บทที่ 5 หนูไม่ใช่โรคจิต

หกโมงเย็น

และแล้วในที่สุด เวลาที่ฉันเฝ้ารอคอยมากที่สุดในสามโลกก็มาถึง เพราะเข็มยาวและเข็มสั้นของนาฬิกาบนฝาผนังเคลื่อนมาบรรจบกันที่เลขสิบสองและเลขหก ซึ่งเป็นเวลาหกโมงเย็นเป๊ะ ๆ

ฉันสูดหายใจเข้าลึก ๆ พลางบิดขี้เกียจซ้ายทีขวาทีจนกระดูกลั่นเปร๊าะเพื่อไล่ความเมื่อยล้าจากการนั่งจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์และสู้รบกับตัวเลขมาตลอดทั้งบ่าย

จากนั้นก็รีบเลื่อนเก้าอี้ออก จัดการกวาดข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัวโยนเก็บใส่กระเป๋าเป้อย่างลวก ๆ ด้วยความเร่งรีบ

พลันสายตาคู่สวยเหลือบไปเห็นสมุดบันทึกเล่มหนาที่พี่จัสมินบอกเอาไว้ว่ามันคือสมุดสั่งงาน ที่ในแต่ละวันฉันต้องจดบันทึกว่าต้องทำอะไรบ้าง ฉันเลยไม่ลืมที่จะหยิบมันยัดใส่กระเป๋าตามไปด้วย

ขณะนั้นเอง ด้วยความที่เป็นเด็กมีสัมมาคารวะและระลึกถึงคำสั่งสอนของหม่ามี้เมลดามาโดยตลอด ฉันจึงเดินไปบอกลาพี่จัสมินตามมารยาทของเด็กฝึกงานที่ดี

“พี่จัสมินคะ หนูทำงานส่วนของวันนี้เสร็จหมดแล้ว ขอตัวกลับก่อนนะคะสวัสดีค่ะ”

นางเงยหน้าขึ้นมาจากจอมือถือ แววตาเฉี่ยวคมยังคงราบเรียบ ก่อนจะพยักหน้าส่ง ๆ ให้ทีหนึ่งเป็นเชิงรับรู้โดยไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรต่อ

พอได้รับสัญญาณอนุมัติ ฉันก็ไม่รอช้า รีบหมุนตัวแล้วเผ่นแว่บออกมาจากบริเวณหน้าห้องประธานชั้น 42 อย่างไวราวกับนินจาถอนตัวออกจากสมรภูมิรบ

เพราะว่าไม่อยากจะอยู่ดมกลิ่นอายความอึดอัดตรงนี้อีกแม้แต่วินาทีเดียว

ทว่า... เพราะความรีบร้อนบวกกับสายตาที่เอาแต่ก้มมองซิปกระเป๋าเป้ระหวางเดินกึ่งวิ่ง ฉันเลยไม่ได้มองทางข้างหน้าเลยสักนิด และทันใดนั้นเอง!

ปึก!

“โอ๊ย!”

ร่างของฉันพุ่งชนเข้ากับแผงอกแกร่งหนาของใครบางคนอย่างจังจนหน้าหงาย แรงกระแทกทำเอาฉันเซแซ่ด ๆ จนเกือบจะล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับพื้นหินอ่อนอีกรอบ

หมับ!

ดีที่มือหนาของคนตรงหน้าเอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ต้นแขนของฉันไว้ได้ทันเพื่อช่วยพยุงไม่ให้ฉันล้มลงไป

ตอนนั้นฉันนิ่วหน้าด้วยความเจ็บ ซี้ดปากเบา ๆ พลางค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นเพื่อจะขอโทษขอโพยตามความเคยชิน แต่พอสบเข้ากับดวงตาคมกริบดุดันคู่เดิมที่จ้องเขม็งลงมา

พร้อมกับใบหน้าหล่อเหลาที่คุ้นเคยในชุดสูทเนี๊ยบกริบ คำพูดขอบคุณและขอโทษทั้งหมดก็กลืนหายลงคอไปทันที

“เดินเซ่อซ่าซุ่มซ่ามจริง ๆ... ยัยโรคจิต”

เสียงทุ้มต่ำราบเรียบแฝงแววแดกดันหลุดออกมาจากปากของพี่เหนือทันทีที่เขาเห็นเต็มตาว่าเป็นฉัน

เขารีบปล่อยมือออกจากแขนฉันราวกับโดนของร้อน พลางยกมือขึ้นปัดฝุ่นเสื้อสูทของตัวเองเบา ๆ ด้วยท่าทางกวนประสาท

ฉึก!

คำว่า ยัยโรคจิตมันปักเข้ากลางอกรอบที่สองของวันอย่างชัดเจนจนฉันหน้าร้อนผ่าว ทั้งอาย ทั้งโมโห ทั้งอยากจะมุดแผ่นดินหนีชะมัด

วันแรกของการฝึกงานของน้องผักกาดคนนี้ มันจะซวยซ้ำซวยซ้อน โดนตราหน้าเป็นคนบ้ากามแอบดูผู้ชายในสายตาของรักแรกไปถึงไหนกันเนี่ย

“หนูผักกาดค่ะท่านประธาน ไม่ใช่โรคจิต! ครั้งนี้หนูไม่ได้ตั้งใจจริง ๆ นะคะ!”

ฉันรีบเถียงขู่ฟ่อประท้วงข้อหาฉกรรจ์นั้นทันควัน ใบหน้าหวานงอง้ำพลางช้อนสายตาตัดพ้อขึ้นมองคนตัวสูงอย่างแสนงอน ทั้งที่ในใจเจ็บแปลบจนอยากจะร้องไห้โฮ

‘คนอะไรใจร้ายชะมัด นึกอยากจะปรักปรำใครเป็นคนบ้ากามก็พูดออกมาได้หน้าตาเฉย!’

พี่เหนือเลิกคิ้วสูง มองท่าทางดื้อดึงไม่ยอมคนของฉันด้วยแววตาอ่านยาก มุมปากหนากระตุกขึ้นคล้ายจะขบขันแต่ก็ยังคงรักษามาดท่านประธานสุดขรึมเอาไว้

“ไม่ตั้งใจงั้นเหรอ? วันเดียวสร้างเรื่องไปสองกระทง ขนาดนี้ยังจะมาปากแข็งอีก...”

ติ้ง!

ทว่า... ยังไม่ทันที่พี่เหนือจะสวดฉันต่อจนจบชั่วโมง โทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเป้ของฉันก็แผดเสียงเตือนสติขึ้นมาขัดจังหวะเสียก่อน

ฉันรีบก้มลงกุลีกุจอล้วงมันออกมาเปิดดูหน้าจอเพื่อเลี่ยงสายตาคมกริบที่จ้องจับผิดตรงหน้า และข้อความบนหน้าจอก็มาจากไลน์ของหม่ามี้เมล

หม่ามี้เมล: ‘ผักกาดคะ วันนี้กลับบ้านไวหน่อยนะคะ หม่ามี้มีเรื่องสำคัญจะคุยด้วยค่ะ’

พออ่านข้อความจบ หัวใจของฉันก็กระตุกวูบขึ้นมาทันที ลางสังหรณ์ความซวยมันเริ่มทำงานแปลก ๆ

โดยปกติหม่ามี้เมลไม่เคยทักมาด้วยการพิมพ์จริงจังแบบนี้ในวันแรกที่ฉันเข้าฝึกงาน เว้นเสียแต่ว่า... เรื่องวีรกรรมสุดฉาวโฉ่ที่ฉันแอบเปิดประตูไปเจอ หนังสดหรือเรื่องที่ฉันวิ่งทะเล่อทะล่าเข้าห้องน้ำชายมันจะหูไวตาไวหลุดลอยไปถึงหูของคนเป็นพ่อเป็นแม่เข้าแล้ว

‘ตายแน่ ๆ ยัยผักกาดเอ๊ย... ถ้าปะป๊าอคิณรู้ว่าวันแรกแกก็ไปเดินป้วนเปี้ยนดูผู้ชาย ปะป๊าได้ส่งการ์ดชุดดำมาถล่มบริษัทเอ็นเตอร์กรุ๊ปพังพินาศแน่!’

ตอนนั้นฉันลนลานรีบเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าอย่างรวดเร็ว ก่อนจะหันไปก้มหัวให้อดีตรักแรกตรงหน้าแบบลวก ๆ โดยไม่สนสายตาฉงนสงสัยของเขาอีกต่อไป

“คือ... หนูต้องรีบกลับบ้านแล้วค่ะคุณเหนือ หม่ามี้ตามด่วน! ส่วนเรื่องวันนี้หนูขอโทษอีกครั้งจริง ๆ ค่ะ และขอยืนยันด้วยเกียรติของนักศึกษาฝึกงานเลยว่า หนู-ไม่-ใช่-โรค-จิต! ขอตัวก่อนนะคะ!”

พูดจบฉันก็ใส่เกียร์หมาติดสปีดพุ่งตัวเบียดไหล่หนาของพี่เหนือแล้วสไลด์ตัวเข้าลิฟต์ที่เพิ่งเปิดออกพอดิบพอดีอย่างรวดเร็ว

ทิ้งให้ท่านประธานหนุ่มยืนยืนงงในดงความเงียบอยู่หน้าห้องทำงานชั้น 42 เพียงลำพัง

หนูต้องรีบเผ่นกลับไปรับโทษที่คฤหาสน์ก่อนละค่ะคุณบอส ไม่อย่างนั้นถ้ากลับช้าเกินกว่าปกติปะป๊าองค์ลงขึ้นมา บ้านแตกสาแหรกขาดชัวร์ ๆ!