Novel-novel oleh ชัญญาณ์ภัช

“น้องเป็นเพศชายนะคะ ร่างกายแข็งแรงดี ตอนนี้ปลอดภัยทั้งคุณแม่และคุณลูกค่ะ เชิญญาติ ๆ ไปนั่งรอในห้องพักฟื้นก่อนนะคะ อีกสักครู่บุรุษพยาบาลจะเข็นคุณแม่ตามไปค่ะ” เป็นนานกว่าแพทย์ที่ทำคลอดโดยวิธีธรรมชาติให้กรรณิกาจะออกมาบอกด้วยตัวเอง“ขอบคุณคุณหมอครับ”“ยินดีค่ะ” ก่อนหมอสูติคนนั้นจะกลับเข้าไปอีกครั้งในที่สุดเวลาที่รอคอยก็มาถึง เมื่อลูกชายตัวน้อยได้ลืมตาดูโลก สิบนาทีก่อนมีเด็กเพิ่งคลอดร้องไห้จ้า เขาคิดไว้แล้วว่าต้องเป็นลูกตนแน่ ๆ ทำให้คุณพ่อมือใหม่ลุกไปเกาะประตูกระจกทึบอย่างตื่นเต้น“แม่...ครับ...ลูกผม...เป็นผู้ชาย กิ่ง...คลอดลูกชาย...แล้วครับ” นนทภัทรละล่ำละลักบอก“จ้า ๆ แม่รู้แล้ว”“ขอบคุณแม่มากนะครับ” ชายหนุ่มคุกเข่าก้มกราบแทบเท้ามารดาผู้ให้กำเนิดทั้งน้ำตายังคลอหน่วย ทำให้ผู้ที่ผ่านไปผ่านมามองภาพนั้นด้วยความซึ้งใจไม่ได้“ผมรักแม่ครับ” เป็นนานกว่าเขาจะเงยหน้ามาพูดกับมารดาแล้วสวมกอดท่านด้วยหัวใจเปี่ยมสุขมีคนบอกว่าตอนที่ท่านยังอยู่ให้บอกรักท่าน

เมื่อกินมื้อเย็นร่วมกับทุกคน นนทภัทรพยุงภรรยาท้องแก่ใกล้คลอดขึ้นไปบนห้อง แม้ถูกคัดค้านไม่เห็นด้วยที่คนท้องเดินขึ้นเดินลงบันได ทว่าสะใภ้ของบ้านนี้ให้เหตุผลว่าเดินบ่อย ๆ จะได้คลอดง่าย ๆ ทุกคนถึงเลิกห่วงกังวล“หนูขอตัวขึ้นนอนก่อนนะคะคุณพ่อคุณแม่”“จ้ะ” แม่สามีตอบรับ แล้วหันไปสั่งสาวใช้ที่ยืนหลบมุมอยู่ใกล้ ๆ “อุ่นนมไปให้หนูกิ่งด้วยนะน้อยหน่า”“ค่ะคุณภา”“เชิญครับ” เข้าห้องมาได้ไม่นานเสียงเคาะห้องประตูดังขึ้นจากผู้ช่วยแม่บ้านหรือเป็นตัวแม่บ้านเองที่เป็นคนยกมาให้ด้วยตัวเอง“พี่เอานมมาให้คุณกิ่งค่ะ”นนทภัทรเดินออกไปรับแทนเมื่อเห็นว่าภรรยากำลังเปลี่ยนชุดนอนอยู่ในห้องน้ำ เป็นจังหวะเดียวกันกับที่หญิงสาวเดินออกมาพอดี“ขอบคุณค่ะ” พลางยื่นมือไปรับแก้วมายกดื่มจนหมด“ดื่มนมแล้ว ก็นอนนะคะ” กรรณิกาชวนลูกน้อยที่เธอเฝ้าประคบประหงมมานานหลายเดือน ซึ่งหมอนัดคลอดในอีกหนึ่งสัปดาห์ข้างหน้า “อีกไม่นานเราจะได้เจอกันแล้วนะ ฝันหวานจ้าคนดีของแม่”

“เพราะรักที่ไม่สมหวังยังไงล่ะนัด อีกอย่างชีวิตของนกน่าสงสารมากเลยนะ”ใช่! น่าสงสารที่ผู้หญิงตัวเล็ก ๆ คนนึงมาเจอเรื่องแบบนี้ได้“อืม ๆ เอาที่นลินสบายใจเลยแล้วกันนะ”ก็เจ้าทุกข์เขาไม่แจ้งความจะให้เขาทำยังไงได้ล่ะ นอกจากยอมอย่างจำใจ“เอ๊ะ! นี่เลือดของใคร”นันท์นลินผละไปล้างหน้าล้างตาให้สดชื่น หันเหจะจัดเครื่องแต่งกายนักศึกษาให้เรียบร้อยกับพบรอยเลือดเปื้อนเสื้อสีขาวเป็นจุด ๆ หันซ้ายหันขวาว่าตัวเองได้รับบาดแผลหรือเปล่าก็ไม่เห็นว่ารู้สึกแสบตรงส่วนไหน เลยมาสำรวจอีกคนที่หันหลังอย่างเร็วรี่ทำท่าจะเดินออกจากห้องน้ำไปอย่างมีพิรุธ รีบวิ่งไปคว้าแขนแกร่งให้หันมาทางตัวเองทว่าแรงผู้ชายมีมากนักถึงไม่ขยับไปไหน จนเป็นเธอเองที่เดินมายืนต่อหน้าเขา“เลือดนายหรือเปล่านัด”ถามไปงั้นแหละไม่ต้องการคำตอบหรอก เพราะรู้ว่าเขาไม่ตอบคำถาม เธอเลยใช้สายตามองหาบาดแผลแทนจนมาปะกับเสื้อนักศึกษาสีขาวแขนสั้นของเขามีรอยขาดคล้ายมีดบาดแถมมีเลือดซึมออกมา แม้บาดแผลจะไม่ลึก แต่ปล่อยให้เลือดไหลออกมาโดยไม่หาอะไรมาห้ามเลือดมันก็ไหลออก

ตุ้บ! ตุ้บ! ตุ้บ!ปัง!ณัฐพลกระแทกประตูห้องน้ำหลายต่อหลายครั้งถึงเป็นผลสำเร็จเมื่อเขาใช้แรงที่มีทั้งหมดถีบประตูไม้ครั้งสุดท้ายพร้อมทั้งเรียกชื่อแฟนสาวไป พร้อม ๆ กัน เลยทำให้ตอนนี้เขามีแต่เหงื่อไหลโชกตัว“นลิน!! เธอทำบ้าอะไรนก!!”น้ำเสียงเกรี้ยวกราดอย่างไม่เคยเป็นมาก่อนของคนตัวสูง เมื่อเห็นสาวคนรักถูกกดตรงผนังห้องน้ำเกิดว้าวุ่นใจอย่างที่สุด พอจะเข้าไปช่วยน้ำเสียงข่มขู่ของรัชนกเรียกสติความห่วงใยต่อนันท์นลินได้ผลชะงัด เพราะทางนั้นมีตัวประกันอยู่จะทำอะไรคงยาก“อย่าเข้ามานะ!!”เมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังเหนือกว่า พยายามพลิกร่างของนันท์นลินให้มาอยู่ข้างหน้าก็ล็อกคอพร้อมใช้มีดจี้ไปด้วย สร้างความหวาดเสียวต่อชายหนุ่มยิ่งนัก“อย่าเข้ามาถ้าไม่อยากให้ยัยนี่ศพไม่สวยตายอยู่ในห้องน้ำนะนัด ไม่เชื่อก็ลองดู!”ประเมินสถานการณ์ตรงหน้าแล้วเห็นว่าตนเสียเปรียบ ชายหนุ่มถึงก้าวถอยห่างออกมาเมื่อคนรักพยักหน้าให้อย่างบอกความนัยว่าเธอยังไหวไม่ต้องเป็นห่วง“อย่าทำอะไรบ้า ๆ นะ”“เป็นอย่างท

มื้อเช้าสำหรับครอบครัวเกรียงไกรผ่านไปด้วยดีเมื่อพี่สะใภ้ไม่มีอาการแพ้ท้องใด ๆ หลังกลับมาบ้านนันท์นลินก็ได้ทราบข่าวดีเลยว่ากำลังจะได้เป็นคุณอา และตอนนี้เธอก็อยู่บนรถของณัฐพลที่ไปรับตั้งแต่เจ็ดโมงครึ่ง ดีที่เธอกินข้าวอิ่มแล้วไม่อย่างนั้นเขารอนานแน่ ๆวันนี้หญิงสาวเข้าไปส่งงานที่ค้างไว้แล้วจะเลยไปรับครีมที่บ้านของน้ำทิพย์อีกไม่รู้ว่าอยู่หรือเปล่าจะโทรไปถามเพื่อนก็ไม่รับสาย เลยโทรไปถามกับปาล์ม ซึ่งเป็นเพื่อนอีกคนแทนถึงได้รู้ว่าโทรศัพท์ของเพื่อนสาวหายและยังไม่ได้ไปซื้อ ทำให้ไม่สามารถติดต่อใครได้ในขณะนี้“นัดรอนลินก่อนจะเข้าห้องน้ำ” เมื่อออกจากห้องอาจารย์ประจำสาขาวิชา นันท์นลินเกิดปวดเบาขึ้นมาเลยบอกคนที่เดินอยู่ข้าง ๆ รอ“โอเค รอตรงนี้นะ”หญิงสาวยกมือเป็นสัญลักษณ์โอเคแล้วหายเข้าห้องน้ำที่อยู่ชั้นเดียวกัน รัชนกที่รอจังหวะอยู่แล้วรีบตามเข้าไปอย่างรวดเร็วเธอกลับมาอยู่ที่นี่ได้หลายวันแล้วแม้จะอยู่แบบหลบ ๆ ซ่อน ๆ ก็ตาม เพราะกลัวเมียหลวงของเสี่ยพรชัยที่เธอเคยคั่วจะตามมาเจอ ยังรู้อีกว่าวันนี้นันท์นลินจะเข้ามาส่งงาน รัชนกเลยเข้ามาดักรอ จ

สนามนำชัยเอทีวี“พรุ่งนี้เข้ามอพร้อมกันนะ” ณัฐพลไปรับแฟนสาวมาสนามด้วยกันกล่าวแกมบังคับให้เธอตอบตกลง“จะย้อนไปย้อนมาให้เปลืองน้ำมันรถเล่นเหรอ” เอาจริง ๆ เธอไม่ได้จะประชดอะไรเขาหรอก“อยากรับให้ไปพร้อมกันไม่ได้หรือไง” เห็นหน้างอง้ำของแฟนหนุ่มแล้วเธอเกิดอยากแกล้งเขาขึ้นมาครามครัน และไม่คิดถึงผลที่จะตามมา“ไม่ได้สิ พอดีนัดหนุ่มไว้” ร่างบางเริ่มแผนแรก โดยไม่หันไปมองคนตัวโตเพราะกลัวจะเผยพิรุธออกมา ณัฐพลได้ฟังเช่นนั้นรู้สึกไหววูบในอก“มันเป็นใคร!” น้ำเสียงเข้มจัด ทำให้คนที่เพิ่งรู้ตัวว่าเล่นแรงไปกำลังจะเอ่ยขอโทษกับไม่ทันเสียแล้วเมื่อชายหนุ่มรวบร่างเข้าไปกอด“ผู้-ชาย-ที่-นัด-ไว้-มัน-เป็น-ใคร! บอกมานะ!” คนหึงจนควันออกหูไม่รู้ว่าถูกแฟนสาวแกล้งย้ำคำทีละพยางค์“คนที่อยู่ตรงหน้าไงเล่า ปล่อย!” พลางยันอกแกร่งที่กอดรัดแทบเป็นเนื้อเดียวกันให้ขยับออกกลับไม่เป็นอย่างใจคิด เพราะแรงผู้หญิงหรือจะสู้ผู้ชายตัวใหญ่ยักษ์อย่างเขาได้ คิดผิดคิดใหม่ได้นะที่รัก ณัฐพลนึกอย่างครื

“ไม่ค่ะ อิ่มแล้ว”“งั้นกลับห้องกัน”“อ้าว พี่ ๆ ล่ะคะ ไม่รอก่อนเหรอ” คือตอนนั้นแยกกันเดิน ไม่ได้เดินด้วยกัน ทำให้ไม่เห็นพวกพี่ ๆ เขาก็ถามสิ“มันกลับไปกันแล้วมั้ง”“เหรอ กลับก็กลับ”เข้าห้องมาได้ พลกฤตไม่รอช้าที่จะดันร่างบางไปบนที่นอนขนาดคิงไซซ์ เริ่มต้นเล้าโลมหญิงสาวอย่างชำนิชำนาญจนอ่อนระทวยใต้ร่างหนา ชายหนุ่มไม่รีรอที่จะบุกตีป้อมตามความปรารถนาของตัวเอง ทำให้อีกฝ่ายพ่ายแพ้อย่างจำนนผ่านศึกรักอันใหญ่หลวงและหนักหน่วง ปาลิดาก็หลับไม่รู้เรื่อง มารู้สึกตัวอีกทีก็ตอนชายหนุ่มปลุก ซึ่งก็เป็นเวลาที่สายมากแล้ว เลยพากันอาบน้ำแต่งตัวออกมาหาธนเทพและณัฐกานต์ที่เพิ่งจะออกมาพร้อมกันก่อนตะเวนหาของกินและเที่ยวสถานที่ต่าง ๆ กว่าจะกลับก็บ่ายคล้อย สาว ๆ เลยชวนกันไปเปลี่ยนชุด ปาลิดาเปลี่ยนเป็นเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นสีเดียวกัน ส่วนพี่ ๆ คนอื่นยังไม่ออกมาเลยว่าจะออกไปหาสามีที่กำลังนั่งดื่มกับอีกสองหนุ่ม“ว้าว ๆ น้องดา ทำไมไม่ใส่ชุดว่ายน้ำมาล่ะครับ” ณัฐกานต์แซวเป็นคนแรก“หรือว่า...กลัวไอ้พลว่าเอาครับ” ...ตามด้วยธนเทพที่ออกปากว่าเพื่อน“ไม่ใช่หรอกค่ะ พอดีดารอพี่ทิพย์พี่หยาดมาก่อน”“พวกมึงจะอะไรกับเมียกูนักห

“พี่พล!” เสียงหวานหวีดร้อง“ลองดู นะ”“ดาทำไม่เป็น ทำยังไง”“ก็ทำอย่างที่พี่เคยทำไงล่ะ”“อือ ๆ”พอได้เป็นคนคุมเกมหญิงสาวก็เริ่มไซร้คอ ขบติ่งหูเขาเบา ๆ จนชายหนุ่มเริ่มหายใจเร็วขึ้น พร้อมกับปล่อยเสียงครางออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ทว่ามีเสียงเรียกเข้าจากมือถือของเขาก็ไม่ยอมรับ ปล่อยให้สัญญาณตัดไปถึงคว้ามาปิดเครื่อง“อื้อ ซีดด อ่าห์”มือบางไม่ได้ปล่อยให้เว้นว่างยื่นไปคว้าท่อนเนื้อชักขึ้นชักลง แล้วเลื่อนริมฝีปากขบเม้มไปตามร่างกายจนมาหยุดอยู่ที่ลำกายแกร่งที่ประกาศศักดาว่าพร้อมรบเลยใช้ปากดูดกลืนท่อนเนื้อเข้าไปจนสุด ค่อย ๆ ใช้ปลายลิ้นปาดเลียจนชายหนุ่มเกร็งตัว เมื่อเขาจะไปเยือนจุดหมายปลายทาง อยู่ ๆ หญิงสาวก็หยุดทำให้อารมณ์เขาชะงักไปด้วย“ซี๊ด อ่า หยุดทำไม”“แหม ใจเย็น ๆ สิคะคุณสามี”ปาลิดาไม่ปล่อยให้อารมณ์สามีค้างนานก็จับท่อนเนื้อจ่อปากทางรักแล้วกดตัวลงมาช้า ๆ จนสุด ขย่มเบา ๆ ให้รู้จังหวะ จากนั้นหญิงสาวก็ขยับเร็วขึ้นเรื่อย ๆ เสียงครางเปล่งประสานกันอย่างไม่มีใครยอมใคร ยิ่งใกล้จะถึงฟากฝั่งยิ่งทำให้หญิงสาวร่อนสะโพกเร็วขึ้น ๆ เป็นชายหนุ่มเองที่ทนไม่ไหวเลยพลิกร่างบอบบางให้ลงไปอยู่ใต้ร่าง แล้วเขาเป็นคน

“ดานอนยัง” พลกฤตที่ทนอึดอัดไม่ไหวเอ่ยถามขึ้นท่ามกลางความมืด ดีที่ว่ายังมีแสงไฟลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาบ้างเล็กน้อย พอให้ได้เห็นว่าอีกฝ่าย นอนลืมตาอยู่“ยัง มีไรเหรอ” ใครจะไปหลับลง ในเมื่อมีผู้ชายที่ไม่รู้จัก ไม่ได้สนิทมานอนอยู่ข้าง ๆ“เรียนอยู่มอ R เหรอ”เดี๋ยวนะ เขารู้ได้ยังไงอะ“งงดิว่ารู้ได้ยังไง ดูบัตรนักศึกษาในกระเป๋าของมึงไง” แสนรู้!! เดาถูกด้วย ว่ากูคิดอะไร“รู้ขนาดนี้แล้วจะถามทำไมล่ะ”“อยากรู้จากปากว่าคิดยังไงถึงเรียนวิศวะเครื่องยนต์” “ความชอบ ถ้าไม่ชอบจะเรียนทำไมล่ะ ถามโง่ ๆ นะ” เธอจะหลับอยู่แล้ว เขายังจะชวนคุยอีก แล้วจะได้นอนไหมเนี่ย“ก็จริงของมึง กูชื่อพล เรียนจบมาจะสองปีแล้ว เรียนมอเดียวกับมึงแหละ ตอนนี้ทำงานกับพ่อ และยังอายุเยอะกว่า มึงควรจะเรียกกูว่าพี่นะถึงจะน่าฟังหน่อย”เขาเล่าต่ออีกว่าที่บ้านเป็นช่างรับเหมาเดินสายไฟฟ้าในโรงงาน มีชื่อว่า “Energize Electrical Solutions” ซึ่งมีความเชี่ยวชาญในการติดตั้งระบบไฟฟ้าและโครงการเดินสายไฟ ถ้าเขาเรียนที่นี่จริง ทำไมเธอไม่เคยเจอเขาเลยวะ เป็นคำถามที่อยากถามแต่ไม่กล้าถาม“พอดีมีพี่ชายคนเดียวว่ะ”ป๊อก! “โอ๊ย”เสียงร้องโอดโอยของหญิงสาวเ

“พอดีฉันหิวน้ำเลยจะลุกไปหาน้ำกินน่ะ” คนตัวเล็กที่ยังลุกไม่ขึ้นอ้อมแอ้มตอบ“ลุกไหวไหม หิวหรือเปล่า” เขาถามอย่างห่วงใยจากใจจริง จนเธอสัมผัสได้ หากก็สะบัดหน้าไล่ความคิดตรงนั้นออกไป“ไม่!!” หากท้องเจ้ากรรมดันส่งเสียงร้องตรงกันข้ามกับที่เธอพูดเสียได้ฮึ่ม!! ร้องถูกเวลาเสียด้วย อายเขาไหมเนี่ย“หึ ไหนว่าไม่หิวไง” พลกฤตว่าอย่างไม่ใส่ใจ พลางพยุงร่างบอบบางมานั่งโซฟา“เมื่อไหร่จะได้กลับบ้าน”“โห ร้องกลับบ้านเป็นเด็กเล็กเลย”“พี่พล!! พี่ไม่เข้าใจดาเลยว่ะ” อยู่ ๆ ก็ร้องไห้ออกมา คือมันเครียดไปหมด คิดสะระตะว่ายังทำยังไงถึงจะออกไปจากตรงนี้ได้“โอ๋ ๆ สงสัยโมโหหิว เลยร้องอยากกินเป็นเด็ก งั้นกินหน่อยนะ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะไปส่ง”ได้ยินคำว่าไปส่ง ถึงต้องเงยหน้ามองอย่างไม่เชื่อหู แม้จะมีประโยคที่ไม่เข้าหูก็เถอะ“จริงนะ” เห็นชายหนุ่มพยักหน้า รีบเร่งให้เขาส่งขนมและนมที่ซื้อมาให้ “เอามาดิ”“ก็แค่นี้ ไม่เห็นต้องทำอะไรให้ยุ่งยาก” เธอไม่ได้ตอบโต้อะไรเขา นั่งกินเงียบ ๆ จนหมด ซึ่งพลกฤตนั่งมองภาพนั้นแล้วยิ้ม จะว่าไปหญิงสาวก็น่ารักเหมือนกันนะเนี่ย“ยิ้มทำไม” ปาลิดาที่รู้สึกว่าถูกมอง หันไปถามคนที่นั่งอยู่ข้าง ๆ หากเขาก

“ไม่! ไม่กลัว ยังไงกลับบ้านไปก็ปลอดภัยกว่าอยู่กับมึง ให้กูกลับบ้านเถอะนะ ขอล่ะ หรือปล่อยกูไปไม่ต้องมายุ่ง มาเจอกันอีก นะ...ขอร้องล่ะ” หญิงสาวเข่าอ่อนนั่งทรุดลงกับพื้น เพราะใจตอนนี้อยากอยู่คนเดียว ไม่อยากให้ใครกวน แต่เขาก็ไม่ฟังคำที่เธอร้องขอเลย“เอ่อ ขอโทษครับ ผู้โดยสารจะไปไหมครับ” “ไม่ไปครับ พอดีเมียผมโกรธที่ผมไม่พาออกไปข้างนอกเลยจะไปเอง ขอโทษด้วยครับ” พร้อมกับยื่นค่าเสียเวลาให้ พอรถแท็กซี่ออกไป ปาลิดาร้องไห้หนักกว่าเดิม ความหวังของเธอที่จะได้กลับบ้านหมดลงแล้ว“ลุกขึ้นดา! กูบอกให้ลุก” เขาไม่พูดเปล่า ยังดึงแขนให้เธอลุกขึ้นอีก ซึ่งตอนนี้เธอรู้สึกเจ็บแขนมากทีเดียว คงจะเป็นรอยแดงแน่ ๆหญิงสาวเอาแต่นั่งนิ่ง ๆ ไม่ลุกตามคำสั่งเผด็จการจากคนตัวโต“ไม่ลุกใช่ไหม ได้! อย่าหาว่ากูไม่เตือนนะ”“อ๊าย ปล่อยนะ ไอ้บ้า ปล่อยเดี๋ยวนี้”เสียงหวานร้องตกใจ เพราะเขาแบกเธอพาดบ่า โดยมียามรักษาความปลอดภัยมองตาปริบ ๆ ไม่กล้าเข้ามาช่วย ก่อนเดินตรงมาที่รถแล้วจับร่างบอบบางยัดเข้าไปข้างใน รีบวิ่งมาฝั่งคนขับแล้วขับรถออกไปเลย“จะพากูไปไหน”“กินข้าว”นิ่งเงียบมาตลอดทาง เขาก็ชะลอรถริมถนนที่เป็นร้านอาหารข้างทางอย่างข้าว

เสียงสั่นเตือนจากมือถือของคนที่ตนนอนกอดเป็นเหตุให้เขารู้สึกตัว ชะเง้อคอมองเห็นว่าหญิงสาวยังหลับอยู่เลยไม่อยากรบกวน จึงปล่อยให้มือถือเครื่องบางสั่นอยู่อย่างนั้นจนเธอต้องเอื้อมมือไปหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดู เขาเลยแกล้งหลับเพื่อดูว่าเธอจะทำยังไง “ฮัลโหล ว่าไงเชน” ปาลิดาพูดเบาคล้ายกระซิบ ด้วยกลัวว่าจะทำให้คนที่นอนอยู่ข้าง ๆ ได้ยิน(มึงอยู่ไหนวะดา ทำอะไร แล้วตอนนี้อยู่กับใคร) ทันทีที่ได้ยินเสียง ราเชนทร์รัวคำถามชนิดที่ว่าใครก็ฟังไม่ทัน“อะไรของมึงเนี่ย กูอยู่บ้านพี่ภาค” กูขอโทษนะเชนที่ต้องโกหก ตอนนี้กูโคตรเสียใจเลยว่ะ(บ้านพี่มึงอะนะ) ปลายสายถามเสียงสูงไม่เชื่อ “เออ”(แล้วกูโทรหาทำไมไม่รับ) “กูเข้าห้องน้ำอยู่มั้ง...ตอนนั้นน่ะ”(เออ แล้วมึงก็ไม่โทรกลับด้วย กูกับไอ้ธีก็เป็นห่วงไปเถอะ คืนก่อนมึงออกไปตอนไหนวะ ทำไมกูไม่เห็น)“เข้าห้องน้ำเสร็จกูก็ออกมาเลยนะ ออกหลังร้านอะ ข้างหน้าคนเยอะไม่อยากเบียด แต่กูเดินออกไปไม่เห็นมึง กูเลยขึ้นแท็กซี่กลับ ถึงบ้านก็หลับเลย” ใครว่าล่ะ เช้ามากูก็ตื่นมาในห้องของใครก็ไม่รู้(เอ้า กูรออยู่รถตรงที่เราจอด ทำไมมึงไม่มาหากูวะ จะโทรบอกกันสักนิดก็ไม่มี ให้กูรอไปเถอะ)“กูข

ความเสมอต้นเสมอปลาย ทำให้มณีมณฑน์ได้แต่อมยิ้มเล็ก ๆ และทำให้เธอรู้ว่า เขาคอยมองเธอตลอด ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ตาม แบบนี้แหละที่ทำให้เธอรักเขา รักผู้ชายคนนี้ รักที่เขาเป็นเขา“ขอบคุณนะเบส ขอบคุณที่ให้มนได้อยู่ข้าง ๆ อยู่ในสายตาของเบสตลอดมา มนรักเบสนะ” หญิงสาวกระซิบข้างหูของคนเมาที่เธอคิดว่าหลับ ที่ไหนได้ พอเธอเงยหน้าขึ้นมาก็สบสายตาคมเยิ้ม“เบสก็รักมนนะ รักมากด้วย” ก่อนที่เธอจะได้คิดอะไร คนเมาก็พลิกตัวมาอยู่ทาบทับเธอแล้ว “ขอบคุณมนที่ตกลงคบกับเบสในวันนั้น พอเบสถามออกไปแล้ว เบสก็ลุ้นคำตอบมากเลยนะ”“แหม ถ้าไม่ให้มนตอบตกลงได้ยังไง ในเมื่อพี่รวบหัวรวบหางมนแล้วน่ะ”บุรินทร์ได้แต่หัวเราะกับประโยคของภรรยาสาวที่คุณเธอว่ากระแนะกระแหนตนไม่ได้ ก็จริง ถ้าวันนั้นตนไม่รวบหัวรวบหางหญิงสาวก็ไม่ได้มีเธอมาอยู่ข้างกายอย่างเช่นทุกวันนี้หรอก“งั้น วันนี้เบสก็จะทำเหมือนวันนั้นอีกนะ” ไม่รอให้หญิงสาวตอบรับ ชายหนุ่มก็ก้มลงประกบริมฝีปากบาง ซี่งรอบนี้คนตัวเล็กตอบรับสัมผัสจากตนอย่างไม่เกี่ยงงอนความต้องการที่มีมากล้นทำให้บุรินทร์ไม่รอช้าที่จะใช้มือใหญ่ลูบไล้ไปตามต้นขาขึ้นไปเรื่อย ๆ จนตอนนี้สัมผัสอยู่กับดอกไม้อวบอูมกลาง

“มาทำอะไรคะพี่เบส” เอมอรถาม“มารับเจ้าสาวครับ”“ด่านนี้ผ่านยากหน่อยนะคะ”บุรินทร์พยักหน้า “จะให้พี่ทำอะไรว่ามาเลย” ชายหนุ่มบอก อย่างคนที่เตรียมพร้อมมาแล้ว“ไหนตะโกนบอกรักคนที่อยู่ในห้องดัง ๆ หน่อยสิ” รอบนี้ฐาปกรณ์เป็นคนออกคำสั่ง“พี่รักมนครับ”“อะไรนะ เอมกับเอ็มมี่ไม่ได้ยินเลยอะ” ประโยคนั้นของเอมอรทำให้ผู้ใหญ่ต่างหัวเราะกัน“พี่รักมนครับ” เจ้าบ่าวป้องปากตะโกนบอกรักหญิงสาวที่อยู่ข้างในอีกรอบ ซึ่งรอบนี้ดังกว่าเดิมเอมอรและฐาปกรณ์ต่างพยักหน้ายิ้ม ๆ แล้วเปิดทางให้เจ้าบ่าวเข้าไปหาเจ้าสาว“ขอบคุณครับ” พร้อมกับยื่นซองให้เพื่อนสนิทของมณีมณฑน์ แล้วเปิดประตูไปรับสาวคนรัก พอเห็นหน้ากันต่างฝ่ายต่างยิ้มให้กัน ก่อนที่มือหนาจะยื่นออกมาตรงหน้า เจ้าสาวเห็นเช่นนั้นก็ส่งยิ้มให้ แล้วยื่นมือไปกุมกับฝ่ามือหนา พลางมองสำรวจร่างสูงที่อยู่ในชุดไทยสากล ซึ่งสูทและโจงกระเบนนั้นเป็นสีกลีบบัวเข้าชุดกับเจ้าสาวเมื่อบ่าวสาวมานั่งเรียบร้อยก็เริ่มต้นพิธีการ พูดคุย ถึงมานับสินสอดทองหมั้นที่ฝ่ายชายนำมาไม่ว่าจะเป็นเงินสด สร้อยคอทองคำ โฉนดที่ดินอีกจำนวนสองแปลง รวม ๆ กันแล้วก็มากโข แล้วทำขั้นตอนต่อไป“หอมเลย หอมเลย” ทั้งเจ้

งานแต่งงานที่จัดอย่างยิ่งใหญ่ประจำหมู่บ้านแถวนี้คงไม่พ้นงานแต่งของลูกสาวคนเดียวของคุณลัทธพลและคุณกนกพรไปได้ เพราะทางเจ้าบ่าวเปย์หนักมากหลังจากพิธีสงฆ์เรียบร้อย เพื่อนเจ้าสาวซึ่งลูกหลานของคนงานอีกสองคนมารับบทเป็นเพื่อนเจ้าสาวให้ ส่วนเอมอรและฐาปกรณ์นั้นไม่ยอมเป็น ให้เหตุผลว่าหากเป็นเพื่อนเจ้าสาวเธอคงไม่ได้สนุก สองคนนี้ก็พาตัวเธอเข้ามาในห้องนอนที่จะกลายเป็นห้องหอตามคำที่เพื่อนสนิทของเธอบอก เพื่อรอทางเจ้าบ่าวแห่ขันหมากมาที่บ้าน“นั่งก่อนแก ฉันจะเติมปากให้” ฐาปกรณ์ว่าพร้อมกับหยิบลิปสติกของตัวเองที่สีเดียวกันกับที่เพื่อนใช้มาทาปากให้ เพราะช่างแต่งหน้านั้นลงไปหาอะไรกินตามคำชวนของบิดาเจ้าสาวที่มาตามด้วยตัวเอง จะมาอีกทีตอนที่มณีมณฑน์เปลี่ยนชุด“เอม ซับหน้าให้เพื่อนหน่อยค่ะสาว มัวแต่ออกไปส่องเพื่อนเจ้าบ่าวอยู่ได้” ฐาปกรณ์ว่า ซึ่งตอนนี้คุณเธออยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีชมพู กางเกงขายาวสีขาว ทางด้านเอมอรนั้นก็มาในชุดเดรสสั้นผ้าชีฟองสีชมพู พิมพ์ลายดอกไม้สีชมพูแดง แขนเสื้อยาวสามส่วน ทรงระบาย ชายกระโปรงตัดแต่งไม่เท่ากัน ซึ่งดูสวยไปอีกแบบส่วนเจ้าสาวนั้นอยู่ในชุดไทยจักรพรรดิสีกลีบบัว ท่อนบนมีสไบจีบรองสไบทึ

“เป็นยังไง ชอบไหม” ชายหนุ่มเอ่ยถามคนที่กำลังมองสำรวจห้องพัก“ชอบค่ะ เขาตกแต่งได้สวยมากเลย”ร่างบอบบางพูดจบแล้วก็เดินไปเปิดผ้าม่านสีขาวพร้อมกับประตูที่อยู่ตรงระเบียงออก เพื่อจะได้มองเห็นวิวทะเลให้ชัดเจนขึ้น พร้อมสูดอากาศเข้าปอด“ดีขนาดนั้นเลย” บุรินทร์ที่เดินตามแฟนสาวออกมา พลางนั่งลงบนเก้าอี้สีขาวขนาดเล็ก“ก็ใช่น่ะสิ นานมากแล้วนะที่มนไม่ได้มาเที่ยวอะ”“นั่นสิ”“แล้วพี่ชอบมั้ยคะที่ได้มาเที่ยวแบบนี้” ร่างบอบบางเอ่ยถามพร้อมกับนั่งเก้าอี้อีกตัวที่วางอยู่ข้าง ๆ กัน“ชอบสิ ที่ไหนที่มีมน พี่ชอบทั้งนั้นแหละ” นาน ๆ จะพูดอะไร หวาน ๆ ที ทำเอาเธอไปไม่เป็นเลยทีเดียว จึงทำได้เพียงส่งยิ้มหน้าแดงให้แล้วซบหน้าลงกับแขนแกร่งเพื่อปิดบังหน้าแดงระเรื่อไว้ บุรินทร์ได้แต่หัวเราะในลำคอ แล้วหอมศีรษะที่มีกลิ่นหอมของชมพูโชยมาบางเบาอย่างรักใคร่“เข้าห้องกันเถอะ ตอนเย็นพี่จะพาไปดูพระอาทิตย์ตก แล้วไปหาอะไรกินแถว ๆ นี้” นั่งกินบรรยากาศกันอยู่นาน บุรินทร์ถึงชวนแฟนสาวเข้าไปนอนในห้อง เพราะตอนนี้หญิงสาวเริ่มตาปรือแล้วพักผ่อนจนหายเหนื่อยแล้ว ประมาณห้าโมงเย็นถึงพากันออกจากห้องลงยังชั้นล่างเพื่อไปดูพระอาทิตย์ตกดินตรงสะพานห

“มน ไปเที่ยวกันมั้ย” ชายหนุ่มเอ่ยชวนแฟนสาว ในตอนที่ทั้งสองกำลังจะเตรียมตัวเข้านอน โดยที่บุรินทร์นั้นกึ่งนั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียง ส่วนหญิงสาวกำลังทาครีมบำรุงอยู่โต๊ะเครื่องแป้ง“เที่ยวไหนอะ”“หาดแสงจันทร์”“ไปวันไหน” มณีมณฑน์ยังคงถามไม่หยุด คนตอบก็ตอบไม่หยุดเช่นกัน“พรุ่งนี้”“ทำไมไม่บอกมนล่วงหน้าเลยล่ะ แล้วจะไปกี่วัน” ร่างบอบบางที่อยู่ในชุดนอนกระโปรงแขนสั้นผ้าไหมอิตาลีลุกเดินไปเปิดตู้ผ้าแบบบิลต์อิน เพื่อจัดกระเป๋า“สองวันก็พอแล้วมั้ง ปิดเทอมใหญ่ค่อยไปหลาย ๆ วัน โอเคมั้ย”“โอเคค่ะ” หญิงสาวตอบรับ พร้อมกับเลือกชุดที่จะเอาไปใส่เที่ยวมากองไว้เกือบสิบชุด แล้วเลือกชุดของแฟนหนุ่มที่แมตซ์กับชุดของเธอมาวางไว้ข้าง ๆ กัน “จองห้องแล้วยัง ติดทะเลด้วยหรือเปล่า”“เรียบร้อย” พร้อมกับยกมือถือให้หญิงสาวดูข้อความที่ตนคุยกับพนักงานของรีสอร์ตที่จะเข้าพัก ดีที่ว่าช่วงนี้ไม่ใช่ช่วงวันหยุดยาวเลยมีห้องว่าง“เสร็จยัง มานอนได้แล้ว” บุรินทร์ที่นั่งกึ่งนอนอยู่บนเตียงว่า หลังจากมองหญิงสาวหยิบกระเป๋าเครื่องสำอางใส่กระเป๋าเดินทาง“ครบแล้วมั้ง”มณีมณฑน์พึมพำกับตัวเอง ตรวจดูอีกครั้งถึงปิดกระเป๋าแล้วยกไปวางใกล้ ๆ ประตู ก่

“เจ้าเบสนิ ต่อหน้าต่อตาผู้ใหญ่ก็ไม่เว้นเลยนะ ดิฉันต้องขอโทษปู่ย่า พ่อแม่ของหนูมนแทนหลานของดิฉันด้วยนะคะ” คุณย่าขันทองกล่าวขอลุแก่โทษญาติผู้ใหญ่ของฝ่ายหญิง“ไม่เป็นไรหรอกครับ ผมเข้าใจหนุ่มสาวดี” คุณลัทธพลบอกยิ้ม ๆ“ตอนนี้ก็ใกล้ฤกษ์สวมแหวนแล้ว เชิญครอบครัวหนูมนนับสินสอดที่ทางเรานำมามอบให้ดีกว่านะครับ” คุณบวรว่า หลังยกมือขึ้นมองนาฬิกา“สินสอดที่เรามอบให้จะมีเงินสดจำนวนหนึ่ง สร้อยคอทองคำ และแหวนหมั้น ทางครอบครัวหนูมนเห็นสมควรมั้ยคะ” คุณย่าขันทองถาม แล้วเริ่มแกะผ้าห่อสินสอดให้ฝ่ายหญิงดูและนับเงินสินสอดที่เรียงเป็นวงกลมบนผ้าแพรสีทอง ตามด้วยกล่องกำมะหยี่ที่มีสร้อยคอทองคำสองบาทอยู่ด้านใน ตามด้วยแหวนทองอีกสองบาทวางบนธนบัตรที่เรียงกันเป็นวงกลมไว้เมื่อนับของหมั้นเรียบร้อยทั้งสองฝ่ายก็โรยข้าวตอก ถั่ว งา ดอกดาวเรือง และดอกบานไม่รู้โรย แล้วทางฝ่ายชายยกสินสอดให้ฝ่ายหญิงที่ห่อผ้าแพรสีเหลืองทองแล้วยกมาไว้บนบ่า ทำท่าจะหนักยกไม่ขึ้นอยู่อย่างนั้นจนเข้าไปในห้องนอน“สินสอดที่ทางเรามอบให้ยังไม่สมกับที่ทางครอบครัวคุณลัทได้มอบของขวัญล่ำค่าให้กับเราเลยครับ พอถึงเวลาที่หนุ่มสาวตบแต่งกัน ทางเราจะตอบแทนกลับคืนให