เด็กดื้อ | 2

เช้า  

ในตอนนี้ฉันกำลังนั่งกินข้าวกับคุณป๋า ฉันไม่ได้ไปเรียนเพราะจบแล้ว ในตอนนี้กำลังอยู่ในช่วงเข้าเรียนมหาวิทยาลัย แต่ก็ยังไม่ตัดสินใจว่าจะเรียนที่ไหนดี 

กินข้าวไปได้แค่ไม่กี่คำฉันก็วางชอนลง “หนูอิ่มแล้วค่ะ” 

“จะรีบไปไหน ?” คุณป๋าถามในขณะที่ฉันกำลังลุกขึ้น 

“จะไปหาเอวาที่บ้านค่ะ” 

“ให้ไอ้กล้าไปส่ง ไม่ต้องขับรถไปเอง” 

“หนูอยากขับรถไปเองมากกว่าค่ะ”

“เธอจะขัดคำสั่งของฉัน ?” คุณป๋าเงยหน้าขึ้นถามเสียงเย็น สีหน้าที่ไร้ความรู้สึกแต่มันแฝงไปด้วยความน่ากลัวนั้น มันทำให้ฉันไม่อยากที่จะเถียงอะไรต่อ 

“ค่ะ” 

ฉันเดินออกมาจากบ้าน มีรถมารอรับเรียบร้อย ข่าวถึงพี่กล้าเร็วจังนะว่าฉันจะไปบ้านเอวาน่ะ 

พี่กล้าขับรถมาส่งฉันที่บ้านของเอวา แถมบอกให้กลับไปก็ไม่ยอมกลับ เพราะคุณป๋าเป็นคนสั่งให้รอรับฉันกลับไปด้วย 

“ฟาร์นยังไม่มาหรอเอวา” ฉันถาม เพราะนี่มันก็สายแล้วไม่เห็นฟาร์นมันโผล่หัวมาเลย

“คงจะยังไม่ตื่นน่ะ” 

ฉันพยักหน้าตอบเพราะเราจะรู้ดีว่าฟาร์นมันเป็นคนที่นอนกินบ้านกินเมืองมาก กว่าจะตื่นคนอื่นก็ใช้ชีวิตไปได้ครึ่งค่อนวันแล้ว  

“เมเบล แกคิดได้หรือยังว่าจะเข้าเรียนที่ไหน” 

“แกกับไอ้ฟาร์นเรียนที่ไหน ฉันก็เรียนที่นั่น” ฉันตอบสั้นๆ พลางเดินไปนั่งลงบนเตียงนอนขนาดคิงไซส์ 

“ฉันดูไว้สองที่เป็นมหาวิทยาลัยชั้นนำของไทย แกจะลองดูสองที่นี้ก่อนมั้ย” 

“อื้อ มาสิ” 

เอวาเปิดภาพมหาวิทยาลัยทั้งสองแห่งมาให้ฉันดู จริงๆ ฉันไม่ได้สนใจอะไรมากหรอก ก็แค่ดูไปงั้นๆ 

ตกเย็น... 

วันนี้ฟาร์นไม่ได้มาตามนัดเพราะมันเพิ่งตื่น พอตื่นแล้วมันก็โทรมาหาฉัน บอกว่าพ่อมันเพิ่งเปิดคลับใหม่ อยากให้ฉันกับเอวาไปประเดิม ซึ่งฉันตอบตกลงอย่างไม่ลังเล ส่วนเอวาก็ต้องไปด้วยทั้งที่นางไม่ดื่มแอลกอฮอล์ 

ถ้าถามว่าใครคือแม่พระของกลุ่มฉันยกให้เอวานี่แหละ 

หลังจากที่กลับมาบ้านแล้วฉันก็อาบน้ำแต่งตัว รอให้ฟาร์นมันมารับ 

ฉันไม่ใช่คนเรียบร้อยนะ และชุดที่ฉันใส่ก็ไม่จำเป็นต้องปิดหมดทุกสัดส่วนของร่างกาย ไปเที่ยวกลางคืนมันก็ต้องเปิดเผยสิจริงมั้ย 

ฟาร์นโทรมาบอกฉันว่าถึงบ้านฉันแล้ว ฉันจึงส่งข้อความไปบอกคุณป๋าว่าคืนนี้ขอออกไปดื่ม เพราะตอนนี้คุณป๋าไม่ได้อยู่ที่บ้าน และฉันก็ไม่ชอบโทรคุยกับคุณป๋าสักเท่าไหร่นัก

การที่ฉันส่งข้อความไปบอกไม่ได้เป็นการขออนุญาต แต่เป็นการบอกตามหน้าที่ก็เท่านั้น 

ณ คลับ 

“อาหิรัญก็มาด้วยนะเมล นั่งอยู่โซนนั้น” เมื่อมาถึงดื่มยังไม่ถึงสามแก้ว ฟาร์นที่เดินไปหาพ่อของมันมาก็คาบข่าวมาบอก 

คุณป๋ากับพ่อของฟาร์นทำธุรกิจร่วมกันหลายอย่าง ไม่แปลกที่คุณป๋าจะมาที่นี่หรอก 

“เมเบล อาหิรัญจะไม่ว่าอะไรแกใช่มั้ยเนี่ย”

“ไม่หรอก ฉันบอกคุณป๋าไว้แล้วว่าจะมา อีกอย่างนะ คุณป๋าไม่ได้สนใจฉันมากขนาดนั้นสักหน่อย”

“แกอย่าคิดแบบนั้นสิ ถ้าอาหิรัญไม่สนใจแกเขาจะเลี้ยงแกมา ให้แกอยู่สุขสบายได้ถึงทุกวันนี้หรอ” 

คำพูดของเอว่าทำให้ฉันเงียบ ก่อนจะยกเหล้าขึ้นดื่ม ก่อนที่สายตาจะเหลือบไปเห็นคุณป๋าที่กำลังเดินตรงมายังโต๊ะที่พวกฉันนั่งอยู่ สายตาคู่นั้นมองฉันอย่างเอาผิด