พ่อเธอกลับไปเล่นการพนันอีกครั้ง เพราะอยากได้เงินมาใช้หนี้ฉัน แล้วอยากได้ตัวของเธอกลับคืน ทั้งๆที่รู้อยู่แก่ใจ ว่าหนี้สินก้อนใหม่สองล้าน ที่ถูกกู้จากบ่อนเพราะหวังจะใช้หาเงินยี่สิบล้านมาคืนฉัน จำนวนหนี้มันอาจจะเพิ่มมหาศาลขึ้นมาอีกครั้ง" "..." ความอึดอัดร้อนใจ ส่งผลให้ดวงตาของฉันวูบไหวและร้อนผ่าว ความกลัวกับภาพเหตุการณ์เดิมวนเข้ามาในหัว ภาพที่พ่อของฉันโดนทำร้าย คำขู่ที่ว่า คนพวกนั้นจะเอาฉันไปขาย และเอาเงินไปใช้ขัดดอกของเสี่ยเจ้าของบ่อน เพียงแค่ขัดดอก แล้วหนี้ยี่สิบล้านก็ใช่ว่าจะหายไป คุณค่าในตัวฉันอยู่ที่ไหน มันไม่มีเลย ซึ่งแน่นอนว่า หากแม้ได้ตัวฉันไปขายขัดดอก ก็ใช่ว่าพ่อของฉันจะเป็นอิสระและปลอดภัย "พวกนั้นอาจจะเห็นว่าหนี้ก้อนแรกของพ่อเธอ มีฉันที่เป็นคนจัดการให้ง่ายๆ พวกนั้นเลยกล้าที่จะปล่อยเงินกู้ก้อนใหม่ เพื่อหลอกล่อ ให้พ่อของเธอกลับไปเป็นหนี้พวกมันอีกครั้ง" "ไม่นะคะ ช่วยพ่อหนูหน่อยได้ไหมคะ" น้ำตาของฉันเอ่อคลอออกมาอย่างห้ามไม่ได้ แค่นี้มันก็มากเกินพอแล้วไหม ยี่สิบล้านฉันก็ไม่รู้จะมีปัญญาไปหาที่ไหนมาใช้ ไม่รู้ว่าหนี้สินก้อนนี้มันจะหมดไปเมื่อไหร่ หากมีหนี้ก้อนใหม่ อาจจะไม่โชคดีเหมือนครั้งนี้ก็ได้ ใจหายแค่ไหน เมื่ออีกฝ่ายเลือกที่จะเงียบ ไม่พูดอะไรเลย "คุณคะ.." ฉันกำลังขอร้องเขาออกมาทั้งน้ำเสียงคำพูดและแววตา ฉันกำลังต้องการความช่วยเหลือ ต่อให้คนอื่นจะมองฉันแบบไหน ฉันก็คงไม่เก็บมาใส่ใจ เพราะฉันไม่มีทางเลือกแล้วเหมือนกัน "เคยบอกไปแล้ว ว่าอยากได้อะไรก็จะได้ หากเป็นเด็กดี" หัวใจของฉันสั่นขึ้นมาน้อยๆ เมื่อเห็นสิ่งที่เขาต้องการ มันฉายชัดที่ดวงตาคู่นั้น ฉันเม้มปากเข้าหากันแน่น เรื่องแค่นั้นมันไม่ได้ยากอะไรมากมาย แม้จะไม่เต็มใจ หากต้องทำเพื่อให้ฉันและพ่อยังมีชีวิตที่ปลอดภัย ฉันก็คงต้องทำ "หนูจะอาบน้ำกับคุณค่ะ ชะ ช่วยไม่ให้พ่อของหนูกลับไปเล่นการพนันได้ไหมคะ" เขาคลี่ยิ้มออกมาอย่างพอใจ และรับปากฉันในทันที "จะให้ลูกน้องจัดการให้เดี๋ยวนี้ ถอดเสื้อผ้า แล้วไปรอที่ห้องน้ำสิ.." -----------------------------------------หนึ่งวันผ่านไปหนึ่งสัปดาห์ผ่านไปสองสัปดาห์ผ่านไปสามสัปดาห์ผ่านไปหนึ่งเดือนผ่านไปสองเดือนผ่านไป"เมื่อไหร่จะเลิกทำตัวแบบนี้วะฉาย" เสียงของไอ้กอล์ฟดังขึ้น ในจังหวะที่ผมกระดกกระเป๋าเบียร์เข้าปาก ปรายตามองเพื่อนเพียงนิด ในจังหวะที่วางกระป๋องเบียร์กระแทกลงบนโต๊ะ พลางเลื่อนมือไปกุมเมาส์ เพื่อที่จะสนใจงานที่อยู่ตรงหน้าแบบเดิม"พรุ่งนี้กูต้องส่งแค่ไอ้นี่อย่างเดียวใช่ไหมกอล์ฟ" ผมจ้องมองหน้าจอโน๊ตบุ๊ก พยายามที่จะเพ่งมองอย่างสนใจ แต่เอาตรงๆ เถอะ ไม่เห็นจะมีอะไรอยู่ในหัวสักอย่างเลย"พอเถอะฉาย มีอะไรมึงหันมาคุยกับกู มึงหันมาระบายให้กูฟัง เลิกทำหน้าเหมือนคนอมทุกข์แบบนี้ได้แล้ว""กูก็เป็นของกูแบบนี้ มึงยังไม่ชินอีกหรือไง""ฉาย""มึงพอเถอะกอล์ฟ อยากให้กูเป็นแบบไหนอีกวะ กูทำดีที่สุดแล้วเว้ย กูทำได้แค่นี้""กูรู้เว้ย ว่าสิ่งที่มึงทำมันดีแล้ว ปล่อยเขาไป ไม่วุ่นวาย ไม่ก้าวก่าย หันกลับมาตั้งใจเรียนอีกครั้ง ไม่คิดที่จะคบผู้หยิงคนไหนเพื่อคั่นเวลา หรือเพียงเพราะว่าเหงาอีกต่อไป สิ่งที่มึงทำ มันดีแล้วเว้ย มันโอเคทุกอย่าง แต่เมื่อไหร่วะ เมื่อไหร่ที่แต่ละคืน มึงจะเลิกดื่ม เลิกเมาทุกๆ คืนแบบนี้สักที""เรื่อง
@บ้านของสปาย"คิกๆ" เสียงหัวเราะคิกคักเบาๆ ดังขึ้นในตอนที่เรากำลังแปรงฟัน ฉลามที่ในมือถือด้ามแปรงสีฟันสีฟ้าอันเล็กๆ โดยที่ฉันใช้แปรงสีฟันสีชมพูอันใหญ่ ปัดขนแปรงไปตามฟันขาวๆ ปัดขนแปรงขึ้นในฟันล่าง และปัดขนแปรงลงในฟันบน คนตัวเล็กทำตามอย่างว่าง่าย เข้าใจว่า ที่ผ่านมา ปู่ย่าของฉลามสอนหลานมาดีทุกอย่างเลย "ถ้าไม่อยากฟันผุ ก่อนนอน เราต้องแปรงฟัน โอเคไหมครับ" "ครับ" เจ้าของคำพูดยิ้มกว้าง อวดฟันขาวที่ถูกทำความสะอาดเป็นที่เรียบร้อยแล้ว ฉลามอยู่ในชุดนอนสีฟ้าลายทางสีเดียวกันกับกางเกง ในวันแรก มีถามหาคุณย่าบ้าง แต่ฉันอธิบายให้ลูกฟังว่าคุณย่าป่วย ต้องนอนที่โรงพยาบาล คนตัวเล็กก็เหมือนจะเข้าใจ ไม่งอแง ไม่ร้องหาคุณย่าแบบที่คิดเอาไว้เลย"ตอนอยู่ที่โรงเรียน ก่อนจะนอน คุณครูพาฉลามแปรงฟันหรือเปล่าครับ""แปรงฟันก่อนนอน ตื่นนอนแล้วก็ดื่มนมครับ""เหรอครับ แล้วฉลามดื่มนมที่โรงเรียนหมดทุกวันไหมครับ""ดื่มหมดครับ ย่าบอกว่า ดื่มนมจะตัวสูง" ฉันยิ้มกว้างเมื่อได้ฟัง พลางใช้ผ้าขนหนูผืนเล็ก เช็ดคราบน้ำออกจากริมฝีปากและใบหน้า ก่อนที่จะจูงมือเล็กเข้าไปที่ห้องนอนพร้อมกัน"บ้านแม่ปาย มีห้องน้ำแค่สองห้อง ห้องหนึ่งมีไว้ฉ
ฉัน แม่ฉัน และฉลาม เราเลือกที่จะอยู่เป็นเพื่อนคุณปู่กับคุณย่าตลอดทั้งวัน บนใบหน้า ดวงตา เท่าที่เห็นยังไม่มีวี่แววว่าจะยุบลงง่ายๆ เห็นจะมีตรงบริเวณริมฝีปาก ที่พอจะยุบลงบ้าง ส่วนตามผิวตัว รอยผื่นแดงๆ ไม่ถึงกับหายไป แต่ย่าของฉลามบอกว่าไม่ค่อยจะคันสักเท่าไหร่ การหายใจกลับมาเป็นปกติ มีรู้สึกอึดอัดบ้าง แต่โดยรวมแล้ว อาการดีขึ้นตามลำดับ"คืนนี้ให้ปายมาอยู่เฝ้าแม่นะคะ พ่อกลับไปนอนพักผ่อนที่บ้านก็ได้""ไม่เป็นไรหรอกลูก ให้พ่ออยู่กับแม่ก็ได้ ส่วนปาย อยู่เป็นเพื่อนฉลามกับยายละกันนะ" ปู่ฉลามเป็นคนเอ่ยออกมา ฉันอยากอยู่กับลูกนะ แต่เป็นไปได้ ฉันก็อยากอยู่ดูแลท่านตรงนี้ อย่างน้อยๆ ผู้หญิงด้วยกัน อาจจะเข้าใจว่าท่านต้องการอะไร อยากได้แบบไหน ฉันอาจจะคล่องตัวกว่า แล้วสะดวกลุกขึ้นมากลางดึกเพื่อดูแลคนป่วยได้"ให้พ่ออยู่เป็นเพื่อนแม่น่ะดีแล้วลูก ปายอยู่กับฉลามนะ นานๆ กลับบ้านที จะได้มีเวลาอยู่กับลูกด้วย"ฉันหันกลับไปมองแม่ตัวเองเพื่อขอความเห็น ส่วนแม่ฉันก็พยักหน้าออกมา "ไว้ถ้าปู่ของฉลามกลับบ้านไปอาบน้ำ ปายอยู่กับย่าก่อนก็แล้วกันลูก" ครั้งนี้เป็นความเห็นของแม่ฉัน"ได้ค่ะ ถ้าพ่อไปอาบน้ำ เดี๋ยวปายอยู่กับแม่เอ
นับตั้งแต่วันนั้น ตะวันฉายก็หายออกไปจากชีวิตของฉันเลย ความเมา อาจจะทำให้เขาพูดแรงไป แต่สุดท้ายแล้วคนเมา มักพูดสิ่งที่มันตรงกับใจ และเป็นสิ่งที่ภายในใจของเขาคิดจริงๆ ฉันเสียใจ ในส่วนที่เป็นสาเหตุทำให้คนอื่นมาต่อว่าถึงพ่อแม่ฉัน แต่คำพูดของฉาย การกระทำของฉายในวันนั้น มันก็ทำให้ความคิด การตัดสินใจ การวางแบบแผนให้กับชีวิตของตัวเองมันง่ายขึ้น และชัดเจนขึ้นมากกว่าเดิมฉันยังตั้งใจกับทุกๆ คลาสเรียนที่เข้า ไม่ว่าผลลัพธ์จะออกมาในรูปแบบไหน ฉันจะตั้งใจในส่วนของฉันที่สุด งานที่ร้านอาหาร ฉันยังคงไปทำทุกวัน แทบไม่สนใจวันหยุดด้วยซ้ำ มีโอกาสจะรีบคว้า คิดเพียงว่า มีคนจำนวนไม่น้อย ที่อยากทำงานแบบฉัน อยากมีเพื่อนร่วมงานที่น่ารักแบบฉัน ส่วนการขายออนไลน์ ฉันก็ยังขายของฉันทุกวัน แอบกลัวว่าลึกๆ เพื่อนร่วมเฟซบุ๊กจะรำคาญที่เห็นโพสของฉันซ้ำๆ แต่ฉันกลับพบแต่มุมของเพื่อนร่วมเฟซบุ๊กที่น่ารักมาก ไม่เคยบ่นว่ารำคาญ ซ้ำยังช่วยแชร์ เปิดการมองเห็นให้กว้างขึ้น ยิ่งส่งเสริมให้ฉันขายดีมากกว่าเดิมเชื่อแล้วว่า ชีวิตของคนเรา มันไม่ได้มีแค่ส่วนที่แย่เสมอไปวันหนึ่ง ในขณะที่ฉันมีนัดส่งของให้กับลูกค้าปลีก ที่พึ่งสั่งเครื่องสำ
Lineeeee~ผมมองข้อความที่อยู่ตรงหน้าไม่วางตา หัวใจเต้นแรงมาก ตอนที่รู้ว่า ข้อความถูกส่งจากใคร ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เธอไม่เคยเป็นฝ่ายส่งข้อความมาก่อนด้วยซ้ำ ส่วนมากก็มีแต่ผมที่เป็นฝ่ายติดต่อไปเอง "นี่ปายยอมคุยกับมึงดีๆ แล้วเหรอ" ไอ้กอล์ฟที่นั่งข้างๆ แอบมองหน้าจอโทรศัพท์ของผมพร้อมกับเอ่ยออกมา สีหน้าของมันดูแปลกใจมาก เหมือนมันกำลังคิดในใจว่า ผมเลวมาก มากพอที่สปายจะไม่กลับมา"มองกูแบบนี้ทำไม ทุกทีกูก็เห็นมีแค่มึงที่ตามไปป่วนเขา การตามไปหึงหวง แม้กับคนที่คอมเมนต์บนเฟซบุ๊กเขา แต่เขาไม่ได้ให้ความสนใจ ซ้ำยังลบคอมเมนต์ของมึงทิ้งอย่างไม่ใยดี กูว่าแบบนี้มันชัดเจนนะ ว่าเขาเทมึงแล้วจริงๆ" ได้ยินคำพูดของเพื่อนแล้วรู้สึกแย่ชะมัดเลย"แต่ทุกสิ่งทุกอย่างในตอนนี้ มีแต่มึงที่เป็นคนลิขิตมัน""รู้มาก ถ้ากูไม่มีหวัง เขาจะเป็นฝ่ายส่งข้อความมาแบบนี้ไหม" ผมตอบอย่างหงุดหงิดใจ พลางเปิดไฟล์ที่ถูกส่งเข้ามา และพบว่า เป็นเรื่องที่เกี่ยวกับการเรียนทั้งหมดเลย"เขาใจกว้างดีนะ ทำกับเขาเอาไว้ขนาดนั้น เขายังมีน้ำใจถึงขนาดนี้" มันยกยิ้มมุมปาก พลางตวัดสายตามองแรงใส่ไอ้จีโน่อีกคน"ถ้ากูเป็นมึงนะไอ้จีโน่ กูจะเป็นเพื่อนที่ไม่ม
ไม่มีคำไหนที่เหมาะกับฉายมากกว่าคำว่าเห็นแก่ตัวอีกแล้ว "ฉันยอมเป็นคนเห็นแก่ตัว ที่ไม่เสียเธอไป" ยิ่งได้ฟังเขายืนยัน มันยิ่งตอกย้ำความเห็นแก่ตัวของเขามากกว่าเก่า"ฉันและนายไม่มีคำว่าเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้ว ยิ่งนายพูดแบบนี้ ยิ่งนายคิดแบบนี้ มันยิ่งทำให้ฉันรู้สึกว่าคิดไม่ผิด ที่ถอนตัวออกมา ฉันถูกสวมเขา มันเกิดขึ้นตั้งแต่วันที่ฉันอุ้มท้องเลยนะ ฉันแบกรับความรู้สึกแย่ๆ เพราะนายที่มันทำฉัน แล้วนายจะใช้เรื่องนี้มาบังคับให้ฉันกลับไปคบกับนาย ทุเรศที่สุด เห็นแก่ตัวที่สุด""ฉันผิดเรื่องนั้น ฉันพลาดในเรื่องนั้น แต่มันไม่ได้หมายความว่า ความรู้สึกที่ฉันมีต่อเธอมันจะลดน้อยไป มันเป็นแค่อารมณ์ชั่ววูบของการใช้ชีวิตแบบวัยรุ่นแค่นั้นเองปาย ตลอดเวลาที่ฉันมีคนอื่น ฉันทิ้งขว้างเธอไหม ฉันทำตัวดีกับเธอมาโดยตลอด เธอเป็นที่หนึ่งในใจของฉันตลอด ต่อให้เธอจะบอกว่าสิ่งที่ฉันทำมันเลว แต่คนเลวแบบฉันก็รักเธอที่สุดอยู่ดี"ฉันมองหน้าตะวันฉายด้วยความรู้สึกหลายอย่างที่ประเดประดังเข้ามา ก่อนจะตั้งคำถามเงียบๆ ขึ้นในหัวว่า เมื่อก่อนฉันรักผู้ชายคนนี้จริงๆ เหรอทำไมคนที่ฉันรักในตอนนั้น ถึงไม่เหมือนกับคนที่อยู่ตรงหน้าฉันตรงนี้เลยสั





![คลั่งรักสาวขัด[ดอ]ดอก](https://acfs1.goodnovel.com/dist/src/assets/images/book/43949cad-default_cover.png)

