10

“แกบอกว่าจะพาฉันสองคนไปไหนนะเอ็มมี่” เอมอรถามย้ำ ด้วยคิดว่าตัวเองหูฝาด

“สนามกีฬา กูได้ยินพี่ ๆ เขาพูดกันว่าวันนี้มีบอลนัดพิเศษของเด็กช่างวิทยาลัยเทคนิค T ที่แข่งกันนอกรอบ”

“ไปชุดนี้ได้ไหม ขี้เกียจกลับไปเปลี่ยน” มณีมณฑน์ว่า

“ได้ ๆ” 

เช่นนั้นแล้ว ทั้งสามก็พากันนั่งสองแถวไปสนามกีฬา ซึ่งเลยหมู่บ้านของฐาปกรณ์ไปไม่ไกล หากตอนเธอมาถึงก็ยังไม่เห็นว่าจะมีคนมา

“ยังไม่มีใครมาเลยว่ะ ไปหาที่นั่งกันก่อนไหม”

“จะมีได้ยังไง เขาแข่งกันบ่ายสามโน้น”

“แล้วแกจะรีบมาเพื่อ” ตอนนั้นเพิ่งเที่ยงครึ่งเอง ให้นั่งรอเป็นสองสามชั่วโมงเลยหรือไง บ้าไปแล้ว

“ก็แกสองคนบอกว่าไม่อยากกลับห้อง ฉันเลยพาแกมาที่นี่เลยไง”    ฐาปกรณ์ว่า

“แต่ไม่ใช่รอชั่วโมงสองชั่วโมงแบบนี้มั้ยคะ”

“เอาล่ะ ๆ แกสองคนหยุดเถียงกันได้แล้ว ไหน ๆ ก็มาแล้วก็นั่งเล่นรอก็ได้” มณีมณฑน์ห้ามทัพ แล้วหยิบงานที่อาจารย์สั่งวันนี้ขึ้นมาทำระหว่างรอ ซึ่งทั้งเอมอรและฐาปกรณ์ก็ทำเช่นเดียวกัน

เกือบบ่ายสอง นักศึกษาจากวิทยาลัยเทคนิค T เริ่มมาและจับจองพื้นที่บนอัฒจันทร์ และนักกีฬาบางส่วนเริ่มวอร์มร่างกายอยู่ข้างสนามกันแล้ว จู่ ๆ เอมอรและฐาปกรณ์ที่ไปเข้าห้องน้ำก็วิ่งหน้าตั้งมาหาเธอที่นั่งอยู่โต๊ะหินอ่อนใต้ต้นไม้

“แก ๆ รีบเก็บของเร็ว เดี๋ยวไม่ทัน” เอมอรวิ่งมาเก็บงานที่นั่งทำใส่กระเป๋าอย่างเร่งรีบ พร้อมกับพูดเร่งเธอไปด้วย

“อะไรของแกเนี่ย” 

“อย่าเพิ่งถามอะไรตอนนี้ เก็บของแล้วหนีก่อน”

มณีมณฑน์ไม่รอช้าที่จะวิ่งตามสองคนนั้นไปแบบงง ๆ จนหาที่หลบได้ถึงหยุดพัก

“จะบอกได้หรือยัง ว่าพวกแกพาฉันวิ่งหนีอะไรมา” 

“นะ...หนีนักเลงน่ะ” ฐาปกรณ์พูดไปหอบไป

“นักเลง?”

“อืม มันลวนลามเอม เพื่อนเราเลยจัดไปดอกหนึ่ง มันคงโมโหมั้งวิ่งไล่พวกเรามา” 

“โอ๊ย อยู่เฉย ๆ เรื่องวิ่งเข้าใส่อีกแล้ว” มณีมณฑน์ว่าอย่างไม่จริงจัง เพราะเวลามีปัญหาก็ได้พวกนี้แหละที่อยู่เคียงข้าง

“เออน่า สีสันของชีวิต แต่ตอนนี้หาทางออกจากที่นี่ก่อนเหอะ เดี๋ยวมันมาเห็นจะยุ่ง”

เธอไม่รู้ว่าอะไรยังไงกัน แต่ฟังจากที่เอมอรเล่าแล้ว กลุ่มผู้ชายที่นั่งอยู่ร้านน้ำที่มันเข้าไปซื้อหลังเข้าห้องน้ำมาจับแขน พอบอกให้ปล่อยก็ไม่ปล่อย ทั้งยังกวนหนักกว่าเดิม เอมอรผู้ซึ่งไม่ยอมให้ใครทำแบบนั้นเลยต่อยคนที่ทำรุ่มร่าม ผู้ชายคนนั้นรู้สึกเสียหน้ามั้งที่ถูกผู้หญิงตัวเล็ก ๆ หยาม เลยสั่งให้พวกวิ่งไล่ พากันเดินจะพ้นประตูทางออกสนามกีฬาอยู่แล้ว ดันไปเจอพวกมันดักอยู่ตรงนั้น

“เฮ้ย! มันอยู่ตรงนั้น พวกมึงไปจับพวกมันไว้” คาดว่าเป็นหัวโจกตะโกนสั่งเพื่อนของตัวเอง

“วิ่ง!” ฐาปกรณ์ดึงแขนเธอสองคนให้วิ่งไปประตูอีกด้าน แต่มีคนอีกกลุ่มอยู่ตรงนั้น “เดี๋ยว ๆ ข้างหน้ามีคน น่าจะเด็กช่างวิทยาลัยเทคนิค T”

มณีมณฑน์ที่ได้ยินชื่อวิทยาลัยก็ตั้งสติมอง พอเห็นร่างคุ้นตาเลยชวนเพื่อนไปทางกลุ่มนั้น

“มีคนช่วยเราแล้ว แกสองคนตามมา” ทั้งสามพากันวิ่งไปหยุดในกลุ่มคนพวกนั้น

“เฮ้ย อะไรนี่”

“พี่ ๆ คะ ช่วยพวกหนูหน่อยนะคะ พอดีพวกนั้นมันลวนลามเพื่อนหนูค่ะ แล้วยังตามหาเรื่องอีก” 

คนที่เธอร้องขอให้ช่วยก็ไม่ใช่ใครที่ไหน นอกจากกลุ่มพี่เบสที่มีกันอยู่เจ็ดแปดคน ส่วนเจ้าตัวนั่งคร่อมมอเตอร์ไซค์มองเธอนิ่ง ๆ 

“เฮ้ย! ทำไมมีสภาพอย่างนี้ล่ะ” พี่เต๋าร้องตกใจ

“พี่อย่าเพิ่งถามตอนนี้ ช่วยพวกหนูก่อนเถอะ” ฐาปกรณ์ร้องขออีกคน

“ทำไม…?”

“คือ...มีคนวิ่งไล่ตามเราสามคนมาค่ะ”

พวกเขามองหน้ากันนิ่ง ไม่พูดอะไร จนมณีมณฑน์ที่หายเหนื่อยแล้ว ร้องขอคนที่เคยมีปัญหาด้วย

“พี่...ช่วยมนกับเพื่อนหน่อยนะ นะพี่เบส”

เจ้าของชื่อเอาแต่เงียบไม่พูดไม่จา ส่วนพวกนักเลงที่มีกันอยู่สามคนวิ่งจวนจะมาถึงกลุ่มพวกพี่เขาอยู่แล้ว หากพวกเขายังทำใจเย็นอยู่

“หนูขอโทษที่เคยสาดน้ำใส่หน้าพี่ หรืออะไรก็แล้วแต่ แต่ตอนนี้พี่ช่วยพวกหนูหน่อยเถอะ” ท้ายที่สุดหญิงสาวต้องเอ่ยคำขอโทษที่เขาเคยร้องขอ เพื่อที่จะให้พวกเขาช่วย