LOGINShare
4
publish date:
2026-06-04 22:40:10วันหยุดหากไม่ได้เข้ามอไปทำงานช่วยรุ่นพี่ มณีมณฑน์ก็อยู่หอ ทำงานที่อาจารย์สั่งบ้าง ซักผ้า เก็บกวาดห้องบ้าง ตั้งแต่มาอยู่ที่นี่ได้เกือบสองเดือน เธอไม่ได้ออกไปเที่ยวไหนเลย อยู่แต่ห้อง หากเพื่อนชวนก็ไปบ้างเพื่อไม่ให้ดูว่าตัดขาดพวกเขานัก
ลักษณะหอพักที่เธอเช่าอยู่สูงแค่สี่ชั้น แต่ละชั้นมีประมาณหกห้อง ภายในกว้างขวาง มีเฟอร์นิเจอร์ครบครัน ทั้งตู้เย็น ทีวี ไมโครเวฟ ตู้เสื้อผ้าสองตู้ใหญ่ รวมไปถึงเตียงนอนขนาดสามฟุตสองหลัง โต๊ะเก้าอี้อย่างละสองชุด อีกทั้งมีระเบียงไว้ให้เป็นที่ซักล้างอีกด้วย
“แก ผู้ชายที่เราคุยด้วยจะมารับไปข้างนอก ไปเป็นเพื่อนหน่อยสิ” ระหว่างที่นั่งทำงานอยู่นั้น จู่ ๆ คนที่ตั้งหน้าตั้งตาเขียนงานอย่างเอมอรก็เอ่ยปากชวน
“ห๊ะ! ไปไหนนะ แล้วแกไปมีแฟนตอนไหวะ เราไม่เห็นรู้เรื่องเลย” ตัวติดกันยี่สิบสี่ชั่วโมง มันไปมีแฟนหรือไปรู้จักกันตอนไหน ทำไมเธอไม่เห็นรู้เรื่องอะไรเลยละ
“ไม่ใช่แฟนเว้ย แค่คุยกันเฉย ๆ รู้จักกันผ่านเฟซบุ๊กแหละ”
“เออ ๆ ช่างเถอะ รู้จักเขาดีแล้วเหรอ ถึงจะออกไปเจอกัน” หญิงสาวถามด้วยความเป็นห่วง ด้วยรู้ดีว่าเพื่อนไม่เคยมีแฟน กลัวจะไม่ทันเล่ห์เหลี่ยมของผู้ชาย
“ยังหรอก ก็เขาชวนนิ เราเลยจะชวนแกให้ไปเป็นเพื่อนนี่แหละ เห็นเขาว่าจะพาเพื่อนมาด้วยคนหนึ่ง” เอมอรบอกตามที่คนคุยพิมพ์บอกไว้ในแชต
“แล้วจะไปที่ไหน”
“ห้าง F ไปตากแอร์เย็น ๆ ในห้างกัน เห็นพี่เขาว่าจะพาไปหาอะไรกินด้วย”
“โอเค ๆ อาบน้ำก่อน”
ลงมารอไม่นาน ผู้ชายที่เอมอรคุยก็ขับรถยนต์คันโก้สีดำมารับ ก่อนเขาจะลงมาเปิดประตูให้พวกเธอขึ้นนั่งด้านหลัง เพราะมีเพื่อนเขานั่งอยู่ข้างหน้าก่อนแล้ว
ใช้เวลาไม่นานก็มาถึงที่หมาย แล้วพากันเดินมายังร้านอาหารชื่อดังที่มีคนโพสต์รีวิวว่าร้านนี้อร่อย เลยตกลงกันมาที่นี่ หาที่นั่งได้คนคุยของเอมอรก็เอ่ยถาม
“เอมกินอะไรเลือกได้เลยนะ ไม่ต้องเกรงใจ น้องมนด้วยนะครับ” พี่เขาบอกยิ้ม ๆ
“ค่ะพี่” แม้เขาจะมีน้ำใจ แต่เจอกันครั้งแรกก็ดูเกร็งอยู่เหมือนกันนะ
“เอมขอดูก่อนนะคะ” เอมอรรับรายการอาหารมาดู ก่อนที่จะสั่งเป็นผัดขี้เมาทะเลสองจาน พี่ ๆ สั่งอาหารของตัวเองไป โดยที่สองสาวนั่งข้างกัน ส่วนคนคุยของเอมอรชื่อพี่ทิวนั่งฝั่งตรงข้ามข้าง ๆ กันก็เป็นเพื่อนเขา ทั้งสองเรียนอยู่คนละมอกับพวกเธอ เป็นรุ่นพี่สองปี ที่มาคุยกับเอมอรได้ เพราะเป็นเพื่อนกันในเฟซบุ๊กเลยลองคุย ๆ กันดู ก่อนจะมาเจอกันวันนี้เป็นครั้งแรก
หลังกินข้าวเสร็จ เธอก็แยกกับเพื่อนเพื่อปล่อยให้เขาได้มีเวลาทำความรู้จักกัน ส่วนตัวเองเดินขึ้นชั้นนั้นลงชั้นนี้ แล้วจบลงที่ชอปเครื่องสำอางเพื่อดูของใช้ส่วนตัว โดยมีพี่นัด เพื่อนพี่ทิวติดสอยห้อยตามมาด้วย ซึ่งกว่าจะกลับเกือบสี่โมงเย็นเลยทีเดียว ขึ้นห้องมายังไม่หายเหนื่อยดี ฐาปกรณ์ก็ทักไลน์มาหา
“Gang Pluak”
M: ชะนีไปตลาดนัดกัน
Read 1 May: ฉันเพิ่งกลับมาเอง ยังไม่ทันได้พักให้หายเหนื่อยเลย
M: ไปไหนกันมา
Read 1 May: ผู้ชายที่เอมคุย ชวนไปกินข้าวที่ห้างมา
M: ห๊ะ!! ไม่เห็นจะชวนเลย // พร้อมส่งสติ๊กเกอร์การ์ตูนร้องไห้
Read 1 May: ฉันรู้ว่ายังไงแกก็ไม่ว่างหรอก
M: แล้วเอมไปไหน ไม่เห็นหัว แหมนังนี้แอบเหรอยะ // แท็กเอมอร
Read 1 May: นางก็นั่งทำงานอยู่เนี่ยแหละ ไม่เสร็จสักที มัวแต่คุยกับผู้อยู่เนี่ย
M: สติ๊กเกอร์โอเค // เราไปกันสองคนก็ได้ ค่อยซื้ออะไรมาฝากมัน
Read 1 May: ส่งสติ๊กเกอร์การ์ตูนโอเค // รออยู่หน้าปากซอยน่ะแหละ เดี๋ยวออกไป
Latest chapter
เด็กช่างลุ้นรัก 12
“พี่เบนซ์ ๆ คนที่มากับพี่คนนั้นชื่ออะไร” ฐาปกรณ์ถามพร้อมชี้นิ้วไปทางพี่เบส“ไอ้เบสเหรอ” ชัชพลถามอย่างสงสัย เพราะเห็นจากนิ้วที่ฐาปกรณ์ชี้ ซึ่งตรงกับเจ้าของชื่อ“ไม่ใช่ อีกคนข้าง ๆ กันสิ”“ไอ้เทนอะนะ”“ใช่ ๆ…”“อะไรกันวะ” เจ้าของชื่อที่เพิ่งเดินมาถาม“น้องมันถามว่ามึงสองคนชื่ออะไรน่ะ”พี่แกพยักหน้าเข้าใจ“แล้วพวกพี่เรียนอะไรกันเหรอ ทำไมหนูไม่เห็นคุ้นเลย” ยังคงเป็น ฐาปกรณ์ที่ชวนคุย“แผนกวิชาช่างก่อสร้างโยธาน่ะ” พร้อมกับชี้ที่แถบเสื้อบนอกข้างซ้ายที่เป็นสีน้ำเงิน ปักชื่อแผนกไว้“แล้วอยู่ระดับปวช.หรือปวส.เหรอ”“ปวส.ปี 2 แล้ว”ฐาปกรณ์พยักหน้า“ว่าแต่น้อง ๆ ชื่ออะไรกันบ้างล่ะ” เป็นเตชินท์ที่ละสายตาจากหน้าจอเงยหน้ามาถาม“หนูชื่อเอ็มมี่ คนนี้ชื่อเอม คนนู้นชื่อมน” ชายใจสาวแนะนำตัวให้หนุ่ม ๆ ได้รู้จักพวกเธอบ้าง“ยินดีที่ได้รู้จักนะครับน้อง ๆ” พี่ ๆ ทั้งสามบอก หากมีอีกคนไม่สนใจ เอาแต่เล่นมือถือ ซึ่งคุณก็รู้ว่าใครพี่เบสไงจะใครล่ะ“ยินดีที่ได้รู้จักเช่นกันค่ะ” “ไง ยำอร่อยมั้ย”“อร่อยนะ”หืม เดี๋ยวนะ ทำไมเสียงคุ้นหูแบบนี้ล่ะ พอเธอเงยหน้าขึ้นเท่านั้นแหละ ก็สบเข้ากับแววตาคมเข้าอย่างจัง เมื่อกี้เข
เด็กช่างลุ้นรัก 11
“จะเอายังไงก็ว่ามาไอ้เบส”“มาหลบหลังพวกพี่ก่อนมา”สุดท้ายชายหนุ่มก็เอ่ยปาก สามสาวไม่รอช้าที่จะไปหลบหลังของ หนุ่ม ๆ ที่ลงจากรถมายืนประจันกับพวกนักเลง“ส่งพวกนั้นมาให้กู”นักเลงคนแรกที่เอมอรเล่าให้ฟังว่าคนนี้แหละที่ลวนลามเธอ พูดเสียงเคียดแค้น“ใจเย็นนะพี่ ค่อย ๆ คุยกันดีกว่า”“อย่ายุ่งดีกว่าน้อง”“อ้าว พูดอย่างนี้ก็สวยดิ” พี่เต๋าว่า พร้อมมีเรื่องเต็มที่ หากคนพวกนั้นเข้าใส่“น้อง ๆ เขาไปทำอะไรให้พวกพี่เหรอ ถึงต้องไล่ตามแบบนี้” พี่เบสเอ่ยถามเสียงเกรี้ยวกราด“ก็ผู้หญิงคนนั้นต่อยหน้าเพื่อนกู” เพื่อนของคนที่เอมอรต่อยบอก“พี่ไปทำอะไรน้องเขาหรือเปล่า น้องถึงทำพี่แบบนั้น” “อย่าเรื่องมาก ปล่อยมันมาให้กูดี ๆ ดีกว่าว่ะ” หากเขาไม่ตอบ กลับบอกให้ส่งเอมอรไปให้จู่ ๆ เสียงนกหวีดดังมาแต่ไกล ตำรวจที่ทำหน้าที่ดูแลความเรียบร้อยในพื้นที่สองนายขับรถเข้ามาจอดเทียบจุดที่พวกเธอยืนอยู่“มีอะไรกันหรือเปล่าครับ” เจ้าหน้าที่ที่นั่งซ้อนท้ายและเป็นคนเป่านกหวีดถาม“คือ...” พี่เบสกำลังจะตอบ คนที่เอมอรต่อยเอ่ยแทรกเสียก่อน“เข้าใจผิดกันนิดหน่อยครับ ตอนนี้คุยกันเข้าใจแล้ว”นักเลงสามคนนั้นมีท่าทางเลิ่กลั่ก ก่อนพากันเดินจา
เด็กช่างลุ้นรัก 10
“แกบอกว่าจะพาฉันสองคนไปไหนนะเอ็มมี่” เอมอรถามย้ำ ด้วยคิดว่าตัวเองหูฝาด“สนามกีฬา กูได้ยินพี่ ๆ เขาพูดกันว่าวันนี้มีบอลนัดพิเศษของเด็กช่างวิทยาลัยเทคนิค T ที่แข่งกันนอกรอบ”“ไปชุดนี้ได้ไหม ขี้เกียจกลับไปเปลี่ยน” มณีมณฑน์ว่า“ได้ ๆ” เช่นนั้นแล้ว ทั้งสามก็พากันนั่งสองแถวไปสนามกีฬา ซึ่งเลยหมู่บ้านของฐาปกรณ์ไปไม่ไกล หากตอนเธอมาถึงก็ยังไม่เห็นว่าจะมีคนมา“ยังไม่มีใครมาเลยว่ะ ไปหาที่นั่งกันก่อนไหม”“จะมีได้ยังไง เขาแข่งกันบ่ายสามโน้น”“แล้วแกจะรีบมาเพื่อ” ตอนนั้นเพิ่งเที่ยงครึ่งเอง ให้นั่งรอเป็นสองสามชั่วโมงเลยหรือไง บ้าไปแล้ว“ก็แกสองคนบอกว่าไม่อยากกลับห้อง ฉันเลยพาแกมาที่นี่เลยไง” ฐาปกรณ์ว่า“แต่ไม่ใช่รอชั่วโมงสองชั่วโมงแบบนี้มั้ยคะ”“เอาล่ะ ๆ แกสองคนหยุดเถียงกันได้แล้ว ไหน ๆ ก็มาแล้วก็นั่งเล่นรอก็ได้” มณีมณฑน์ห้ามทัพ แล้วหยิบงานที่อาจารย์สั่งวันนี้ขึ้นมาทำระหว่างรอ ซึ่งทั้งเอมอรและฐาปกรณ์ก็ทำเช่นเดียวกันเกือบบ่ายสอง นักศึกษาจากวิทยาลัยเทคนิค T เริ่มมาและจับจองพื้นที่บนอัฒจันทร์ และนักกีฬาบางส่วนเริ่มวอร์มร่างกายอยู่ข้างสนามกันแล้ว จู่ ๆ เอมอรและฐาปกรณ์ที่ไปเข้าห้องน้ำก็วิ่งหน้าตั้งมา
เด็กช่างลุ้นรัก 9
“เอาไงมึง...ตามเอากระเป๋าที่มึงแย่งมาไปคืนเขามั้ย” เตชินท์ถามบุรินทร์ที่ถือกระเป๋าสะพายสีขาวของหญิงสาวอยู่“ไม่ล่ะ พรุ่งนี้ค่อยเอาไปคืน”“มึงก็นะ ไม่รู้จะแกล้งเขาไปเพื่ออะไร” ชัชพลได้แต่ส่ายหน้ากับนิสัยของเพื่อน“มันรู้สึกชอบเขาแหละ แต่ยังไม่รู้ใจตัวเอง เลยชวนพวกเรามาดักเจอเขา ก็เลยหาเรื่องแกล้งให้เขาไม่พอใจ” วิทวัสพูดอย่างรู้ทันอย่างคนมีประสบการณ์ตรง“รู้ดีไปหมดนะมึงเนี่ย”“กูก็พูดในสิ่งที่กูเห็นนิหว่า”“พอ ๆ หยุดทะเลาะกันได้แล้ว” บุรินทร์ห้าม “กูไม่ได้รู้สึกอะไรอย่างที่มึงพูดทั้งนั้นแหละไอ้เทน”“เออ ไอ้คนปากแข็ง เดี๋ยวกูจะคอยดูว่ามึงจะปากแข็งไปได้นานแค่ไหน”“มันจะไม่มีวันนั้น” บุรินทร์พูดด้วยน้ำเสียงที่มั่นคงและมั่นใจในตัวเอง จนเพื่อน ๆ ต้องส่ายหน้าไอ้พวกปากหนัก ปากแข็ง ไม่รู้ใจตัวเอง เห็นเจ็บมานักต่อหนักแล้ว ก็อยากจะรู้เหมือนกันว่าบุรินทร์จะมีสภาพแบบไหนวันนี้มีเรียนสิบโมงเช้าเล
เด็กช่างลุ้นรัก 8
ก่อนมาที่นี่เพื่อนก็ห้ามแล้ว แต่เขาไม่ฟังเอง จนพวกมันส่ายหัวเอือมระอา ได้แต่มองดูเขาหาเรื่องหญิงสาว“ทำไมจะจำไม่ได้ ในเมื่อฉันทำเองกับมือ ปล่อยนะ! ปล่อยสิ แกช่วยเราด้วย” เมื่อทำอะไรเขาไม่ได้ เลยเรียกเพื่อนให้ช่วย ซึ่งสองคนนั้นยืนกอดกันตัวสั่นอย่างหวาดกลัว จะเข้ามาช่วยก็โดนเพื่อนของผู้ชายคนนั้นขวางทางไว้“อย่ายุ่งดีกว่าน้อง ให้เขาเคลียร์กันเองเถอะ”“พี่ช่วยบอกให้เพื่อนพี่ปล่อยเพื่อนหนูเถอะนะ ถ้ามันทำอะไรให้ไม่พอใจ ขอโทษแทนมันด้วย” ฐาปกรณ์ออกโรงปกป้องให้เพื่อนเขาช่วยพูดให้“ทำไมคนทำไม่พูดเองวะ ให้เพื่อนพูดแทนทำไม ในเมื่อเพื่อนเธอไม่ได้ทำ” เขาว่าเสียงนิ่งเรียบ“ก็พี่แกล้งหนูก่อน” ร่างบางตะโกนว่าเสียงดังอย่างคนไม่ยอมแพ้ เพราะอารมณ์ตอนนี้ไม่คงที่แล้ว กลัวเหลือเกินว่าจะระเบิดออกมา“ขอโทษเพื่อนดี ๆ เถอะน้อง จะได้จบ ๆ” ผู้ชายอีกคนที่เธอไม่รู้จักชื่อบอก“ไม่ค่ะ หนูไม่ได้ทำอะไรผิด ทำไมต้องขอโทษด้วย เขาต่างหากที่ต้องขอโทษหนู ปล่อย!” มือเล็กปลดสายกระเป๋าออกจ
เด็กช่างลุ้นรัก 7
“มน พี่ทิวจะมารับ แกไปพร้อมเราไหม” เอมอรถาม ตอนเธอกำลังแต่งตัวไปเรียนปรับพื้นฐานในช่วงเช้าของวันสุดท้าย ก่อนที่สัปดาห์หน้าจะเปิดภาคเรียน“ไม่ละ แกไปกับพี่เขาเถอะ”“แต่เราไม่อยากให้แกนั่งรถคนเดียว นะ ไปด้วยกัน”“ไม่เอา เราไปได้ ไม่ต้องห่วงหรอก คนออกจะเยอะ เขาคงไม่กล้าทำอะไรหรอก”เมื่อวานกลับมาถึงห้อง เธอได้เล่าเรื่องที่เกิดขึ้นให้ฟัง เอมอรเลยกลัวว่าพวกนั้นจะดักรอหาเรื่องอีก เลยชวนให้นั่งรถไปด้วยกัน“โอเค ๆ ระวังตัวด้วยล่ะ ยังไงเจอกันที่มอเลยนะ”เอาจริง เธอไม่อยากไปเป็นก้างขวางคอเพื่อนกับผู้ชาย ซึ่งตั้งแต่วันนั้นสองคนนั้นไม่ได้เจอกันเลยเป็นสัปดาห์แล้ว เธอเลยปล่อยให้ไปเจอไปคุยกันบ้างเอมอรออกไปไม่นาน เธอก็ตามไปติด ๆ พอเห็นว่าสายแล้วไม่อยากรอสองแถว เลยเรียกวินเจ้าประจำให้ไปส่ง ตอนนั้นเองสายตาคู่สวยเหลือบไปเห็นว่ามีเด็กช่างจากวิทยาลัยเทคนิค T ขับรถตามมา ทุกคนใส่หมวกกันน็อกเต็มใบกันหมด ก็ไม่ได้สนใจ เพราะเห็นเป็นประจำทุกวันอยู่แล้ว จนคันที่ขับนำมาเปิดกระจกของหมวกกันน็อกออก หน้าของผู
You may also like
ขย้ำรักเลขา NC-20
C490.2K viewsราตรีสวัสดิ์ เซอร์อาเรส!
หยาน อัน307.6K viewsเมียขัดดอก
ชะนีติดมันส์98.7K viewsDEBT LOVE | หนี้สวาท SM+
อะพอลโล่_52.7K viewsพิษรักอวัช
นามปากกา ณิชิตา64 viewsดอกแก้วในเขื่อนธารา (ยัยหนูดอกแก้วของยัยหนูจอมเถื่อน)
lunlarose/ลัลลาโรส46 viewsก็แค่ผมตกหลุมรักคุณ (I'm in love with you)
NaBee-KP1.7K viewsคลั่งรักแค่เธอ (มาวิน x อบิเกล)
dragonred242.5K views
