5

“มีอะไรมน” เอมอรเงยหน้าจากเอกสารกองโตที่กำลังทำหันมาถาม

“เอ็มมี่มันชวนไปตลาดนัดหลังมออะ” พร้อมกับที่มือหยิบของที่ซื้อมาเก็บเข้าที่ “ไปด้วยกันมั้ย”

“ไม่ละ แกไปกับมันเถอะ”

“เอาอะไรไหมล่ะ”

“ซื้อมาเถอะ กินหมดแหละ” พลางหยิบเงินในกระเป๋าสตางค์ยื่นให้สองร้อย

มณีมณฑน์หยิบกระเป๋ากับมือถือมาแล้วรีบเดินไปหน้าปากซอย กลัวว่าฐาปกรณ์จะมาถึงแล้ว และก็เป็นเช่นนั้น เมื่อคุณเธอกำลังเก๊กหล่อยืนมือล้วงกระเป๋า มืออีกข้างเล่นโทรศัพท์ สาว ๆ ที่ผ่านไปผ่านมาไม่รู้ว่านางเป็นต่างกรี๊ดกร๊าดกันยกใหญ่ ปล่อยให้นางยืนอ่อยสาวอยู่นานถึงเดินเข้าไปทัก

“แหม กะเทยแอ็บแมน ยืนอ่อยแต่สาว จนไม่มองอะไรเลยนะ” เอาจริง ภายนอกของฐาปกรณ์ไม่เหมือนกะเทยหรือเกย์เลย เพราะมันหล่อ ขาว สูง แต่งตัวสะอาด ใครไม่รู้ก็คิดว่ามันเป็นผู้ชายร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ไม่ใช่กับเธอหรือเอมอรที่ได้พูดคุยกันครั้งแรกก็รู้ว่านางเป็น

“ไม่ได้หรอก คนหล่อจะทำอะไรก็หล่อแหละ” ชายหัวใจสาวยักไหล่

“แต่ไม่ใช่กับมึงค่า” มณีมณฑน์ว่า

“แหม นางชะนีน้อย” เจ้าตัวสะบัดค้อนใส่วงใหญ่

มณีมณฑน์หัวเราะคิกคัก “แล้วนี่มารอนานไหม”

“เพิ่งมาถึงเหมือนกัน”

“ไปกันเถอะ เดี๋ยวค่ำ” เอ่ยจบ หญิงสาวและร่างสูงของฐาปกรณ์ก็พากันเดินไปขึ้นสะพานลอยเพื่อเดินเข้าซอยข้างวิทยาลัยเทคนิค T ไปตลาดนัดที่อยู่ด้านหลัง 

ใช้เวลาเดินไม่ถึงสิบนาทีก็มาถึงตลาดตอนเย็น ก่อนแยกกันเดิน เพราะฐาปกรณ์จะไปร้านขายเสื้อผ้า ระหว่างรอมันเลือกชุด เธอเลยเดินดูอย่างอื่นฆ่าเวลา จนมาเห็นร้านขายเครื่องประดับไม่รอช้าที่จะเข้าไปดู

ขณะที่เลือกสร้อยข้อมืออยู่นั้น ปลายหางตาเหลือบไปเห็นแก๊งที่เธอมีเรื่องเมื่อคราวก่อนเดินเข้าร้านขายกางเกงที่อยู่ข้างกัน เห็นแบบนั้น หญิงสาวไม่รอให้ฝ่ายนั้นเห็นก่อน รีบวิ่งไปหาฐาปกรณ์ที่รับเงินทอนจากแม่ค้าพอดี เลยเข้าไปดึงแขนให้มันวิ่งตาม

“เฮ้ย อะไรของแกวะมน จะรีบไปไหน” ฐาปกรณ์ที่ยังตกใจรั้งแขนเพื่อนเพื่อถามความเป็นไป แต่อีกคนที่อยู่ในอาการตื่นตระหนกเอาแต่ลากให้ตามตนมา

“เออน่า ไปหน้าตลาดก่อนเถอะ ค่อยคุยกัน”

“เดี๋ยว ๆ หยุดก่อน แกพาฉันมั่วแล้วเนี่ย หน้าตลาดไม่ได้อยู่ตรงนี้ แต่อยู่ทางโน้น” สาวสองชี้อีกทางที่อยู่ตรงข้ามกัน ด้วยเป็นตลาดใหญ่ มีร้านค้ามากมาย เธอเลยสับสน หลงลืมทิศ

“เอ้า งั้นฉันก็พาหลงน่ะสิ” มณีมณฑน์ที่เพิ่งรู้ตัวส่งยิ้มจืดเจื่อนให้เพื่อนอย่างขอลุแก่โทษ

“ใช่ เดี๋ยวค่อยไป ฉันเหนื่อย วิ่งมาได้ยังไงของแกวะตั้งไกล” ฐาปกรณ์บ่นแล้วมาหยุดอยู่หน้าร้านน้ำ “ซื้อน้ำก่อนนะ”

“เผื่อด้วย”

“จะบอกได้หรือยังว่าหนีอะไรมา” ระหว่างรอน้ำ ฐาปกรณ์ก็ถามถึงเรื่องที่ทำให้เขาต้องวิ่งจนหอบ

“จำวันที่เราเลิกเรียนค่ำ ๆ ได้ไหม” ฐาปกรณ์พยายามนึก ก่อนพยักหน้า “วันนั้นเรากับเอมยืนรอวินอยู่นาน ไม่มีคันไหนว่างเลยชวนกันเดิน จะเข้าซอยอยู่แล้วก็เจอพวกนี้ เลยมีเรื่องกันนิดหน่อย”

“แล้วทำไมต้องหนี” สาวสองถามอย่างไม่เข้าใจ

“ฉันไม่อยากมีเรื่องน่ะ เลยต้องหลบ”

พอได้น้ำที่สั่ง ก็เดินหาซื้อของกินไปฝากเอมอรจนเต็มสองมือ เห็นว่ามืดแล้วเลยชวนกันกลับ เพราะคิดว่าพวกนั้นกลับไปแล้ว มาถึงหน้าตลาดกำลังคุยกันว่าจะอะไรยังไง อยู่ ๆ มีคนเข้ามาทัก

“ว่าไงน้อง มาซื้ออะไรกันเหรอ”

เมื่อหันไปมองก็เป็นเพื่อนของคนที่เธอมีเรื่องเมื่อวันก่อน อะไรจะเหมาะเจาะแบบนี้