ตอนที่ 9 อย่าดื้อกับอา

เมื่อเข้ามาในห้องของตัวเอง น้ำพั้นซ์ก็เดินไปทิ้งตัวนั่งลงบนที่นอนก่อนจะยกมือขึ้นมากุมแก้มทั้งสองข้างของตัวเอง ปากบางยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ด้วยความเขินอายจากเหตุการณ์เมื่อครู่ แต่พอได้ยินเสียงเปิดประตูห้อง เธอจึงหัดไปมอง แล้วรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติทันทีเมื่อเห็นว่าคนที่เปิดประตูเข้ามาเป็นซีเซีย ก่อนจะเอ่ยถามออกไป

"ไปไหนมาเหรอเซีย"

"ไม่ได้ไปไหนหรอก เราก็อยู่ที่ห้องเรากับอาศินั่นแหละ พอดีอาเตกลับขึ้นห้องมาแล้ว เราก็เลยมานี่น่ะ ให้อาๆได้พักผ่อนกัน วันนี้ขับรถมาทั้งวันคงจะเหนื่อย" ซีเซียเอ่ยตอบและพูดไปเรื่อยในขณะที่เดินไปจัดเตรียมเสื้อผ้าเพื่อลงไปอาบน้ำข้างล่างจะได้เปลี่ยนเสื้อผ้าในห้องน้ำเลย ก่อนจะเอ่ยถามน้ำพั้นซ์กลับบ้าง

"พั้นซ์จะอาบน้ำเลยไหม ไปอาบก่อนก็ได้นะ"

"ไม่เป็นไร เซียอาบก่อนเลย"

"งั้นเราลงไปอาบน้ำก่อนนะ"

"อือ"

จากนั้นซีเซียก็ลงไปอาบน้ำข้างล่างตามปกติ ส่วนน้ำพั้นซ์ก็กลับมานั่งยิ้มน้อยยิ้มใหญ่เหมือนเดิมเพราะยังไม่หายเขินอายจากเหตุการณ์ข้างล่างเมื่อครู่ กระทั่งได้ยินเสียงกรีดร้องของซีเซียดังขึ้น

"กรี๊ด!"

ได้ยินเช่นนั้นน้ำพั้นซ์ก็รีบดีดตัวขึ้นจากที่นอนแล้ววิ่งออกไปนอกห้องทันที ไม่ต่างกับสองหนุ่มใหญ่ที่อยู่อีกห้องก็รีบวิ่งออกมาเช่นกัน น้ำพั้นซ์หันไปมองร่างสูงทั้งสองเล็กน้อย ก่อนจะเลือกไม่สนใจแล้วรีบวิ่งลงไปดูซีเซียข้างล่างทันทีด้วยความเป็นห่วง เตชินท์กับศิลาก็ไม่รอช้ารีบวิ่งตามไปทันทีเช่นกัน

"เซียเป็นอะไร" เมื่อวิ่งมาถึงน้ำพั้นซ์ก็เอ่ยถามออกไปทันที โดยมองซีเซียที่ยืนตัวสั่นอยู่เหมือนกลัวอะไรสักอย่าง เธอจึงเดินเข้าไปกอดปลอบ

"ตะขาบ ตะขาบมันอยู่ใต้อิฐหน้าห้องน้ำอ่ะ"

ซีเซียเอ่ยตอบด้วยท่าทางหวาดกลัวพลางชี้นิ้วไปที่ตะขาบตัวใหญ่ที่โผล่ออกมาใต้อิฐบล๊อกครึ่งตัว น้ำพั้นซ์เห็นเช่นนั้่นก็ถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก ไม่ต่างอะไรกับสองหนุ่มใหญ่ที่วิ่งตามมา ก็พร้อมใจกันถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก เพราะทีแรกพวกเขานึกว่าจะเกิดอะไรร้ายแรงกับซีเซียเสียอีก 

"โธ่เซีย แค่ตะขาบตัวเดียวเอง ร้องอย่างกับโจรขึ้นบ้าน หลบไปเลย เดี๋ยวแม่จัดการเอง" 

พูดจบน้ำพั้นซ์ก็ดันซีเซียให้หลบไปด้านหลัง ศิลาจึงเดินเข้าไปโอบกอดเมียเด็กของตัวเองทันที จากนั้่นน้ำพั้นซ์ก็เดินไปหยิบไม้กวาดกับที่โกยขยะที่พิงไว้กับเสาบ้าน ก่อนจะเดินไปหาตะขาบตัวดังกล่าว ทว่าไม่ทันที่น้ำพั้นซ์จะได้จัดการตะขาบตัวนั้น เสียงทุ้มก็เอ่ยห้ามเอาไว้เสียก่อน

"เดี๋ยวครับ นั่นหนูพั้นซ์จะจับตะขาบเองเหรอครับ"

"ใช่ค่ะ ทำไมเหรอคะ"

"หนูพั้นซ์ไม่กลัวเหรอครับ เดี๋ยวมันกัดเอานะ"

"ไม่กลัวค่ะก็แค่ตะขาบ อย่าไปจับโดนตัวมันมันก็ไม่กัดหรอกค่ะ" พูดจบน้ำพั้นซ์ก็ใช้ด้ามไม้กวาดเขี่ยตัวตะขาบออกจากใต้อิฐ โดยใช้ที่โกยขยะลองรับตัวตะขาบเอาไว้ พอจับตะขาบใส่ที่โกยได้แล้ว น้ำพั้นซ์ก็เดินไปทางสวนหลังบ้านเพื่อเอาตะขาบไปทิ้งไกลๆ เตชินท์ที่มองอยู่ไม่ละสายตาก็รีบตามคนตัวเล็กไปทันที

"แค่นี้ก็เรียบร้อย ไปให้ไกลๆเลยนะอย่ากลับมาอีก คราวหลังถ้ามาให้เห็นอีกจะตีให้แบนเลย" เมื่อพูดกับตะขาบจบ น้ำพั้นซ์ก็หันหลังกลับเตรียมจะเดินกลับบ้าน ทว่า...

"เฮ้ย! โธ่อาเต มาเงียบๆหนูตกใจหมดเลยค่ะ" น้ำพั้นซ์ยกมือทาบอกดวงความโล่งอก เพราะอีกคนตามมาเงียบๆ ไม่ให้ซุ่มให้เสียงทำเธอตกใจแทบฉี่เล็ด

"หนูนี่มันน่าจริงๆเลยนะ"

"น่าอะไรคะ?"

"ก็น่าตียังไงล่ะ ตะขาบตัวใหญ่ขนาดนั้นถ้าเกิดโดนมันกัดขึ้นมาจะทำยังไง แล้วนี่เดินเข้ามาในสวนมืดๆแบบนี้ไม่กลัวพวกงูหรือสัตว์มีพิษบ้างหรือไง เคยกลัวอะไรบ้างไหมฮะ!" ด้วยความที่เป็นห่วงคนตัวเล็กมาก เตชินท์จึงเผลอดุใส่เธอไปโดยที่เขาเองก็ไม่รู้ตัว แต่ในเมื่อเผลอดุไปแล้วก็ไม่รู้จะทำยังไง จะให้โอ๋ก็คงไม่ได้ เพราะสิ่งที่เธอทำมันอันตรายต่อตัวเธอเอง แค่ดุมันยังน้อยไปด้วยซ้ำ 

ด้านน้ำพั้นซ์ตกใจไม่น้อยที่คนตัวโตดุ เธอมองเขาตาปริบๆด้วยความรู้สึกสับสน เธอไม่ได้กลัว แต่แค่ไม่เข้าใจว่าทำไมเขาถึงได้ดูเหมือนจะโกรธเธอจริงจังขนาดนี้ และในเมื่อไม่เข้าใจ จึงเลือกเอ่ยถามออกไปตรงๆ

"อาเตโกรธหนูเหรอคะ"

"อาไม่ได้โกรธ แต่อาแค่เป็นห่วง กลับเข้าบ้านได้แล้วครับเดี๋ยวอาอุ้ม" พูดจบเตชินท์ก็เตรียมจะอุ้มคนตัวเล็กเพราะไม่อยากให้เธอเดินฝ่าความมืดอีก อย่างน้อยเขาอุ้มเธอไว้จะได้ปลอดภัยจากพวกสัตว์เลื้อยคลานที่มีพิษ ทว่าไม่ทันทีเขาจะได้อุ้มเธอ เจ้าตัวก็ถอยออกห่าง เห็นเช่นนั้นเขาจึงเอ่ยดุออกไปอีกครั้ง

"อย่าดื้อกับอา ถ้าดื้อจะจับจูบปากตรงนี้เลยเอาไหม" ไม่วายขู่เด็กไปอีก แล้วรีบช้อนอุ้มคนตัวเล็กขึ้นในท่าอุ้มกระเตงเด็กหันหน้าเข้าหากัน แล้วพาเธอเดินกลับบ้านไปทันที

ด้านน้ำพั้นซ์ที่กำลังช๊อคกับคำขู่ของเขาเมื่อครู่ ตอนนี้ก็ยังไม่หายช๊อคเลย เธอทำอะไรไม่ถูก ยอมปล่อยให้เขาอุ้มกลับบ้านแต่โดยดี เธอหันใบหน้าไปอีกทางเพราะไม่กล้าสู้หน้าเขาตรงๆด้วยความเขินอาย ใจดวงน้อยสั่นระรัวแทบจะกระโจนออกมานอกอก จนกลัวว่าอีกคนจะได้ยินเสียงหัวใจของเธอที่มันเต้นแรงผิดจังหวะไปหมด

ด้านเตชินท์ลอบกระตุกยิ้มมุมปากด้วยความเอ็นดูคนตัวเล็กที่ไม่ยอมมองหน้าเขาเลย แต่ก็ยอมให้เขาอุ้มแต่โดยดี ทำให้เขาพอใจเป็นอย่างมากที่เธอยอมเชื่อฟังแบบนี้ 

เมื่อเดินมาถึงใต้ถุนบ้าน น้ำพั้นซ์ก็เห็นศิลายืนรอซีเซียอาบน้ำอยู่หน้าห้องน้ำโดยมองมาที่เธอกับคนตัวโต เห็นเช่นนั้นเธอจึงรีบก้มหน้างุดเข้าหาอกแกร่งทันทีด้วยความเขินอาย ผิดกับเตชินท์ที่พอเห็นเพื่อนมองมา เขาก็ยักคิ้วให้เพื่อนอย่างเจ้าเล่ห์ ด้านศิลาก็ยักคิ้วส่งกลับให้เพื่อนทันทีอย่างรู้ๆกัน

"ปล่อยหนูลงตรงนี้แหละค่ะ เดี๋ยวหนูเดินขึ้นบ้านเอง" น้ำพั้นซ์เอ่ยบอกทั้งที่ยังก้มหน้าอยู่ในอกแกร่ง

เตชินท์ไม่ฟัง เขายังคงเดินต่อไปเรื่อยๆ จนเสียงหวานต้องเอ่ยประท้วงออกมาอีกครั้ง

"อาเตปล่อยหนูได้แล้วค่ะ คนอื่นเห็นหมดแล้ว เดี๋ยวเค้าจะเข้าใจผิดเอานะคะ"

"คนอื่นที่ไหนครับ อาเห็นแต่ไอศิเพื่อนอา และถ้ามันจะเข้าใจผิดหรือคิดอะไรยังไงก็ช่างมัน อาไม่สนใจอยู่แล้ว" ขณะที่ปากเอ่ยพูด สองขาแกร่งก็เดินขึ้นบันไดบ้านเรื่อยๆไม่ได้เร่งรีบอะไร

"อาเตไม่สนแต่หนูสนค่ะ ปล่อยหนูเถอะนะคะ หนูขอร้องล่ะ" ทั้งที่จะขัดขืนก็ได้ แต่น้ำพั้นซ์กลับเลือกที่จะขอร้องเขาแทน โดยไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันว่าทำไมถึงยอมให้เขาถึงเนื้อถึงตัวได้ขนาดนี้ ทั้งที่เพิ่งเจอกันจะๆวันนี้แท้ๆ

เมื่อได้ยินเสียงหวานเอ่ยขอร้องน้ำเสียงสั่นเครือคล้ายจะร้องไห้อยู่รอมร่อ ใจแกร่งก็อ่อนยวบทันที พอเดินขึ้นมาบนบ้าน เตชินท์จึงยอมปล่อยเธอลง

และทันทีที่สองเท้าเล็กแตะถึงพื้นไม้สัก น้ำพั้นซ์ก็ไม่รอช้ารีบวิ่งเข้าห้องนอนของตัวเองไปอย่างไว โดยไม่คิดจะหันกลับมามองคนข้างหลังเลย

เตชินท์ที่มองตามอย่างไม่ละสายตาก็ได้แต่ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อย่างคนมีความสุข จากนั้นก็เดินไปยังห้องถัดไป แต่ก็ไม่วายหยุดยืนมองประตูห้องของคนตัวเล็กอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะเดินเข้าห้องตัวเองไป

ด้านซีเซียที่อาบน้ำใส่เสื้อผ้าเรียบร้อยก็กลับขึ้นมาบนบ้าน โดยมีศิลาเดินตามไม่ห่าง ในขณะที่คนเป็นตากับยายกลับจากวัดพอดี พอเดินมาถึงห้องก็ต่างแยกย้ายเข้าห้องของตัวเอง ด้านซีเซียเมื่อเข้ามาในห้องก็เห็นว่าน้ำพั้นซ์นอนแล้ว แต่นอนหันหลังให้ เธอเลยไม่รู้ว่าน้ำพั้นซ์หลับไปแล้วหรือแค่นอนเล่นเฉยๆ จึงลองเอ่ยถามออกไป

"พั้นซ์หลับแล้วเหรอ"

ด้านน้ำพั้นซ์ที่ยังไม่หลับ เพราะเอาแต่คิดฟุ้งซ่านว้าวุ่นใจถึงอีกคน พอได้ยินซีเซียเอ่ยถาม เธอจึงหันไปตอบซีเซีย

"ยัง มีไรเหรอ"

"เปล่าหรอก ลองเรียกดูเฉยๆว่าหลับหรือยัง แล้วนี่ไม่อาบน้ำเหรอเห็นนอนแล้ว" ซีเซียเอ่ยถามพลางเดินไปนั่งบนเตียงนอนอีกฝั่งที่ว่างอยู่

"ไม่อ่ะ ดึกแล้วอากาศมันเย็น ขี้เกียจอาบแล้ว" น้ำพั้นซ์เอ่ยอ้างไปอย่างนั้น ทั้งที่ความเป็นจริงเธอกลัวจะออกไปเจออีกคนข้างนอก จึงเลือกที่จะไม่อาบน้ำ ยอมนอนเหนียวตัวอยู่อย่างนี้

"ถ้างั้นเราปิดไฟเลยนะ"

"อือปิดเลย"

สิ้นคำตอบของน้ำพั้นซ์ ซีเซียก็เอื้อมมือไปปิดไฟตรงหัวเตียงทันที ก่อนจะล้มตัวลงนอนพร้อมกับดึงผ้าห่มขึ้นมาถึงเอว หลับตาลงไม่นานก็เข้าสู่ห้วงนิทราไปด้วยความเหนื่อยล้าเพราะนั่งรถมาทั้งวันกว่าจะมาถึงใต้ ส่วนน้ำพั้นซ์ที่นอนพลิกไปพลิกมา เพราะเอาแต่คิดถึงอีกคนจนนอนไม่หลับ แต่ก็ไม่รู้จะทำยังไง ได้แต่ฝืนข่มตาให้หลับ จนเวลาล่วงเลยมาจนเกือบเที่ยงคืนกว่าที่เธอจะหลับสนิทลงได้

ด้านเตชินท์ก็ไม่ต่างกัน เขาเอาแต่คิดถึงใบหน้าน่ารักของคนตัวเล็ก จนกระทั่งตอนนี้ปาไปเที่ยงคืนกว่าแล้วแต่เขาก็ยังนอนไม่หลับเลย แต่เพราะความเหนื่อยล้าจากการขับรถนั่งรถมาตลอดทั้งวัน จึงทำให้เขาสามารถหลับสนิทลงได้ในเวลาต่อมา...