ตอนที่ 10 เถียงคำไม่ตกฟาก

เช้าวันต่อมา

แม้เมื่อคืนน้ำพั้นซ์จะนอนดึก แต่ด้วยความที่เป็นคนตื่นเช้า วันนี้เธอจึงตื่นตั้งแต่เช้าตรู่ตามความเคยชินของร่างกาย พอตื่นนอนเธอก็รีบลงไปอาบน้ำทำธุระส่วนตัวให้เรียบร้อยก่อนที่อีกคนจะตื่นนอน ซึ่งเธอก็ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมต้องหลบหน้าเขา

หลังจากนั้นน้ำพั้นซ์ก็มาช่วยยายของเธอทำกับข้าวมื้อเช้าเพื่อรอคนอื่นตื่นนอน จะได้ลงมาทานข้าวพร้อมหน้าพร้อมตากัน ซึ่งต่อให้เธอพยายามหลบหน้าอีกคน แต่ด้วยกิจวัตรประจำวันจึงไม่สามารถเลี่ยงได้ตลอด

ในขณะที่ยายลีกำลังทำกับข้าวอยู่ในครัว ยายลีก็หันไปเห็นเตชินท์ที่เดินลงมาจากบนบ้านพร้อมกับผ้าขนหนูสีขาวพาดบ่า ในมือมีเสื้อผ้า เห็นเช่นนั้นยายลีจึงเอ่ยทักออกไป

"จะอาบน้ำเหรอคุณเต ตามสบายเลยนะ อาบน้ำเสร็จจะได้มากินข้าวกัน ยายกับเจ้าพั้นซ์ทำกับข้าวใกล้เสร็จแล้วล่ะ"

"ครับ"

ด้านน้ำพั้นซ์ที่วุ่นอยู่กับหม้อแก้งส้มปลาช่อนบนเตาแก๊สที่กำลังจะสุกได้ที่ ก็หันไปมองทันทีเมื่อได้ยินเสียงคนเป็นยายเอ่ยทักอีกคน พอเห็นว่าเขามองมาแล้วยิ้มให้ เธอก็มีอาการเลิ่กลั่กขึ้นมาทันทีก่อนจะรีบหันหน้ากลับมาอย่างไว เตชินท์ที่เห็นท่าทีของคนตัวเล็กก็ถึงกับหลุดยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู ก่อนจะหันไปเอ่ยพูดกับยายลี

"ยายไม่ต้องเรียกผมว่าคุณก็ได้นะครับ เรียกผมว่าเตเฉยๆก็พอ"

"จ่ะ แต่ยายถนัดเรียกแบบนี้ให้ยายเรียกเถอะ ถือว่าตามใจคนแก่นะ"

"หึ ก็ได้ครับ เรียกได้ตามสบายเลยครับ"

สิ้นเสียงทุ้ม เตชินท์กับยายลีก็ต่างยิ้มให้กัน ก่อนจะไปอาบน้ำเตชินท์ก็เหลือบมองไปยังคนตัวเล็กที่เอาแต่ก้มหน้าก้มตาทำกับข้าวอย่างตั้งอกตั้งใจ เห็นเช่นนั้นปากหนาก็ยิ้มไม่หยุดด้วยความเอ็นดู จากนั้นก็เดินเข้าห้องน้ำไป

ด้านน้ำพั้นซ์เมื่อได้ยินเสียงปิดประตูห้องน้ำ ดวงตาคู่สวยก็เหลือบมองไปยังประตูห้องน้ำทันที ปากบางค่อยๆระบายยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว กระทั่งเสียงคนเป็นยายเอ่ยทัก เธอจึงได้สติ

"ยิ้มอะไรพั้นซ์"

"ปะ เปล่าจ่ะยาย"

แม้หลานสาวจะเอ่ยปฏิเสธ แต่คนที่อาบน้ำร้อนมาก่อนย่อมดูออก ยายลีสังเกตเห็นตั้งแต่ที่เตชินท์แอบมองและยิ้มให้หลานสาวแล้ว พอเห็นหลานสาวมองไปยังประตูห้องน้ำและยิ้มคนเดียว ยายลีก็เหมือนจะรับรู้ได้ทันทีว่ามันต้องมีอะไรในกอไผ่ แต่ยายลีก็เลือกที่จะเงียบ ไม่คิดจะเอ่ยพูดหรือเอ่ยถามอะไรออกไป

08:05 น.

ตอนนี้ทุกคนในบ้านต่างนั่งล้อมวงกินข้าวมือเช้ากันที่โต๊ะไม้สักตัวใหญ่ตรงใต้ถุนบ้าน บรรยากาศบนโต๊ะอาหารเป็นไปตามปกติ จนกระทั่งคนเป็นตาหันไปพูดกับหลานสาวคนเล็กถึงบุคคลอื่นที่ไม่ได้อยู่ตรงนี้

"เมื่อวานหมอก้องมางานศพที่วัด ตาเลยอยู่คุยจนดึก เห็นว่าวันนี้หมอก้องจะไปทำธุระที่ตัวอำเภอ ตาเลยบอกให้แวะมารับเอ็งที่บ้านด้วย จะให้เอ็งติดรถหมอก้องไปซื้อยาหอมร้านประจำในตัวอำเภอให้ตาหน่อย"

ได้ยินเช่นนั้นน้ำพั้นซ์ก็รับรู้ถึงจุดประสงค์หลักที่แท้จริงของคนเป็นตาทันที เธอจึงพูดสวนกลับไปทันควัน ท่ามกลางสายตาของทุกคนบนโต๊ะอาหาร

"แล้วทำไมตาถึงไม่ฝากหมอก้องซื้อให้ล่ะจ๊ะ จะให้หนูติดรถไปให้ยุ่งยากทำไม"

"เอ็งไม่ต้องพูดมาก ตาสั่งให้ทำอะไรก็ทำไปเถอะ"

"หนูไม่ไป ถ้าตาอยากได้ยาหอมร้านประจำเดี๋ยวหนูขับมอไซค์ไปซื้อให้เอง"

"เอ๊ะ! เอ็งนี่สั่งอะไรไม่เคยทำตามเลยนะ เถียงทุกคำ สิ่งที่ตาทำทั้งหมดก็เพื่อเอ็งทั้งนั้นแหละ"

"พอได้แล้วตาบุญ แขกเต็มบ้าน เกรงใจคุณๆเค้า"

เมื่อเห็นว่าคนเป็นสามีเริ่มมีน้ำโหใส่หลานสาวคนเล็ก ยายลีจึงเอ่ยห้าม ก่อนที่เสียงทุ้มของเตชินท์จะเอ่ยขึ้น

"ไม่เป็นไรครับพวกเราเข้าใจ อีกอย่างอย่าถือว่าผมกับไอศิเป็นแขกเลยครับ ให้คิดซะว่าพวกเราสองคนคือลูกหลานคนนึงเถอะครับ" พูดจบเตชินท์ก็เหลือบมองไปยังคนตัวเล็กที่นั่งหน้ามุ่ยอยู่ เห็นแล้วเขาก็นึกเอ็นดู อยากจะยื่นมือไปบีบปากน้อยๆและแก้มป่องๆของเธอเหลือเกิน

ด้านตาบุญหันมามองเตชินท์เล็กน้อย ก่อนจะหันไปพูดกับหลานสาวคนเล็กต่อ

"แล้วตกลงเอ็งจะไปไม่ไปเจ้าพั้นซ์"

"หนูรู้หรอกว่าตาจะจับคู่ให้หนูกับหมอก้องใช่ไหมล่ะ หนูบอกเลยว่าหนูไม่ได้ชอบหมอก้อง เพราะงั้นหนูไม่ไป"

เตชินท์ได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกไม่ชอบใจทันที โดยไม่ได้แสดงอาการใดๆออกมา รอฟังเงียบๆว่าสองตาหลานจะพูดอะไรต่อ แต่ก็เบาใจที่คนตัวเล็กบอกว่าไม่ได้ชอบคนที่ตาของเธอหาให้

"เออ ดี ดีจริงๆ ครูโปรดลูกผู้ใหญ่บ้านเอ็งก็ไม่ชอบ หมวดภูมิลูกนายยกเอ็งก็ไม่ชอบ มาหมอก้องเอ็งก็ไม่ชอบอีก เอ็งไม่ชอบใครเลยแล้วเมื่อไหร่เอ็งจะมีผัวสักทีวะ" ตาบุญพูดประชดประชันใส่หลานสาวคนเล็กอย่างสุดจะทนปนเอือมระอา เพราะอุตส่าห์หาคนดีๆผู้ชายดีๆให้ แต่หลานสาวดันไม่ชอบใครเลยสักคน ทำให้ตาบุญรู้สึกขัดใจและหนักใจไม่น้อยกับความหัวดื้อหัวรั้นเกินใครของหลานสาวคนเล็ก 

"ก็ไม่ต้องมีไงจ๊ะ ไอพั้นซ์คนนี้จะเก็บซิงไว้ชิงโชค" น้ำพั้นซ์ยังคงเถียงคำไม่ตกฟากอย่างมั่นอกมั่นใจ ไม่มีท่าทีเกรงกลัวคนเป็นตาเลยแม้แต่น้อย

ด้านเตชินท์ที่มองอยู่ตลอดอย่างไม่ละสายตา ถึงกับหลุดยิ้มออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่กับคำพูดของคนตัวเล็ก พลางคิดในใจว่าเขานี่แหละจะเป็นคนช่วงชิงความบริสุทธิ์หรือเปิดซิงให้เธอเอง แต่ความที่ทุกคนต่างสนใจแค่สองตาหลานที่กำลังถกเถียงกันอยู่ จึงไม่มีใครสังเกตเห็นร้อยยิ้มของเขา นอกจากยายลีที่คอยลอบสังเกตอยู่เป็นพักๆ

"มาซิงมาชิงมาโชคอะไรของเอ็ง ตาไม่สนทั้งนั้นแหละ ตาสนแค่ว่าเอ็งต้องมีครอบครัวเป็นของตัวเองได้แล้ว ดูอย่างยัยหนูเซียสิจะแต่งงานอยู่แล้ว แล้วดูเอ็งสิแฟนสักคนยังไม่มีเลย แล้วแบบนี้ตาจะนอนตายตาหลับได้ยังไง" ตาบุญก็ยังไม่หยุดบ่นหลานสาวตัวเอง อดไม่ได้ที่จะพูดเปลียบเทียบหลานสาวทั้งสอง เพราะสำหรับตาบุญหลานสาวคนโตช่างว่านอนสอนง่าย ต่างกับหลานสาวคนเล็กอย่างสิ้นเชิง

"โห่ตา อย่าดึงดราม่าสิ หนูเศร้าตามเลยเนี่ย" แม้สีหน้าจะดูเศร้าลงอย่างที่ปากพูดไป แต่ก็ยังมีความทะเล้นติดเล่นอยู่ในที กระทั่งคนเป็นยายที่ฟังอยู่นานเอ่ยพูดขึ้นมาอีกครั้ง

"เรื่องรักใครชอบใครมันบังคับกันไม่ได้หรอก ปล่อยหลานมันไปเถอะตาบุญเอ้ย เดี๋ยวเจ้าพั้นซ์มันเจอคนที่ชอบมันก็คงจะคิดเรื่องแต่งงานสร้างครอบครัวของมันเองแหละ"

ได้ยินเช่นนั้นตาบุญที่นั่งจ้องมองเขม็งหลานสาวคนเล็กตาไม่กระพริบก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ แล้วเลือกที่จะลุกเดินออกไปจากโต๊ะอาหารมื้อนี้ เพราะไม่มีอารมณ์จะกินต่อแล้ว ด้านยายลีจึงลุกขึ้นตามสามีทันที ทว่าไม่ทันที่คนเป็นตาจะได้เดินไปไกล หลานสาวคนเล็กตัวดีก็เอ่ยพูดขึ้นมาก่อน

"ตาอย่าลืมโทรบอกหมอก้องของตาด้วยล่ะว่าไม่ต้องมารับหนูแล้ว เพราะถึงมารับหนูก็ไม่ไปจ่ะ" 

พูดจบก็ยังมีหน้ายิ้มร้าให้คนเป็นตาไปอีก ทำให้ตาบุญโมโหไม่น้อยจึงพูดตอบกลับไปทันทีด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

"เออ! ข้ารู้อยู่ ไม่ต้องมาสั่งหรอก"

"หนูแค่บอกเฉยๆ ใครจะกล้าสั่งตาล่ะจ๊ะ จริงไหม" น้ำพั้นซ์ก็ยังไม่หยุดต่อปากต่อคำ ติดเล่นตลอดเวลา จนซีเซียที่ทนฟังอยู่นานถึงกับต้องเอ่ยห้าม

"พั้นซ์พอแล้ว นั่นตานะ จะยอกย้อนให้ได้อะไรขึ้นมา"

ได้ยินเช่นนั้นน้ำพั้นซ์ก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอหันมายักไหล่ให้ซีเซียที่นั่งอยู่ข้างๆอย่างไม่ยี่หระ ก่อนจะหันกลับมากินข้าวของตัวเองต่อ โดยไม่คิดจะสนใจใครอีกเลย ภายนอกเธออาจจะดูแข็งกระด้าง แต่ใครจะรู้ว่าภายใน เธอกลับเป็นคนอ่อนไหวง่าย

ด้านตาบุญเห็นเช่นนั้นจึงได้แต่ส่ายหน้าให้หลานสาวคนเล็กอย่างเอือมระอา จากนั้นก็เดินกลับขึ้นบ้านไปโดยมียายลีเดินตามไปติดๆ จึงทำให้ตรงนี้เหลือแค่สองสาวและสองหนุ่มใหญ่