บทที่ 4 เข้าห้องน้ำผิด

พอแผ่นหลังกว้างของพี่เหนือลับหายเข้าไปในลิฟต์ ความอึดอัดที่หนาข้นจนแทบหายใจไม่ออกก็เข้าปกคลุมบริเวณหน้าห้องทำงานชั้น 42 ทันที

คุณจัสมินหันขวับมามองฉันรอยยิ้มหวานหยดย้อยเมื่อครู่นั้นมันหายไปราวกับไม่เคยมีอยู่จริง

เพียงชั่วพริบตาก็เปลี่ยนเป็นสายตาจิกกัดและแฝงแววข่มขู่ตามฉบับนางพญาผู้ถือไพ่เหนือกว่า

เธอกอดอกพลางก้าวเท้าเข้ามาช้า ๆ เสียงส้นเข็มกระทบพื้นหินอ่อนดัง

ตึก... ตึก... ตึก!

ยิ่งเพิ่มความกดดันจนฉันแทบอยากจะมุดโต๊ะหนี

“น้องชื่อผักกาดใช่ไหมจ๊ะ?”

เสียงของเธอเรียบนิ่ง แต่ทรงพลังจนฉันสะดุ้ง

“ขะ... ค่ะ พี่จัสมิน”

ฉันรีบขานรับเสียงอ้อมแอ้ม ก้มหน้าหลบสายตาเฉี่ยวคมคู่นั้นทันที

“เมื่อกี้ที่บอกคุณเหนือว่า ไม่เห็นอะไรเลย พี่ก็หวังว่าสมองของเธอจะสั่งการให้ลืมมันไปจริง ๆ นะ”

เธอยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนได้กลิ่นน้ำหอมราคาแพงฉุนกึก

“เพราะถ้ามีข่าวลือแปลก ๆ หลุดรอดออกจากปากเด็กฝึกงานอย่างเธอแม้แต่คำเดียว... พี่รับรองเลยว่า เธอจะไม่มีวันฝึกงานจบที่เอ็นพีซีกรุ๊ปนี้แน่นอน และพี่จะทำให้ประวัติการฝึกงานของเธอพังพินาศจนไม่มีบริษัทไหนกล้ารับเข้าทำงานอีกเลย จำใส่หัวไว้ด้วย!”

คำขู่กรรโชกนั้นทำเอาฉันแอบกำหมัดแน่นในใจ

‘โธ่... นึกว่าหนูอยากเห็นนักหรือไงล่ะคะ! ภาพติดตาความคมชัดระดับ 4K ขนาดนั้น หนูต่างหากที่อยากจะควักลูกตาออกมาล้างน้ำใจจะขาด!’

แต่ในความเป็นจริง ฉันทำได้เพียงพยักหน้ารับคำหงึกหงักอย่างเจียมเนื้อเจียมตัว

“เข้าใจแล้วค่ะพี่จัสมิน หนูสัญญาว่าจะตั้งหน้าตั้งตาทำงานอย่างเดียว ไม่สนเรื่องอื่นแน่นอนค่ะ”

ฉันตอบกลับด้วยน้ำเสียงนอบน้อมที่สุดเท่าที่จะทำได้

“ดี! ถ้ารู้เรื่องซะบ้างก็ดี”

คุณจัสมินเชิดหน้าขึ้นอย่างผู้ชนะ ก่อนจะโยนแฟ้มเอกสารหนาปึกสามสี่เล่มลงบนโต๊ะทำงานของฉันจนเกิดเสียงดัง

ปึก!

“งั้นเริ่มงานแรกของเธอเลยแล้วกัน ไปคีย์ข้อมูลยอดขายย้อนหลัง 5 ปีของทุกสาขาลงระบบให้เสร็จภายในเที่ยงนี้ ขาดตกบกพร่องตรงไหน... พี่เคลมตรายางไม่ผ่านฝึกงานให้ทันที!”

พูดจบ นางก็หมุนตัวสะบัดบ๊อบเดินตามพี่เหนือไปมั้ง ก็ไปทางเดียวกันนี่ โดยทิ้งให้ฉันนั่งเคว้งอยู่กับกองเอกสารท่วมหัว

จากนั้นฉันทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ ปล่อยโฮออกมาเบา ๆ แบบไม่มีเสียง มือบางยกขึ้นมาปาดน้ำตาที่รื้นขึ้นมาด้วยความรู้สึกสารพัดที่ประดังประเดเข้ามา

ทั้งเจ็บจี๊ดที่ใจเพราะอกหักจากรักแรก ทั้งช็อกกับฉากหนังสด และยังต้องมาสู้รบปรบมือกับเลขาขาลุยคนนี้อีก

‘หม่ามี้คะ... ปะป๊าขา... ช่วยหนูด้วย!’

ฉันคร่ำครวญในใจพลางคิดถึงอ้อมกอดอุ่น ๆ ของปะป๊าอคิณขึ้นมาจับใจ ตอนนี้หนูรู้แล้วว่าโลกภายนอกมันไม่ได้ง่ายเลยสักนิด แต่ในเมื่อหนูเลือกที่จะเรียนบริหารและตั้งใจจะกลับไปช่วยงานปะป๊าในอนาคต หนูจะยอมแพ้ตั้งแต่วันแรกไม่ได้

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ ปาดน้ำตาทิ้งอย่างเด็ดเดี่ยว ก่อนจะเปิดแฟ้มเอกสารและเริ่มรัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ดอย่างมุ่งมั่น ยัยผักกาดคนนี้สู้ชีวิตมาตั้งแต่เด็ก ถึงจะเลี้ยงง่ายก็เถอะ เรื่องแค่นี้หนูจะผ่าฟันมันไปให้ดู

ไม่นานนักหลังจากที่ก้มหน้าก้มตารัวนิ้วลงบนคีย์บอร์ด คีย์ข้อมูลยอดขายย้อนหลังตับ ๆ ๆ อยู่พักใหญ่

ท่ามกลางความเงียบเชียบและไอเย็นเยือกของเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานชั้น 42 นั่งไปนาน ๆ เข้า ร่างกายมันก็เริ่มประท้วง ข้าศึกเริ่มบุกจนฉันรู้สึกปวดปัสสาวะขึ้นมาครามครัน

“เฮ้อ... ขอไปเข้าห้องน้ำเคลียร์ตัวเองแป๊บหนึ่งแล้วกันนะยัยผักกาด”

ฉันพึมพำกับตัวเองเบา ๆ พลางลุกออกจากเก้าอี้

ด้วยความที่ปวดจนทนแทบไม่ไหวบวกกับความลนลานที่กลัวว่าจะทำงานไม่ทันเที่ยง

ฉันเลยกุลีกุจอรีบก้าวเท้าฉับ ๆ เดินกึ่งวิ่งไปตามทางเดินหินอ่อนหรูหรา สายตาเอาแต่ก้มมองพื้นและพะวงกับกองเอกสารจนไม่ได้เงยหน้าขึ้นไปดูป้ายสัญลักษณ์รูปผู้หญิงผู้ชายที่ติดอยู่หน้าประตูเลยสักนิด

พอเห็นประตูบานหนึ่งอยู่ใกล้ที่สุด ฉันก็ผลักผัวะเข้าไปทันทีด้วยความโล่งอก

ทว่า... ทันทีที่ก้าวขาพ้นประตูเข้าไป กลิ่นน้ำหอมปรับอากาศแมน ๆ สไตล์สปอร์ตก็ลอยมาแตะจมูก และเมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมองภาพตรงหน้าอย่างเต็มตา หัวใจของฉันก็แทบจะหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มรอบที่สองของวัน

เพราะสิ่งที่ตั้งเรียงรายอยู่บนผนังฝั่งซ้ายมือ... มันคือ โถปัสสาวะชาย สีขาวสะอาดตาตั้งเรียงกันเป็นตับ!

“เฮ้ย...”

ฉันอุทานออกมาเสียงหลง ตาเบิกกว้างด้วยความช็อก ขาแข็งทื่อก้าวไม่ออกไปสามวินาที

ไอ้ผักกาดเอ๊ย! แกวิ่งดุ่ย ๆ เข้ามาในห้องน้ำชายเข้าให้แล้วไง

เมื่อรู้ตัวว่าเข้าห้องผิดฉันก็รีบหมุนตัวกลับเตรียมจะโกยแนบออกจากห้องน้ำด้วยความอับอายและหวาดเสียวว่าจะมีใครเข้ามาเห็น

แต่ทว่า... ยังไม่ทันที่มือของฉันจะแตะถึงลูกบิดประตู เสียงฝีเท้าหนัก ๆ ของใครบางคนจากด้านนอกก็เดินตรงเข้ามา พร้อมกับประตูที่ถูกผลักเปิดสวนเข้ามาอย่างรวดเร็ว

ฟึบ!

“เฮ้ย! เธอเข้ามาทำอะไรในนี้เนี่ย!?”

เสียงทุ้มต่ำตวาดลั่นด้วยความตกใจผสมปนเปไปกับความดุดัน และใช่ค่ะ... คนที่เพิ่งผลักประตูสวนเข้ามาเต็มแรงจนฉันเกือบหงายหลังหกล้มไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น พี่เหนือ หรือท่านประธานบริหารสุดหล่อ ที่เพิ่งหักอกฉันไปหมาด ๆคนเดิมนั่นเอง

เขายืนตระหง่านอยู่ตรงประตู ดวงตาคมกริบคู่เดิมกวาดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้าด้วยแววตาเต็มไปด้วยความเคลือบแคลงสงสัยและไม่พอใจอย่างรุนแรง

ยิ่งบวกกับเรื่องวุ่นวายหน้าห้องทำงานเมื่อครู่ที่ฉันดันเผลอเปิดประตูไปเห็น ฉากเด็ดเข้า มันเลยทำให้ความประทับใจแรกของเขาที่มีต่อเด็กฝึกงานคนนี้ติดลบทะลุไมล์ไปไกลแล้ว

“เอ่อ... คือ... คุณเหนือคะ หนู...”

ฉันอ้าปากค้าง ละล่ำละลักพยายามจะอธิบาย หน้าหวานร้อนผ่าวจนแทบจะระเบิดเป็นโกโก้ครั้นช์ด้วยความอับอายขายขี้หน้าอย่างที่สุดในชีวิต

“นี่เธอแอบตามฉันมางั้นเหรอ!?”

พี่เหนือขมวดคิ้วแน่น ก้าวเท้าเข้ามาประชิดจนรังสีความกดดันแผ่ซ่าน

“เมื่อกี้หน้าห้องทำงานก็ทีหนึ่งแล้ว นี่ยังจะตามเข้ามาแอบดูฉันในห้องน้ำชายอีกเหรอผักกาด! เธอเป็น โรคจิต หรือไง!?”

คำว่า โรคจิตมันหลุดออกมาจากปากหนาแว่วเข้าหูฉันเต็มสองรูหู ชัดถ้อยชัดคำจนหัวใจของฉันเจ็บจี๊ดดดดดเหมือนมีเข็มพันเล่มมาทิ่มแทง

นี่รักแรกของฉัน... นอกจากจะอกหักดังเป๊าะภายในสามชั่วโมงแรกของการทำงานแล้ว

วันเดียวกันนี้ฉันยังโดนเขาตราหน้าว่าเป็นยัยโรคจิตแอบดูผู้ชายเข้าห้องน้ำอีกเหรอเนี่ย!

หม่ามี้เมลช่วยหนูด้วย ปะป๊าอคิณส่งการ์ดชุดดำมาอุ้มหนูกลับคฤหาสน์ด่วนเลยค่ะ

“ไม่ใช่นะคะ! หนูไม่ได้ตั้งใจ หนูไม่ได้แอบตามคุณเหนือมาจริง ๆ นะคะ!”

ฉันรีบโบกไม้โบกมือพัลวัน หน้าตาตื่นจนน้ำตาแทบจะเล็ด

“หนูปวดท้องมากกก แล้วนั่งห้องแอร์นานไปหน่อย เลยรีบวิ่งมากุลีกุจอไม่ได้ดูป้ายหน้าประตูเลยค่ะ หนูไม่ได้เห็นอะไรเลยจริง ๆ นะคะคุณเหนือ สาบานได้เลย!”

ฉันรีบก้มหัวปะหลก ๆ แล้วสไลด์ตัวหลบฉากเอื้อมมือไปคว้าลูกบิดประตู เตรียมจะเปิดโกยแนบออกไปจากสถานการณ์ชวนกลืนไม่เข้าคายไม่ออกนี้ให้เร็วที่สุด

ก่อนที่คุณบอสสุดโหดจะสั่งเรียก รปภ. มาลากตัวเด็กฝึกงานวันแรกคนนี้ส่งตำรวจข้อหาอนาจาร