บทที่ 3 ไม่เห็นอะไรเลยค่ะ

ไม่นานนัก

กึก!

เสียงปลดล็อกประตูห้องประธานก็ดังขึ้นอีกครั้ง พร้อมกับร่างสูงของพี่เหนือที่ก้าวเท้าเดินออกมาจากห้องทำงาน

ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยนิ่งสนิทตอนนี้ดูเคร่งขรึมและแฝงไปด้วยความอึดอัดใจอย่างเห็นได้ชัด

จากนั้นเขาเดินตรงดิ่งมาหยุดอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของฉัน สายตาคมกริบคู่นั้นจ้องมองมาที่ฉันราวกับต้องการจับผิดและประเมินสถานการณ์ ก่อนที่เขาจะเป็นคนเอ่ยปากทำลายความเงียบขึ้นมาด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ

“เธอคือ...”

พี่เหนือถามพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย ราวกับต้องการความมั่นใจในสถานะของเด็กสาวที่เพิ่งก่อเรื่องเมื่อครู่ อ๋อ ท่าทางแบบนี้คือจะให้ฉันแนะนำตัวใช่ไหม

ขณะเดียวกันฉันที่นั่งตัวแข็งทื่ออยู่หลังโต๊ะรีบเด้งตัวลุกขึ้นยืนตรง แผ่นหลังบางก็พลอยเหยียดตรงตามไปด้วย ด้วยความลนลาน

ส่วนหัวใจยังคงเต้นโครมครามไม่เป็นจังหวะ ก่อนจะรีบละล่ำละลักตอบกลับไปเสียงสั่น

“หนู... หนูผักกาด ภัทราวดีค่ะ! เป็นนักศึกษาฝึกงานที่เพิ่งมาทำงานวันแรกในตำแหน่งผู้ช่วยเลขานุการค่ะ... คือว่าเรื่องเมื่อกี้... หนูต้องขอโทษจริง ๆ นะคะคุณเหนือ พอดีหนูเดินขึ้นมาแล้วไม่เห็นใครอยู่ที่โต๊ะหน้าห้องเลย แล้ว... แล้วมันเกิดอุบัติเหตุนิดหน่อย มือหนูไปโดนลูกบิดแล้วประตูมันไม่ได้ล็อก หนูเลยเผลอเสียหลักล้มเปิดประตูเข้าไปค่ะ!”

ฉันรีบก้มหัวปะหลก ๆ ขอโทษขอโพยพัลวัน ใบหน้าหวานร้อนผ่าวจนคิดว่ามันคงแดงลามไปถึงใบหูแล้วในตอนนี้

พี่เหนือนิ่งไปครู่หนึ่ง สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของฉันเหมือนกำลังชั่งใจ ก่อนจะเอ่ยถามประโยคถัดมาด้วยน้ำเสียงที่เบาลง แต่กลับสร้างความกดดันให้ฉันอย่างมหาศาล

“แล้วเมื่อกี้... เธอ....”

เขาเว้นจังหวะคำพูดไว้แค่นั้น แต่มันกลับสื่อความหมายได้อย่างชัดเจนว่าเขากำลังกังวลเรื่อง ภาพบาดตาก่อนหน้านี้

“หนูไม่เห็นอะไรเลยค่ะ! ไม่เห็นอะไรเลยจริง ๆ นะคะคุณเหนือ หนูสาบานได้เลยค่ะ!”

ฉันรีบโพล่งขัดจังหวะขึ้นมาทันควันด้วยน้ำเสียงหนักแน่นจริงจังเพื่อเอาตัวรอด ทว่าในขณะที่ปากกำลังปั้นน้ำเป็นตัวอยู่นั้น มือทั้งสองข้างของฉันกลับแอบซ่อนอยู่ทางด้านหลัง และใช้นิ้วชี้กับนิ้วกลางไขว้กันไว้แน่น ตามสัญชาตญาณของคนกำลังโกหกคำโต

ทั้ง ๆ ที่ในความเป็นจริงแล้ว... ในอกของฉันมันรู้ดีอยู่เต็มอก และสองตาคู่นี้ก็เห็นฉากหนังสดรัญจวนใจนั้นเต็ม ๆ ตา ชนิดที่ว่าภาพติดตาความคมชัดระดับ 4K ชัดเจนจนไม่รู้จะลบออกจากสมองยังไง

จากนั้นพี่เหนือก็ถอนหายใจออกมาเบา ๆ ท่าทางลนลานของเขาดูจะลดลงไปนิดหน่อย แต่เขาก็ยังคงพยายามจะอธิบายเพื่อรักษาภาพพจน์ของตัวเอง

“คือ... เรื่องเมื่อกี้ ฉันกับจัสมินเรา....”

“อ๋อ! หนูเข้าใจดีเลยค่ะคุณเหนือ!”

ฉันรีบพูดแทรกขึ้นมาอีกครั้ง พยายามปรับสีหน้าและน้ำเสียงให้ดูเป็นปรกติและเป็นงานเป็นการที่สุด ทั้งที่ข้างในใจมันเจ็บจี๊ดจนแหลกสลายไม่มีชิ้นดี

“คุณเหนือกับคุณจัสมินคบหาดูใจกันอยู่ แต่คงไม่อยากให้คนในบริษัทรู้ใช่ไหมคะ? เรื่องนี้หนูเข้าใจดีค่ะ วางใจได้เลยนะคะ หนูจะไม่เอาเรื่องนี้ไปพูดบอกใครเด็ดขาดค่ะ... อีกอย่าง คุณเหนือกับคุณจัสมินก็ดูเหมาะสมกันมากเลยนะคะ เหมาะสมกันดีราวกับกิ่งทองใบหยกเลยค่ะ!”

ฉันฉีกยิ้มกว้างส่งไปให้เขา ทั้งที่ในใจกำลังหลั่งน้ำตาเป็นสายเลือด คำว่า เหมาะสมที่เอ่ยออกไปนั้นมันช่างขมขื่นเหลือเกิน

รักแรกในวัยสาวของยัยผักกาด นอกจากจะอกหักดังเป๊าะตั้งแต่ยังไม่ทันได้เริ่มแล้ว ฉันยังต้องมานั่งปั้นหน้ายิ้มยินดีและกุมความลับเรื่องชู้สาวของประธานบริษัทตั้งแต่วันแรกที่เข้าฝึกงานอีกเหรอเนี่ย

ชีวิตวัยทำงานของฉันมันจะราบรื่นจริง ๆ ใช่ไหมคุณพระช่วย

“อืมมม ดี งั้นจัสมินฝากเด็กฝึกงานด้วยนะ ผมไปประชุมก่อน”

พี่เหนือเอ่ยเสียงเรียบ ใบหน้าหล่อเหลากลับมานิ่งสนิทราวกับนักธุรกิจที่น่าเกรงขามอีกครั้ง

เขาจัดแจงเนกไทและเสื้อสูทให้เข้าที่เข้าทางเป็นรอบสุดท้าย ก่อนจะหมุนตัวเดินตรงไปยังโซนลิฟต์ผู้บริหารเพื่อไปเข้าประชุมบอร์ดนัดสำคัญ ทิ้งไว้เพียงความเงียบและรังสีแปลก ๆ ระหว่างฉันกับเลขาคนสวย

“ค่ะ คุณเหนือ... ไม่ต้องห่วงนะคะ จัสมินจะ ดูแลน้องเขาเป็นอย่างดีเลยค่ะ”

เสียงหวานอาบยาพิษของหญิงสาวที่ชื่อจัสมินดังขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มเยือกเย็น

เธอก้าวเท้าสโลว์โมชั่นออกมาจากห้องประธานในชุดเดรสรัดรูปที่ถูกจัดให้เข้าทรงเรียบร้อยแล้ว

สายตาเฉี่ยวคมตวัดมองฉันตั้งแต่หัวจรดเท้า ราวกับกำลังประเมินว่าเด็กฝึกงานหน้าซื่อ ๆ คนนี้จะเป็นภัยคุกคามต่อตำแหน่ง คนโปรดของท่านประธานหรือไม่

ตอนนั้นฉันได้แต่ยืนก้มหน้ามองปลายเท้าตัวเอง มือไม้กำสายกระเป๋าแน่นจนเหงื่อซึม

ฮือออ... หม่ามี้คะ ปะป๊าขา ช่วยหนูด้วย วันแรกของการฝึกงานที่บริษัทเอ็นพีซีกรุ๊ป นอกจากผักกาดจะต้องอกหักดังเป๊าะซะแล้ว ดูท่าว่าหลังจากนี้หนูยังต้องเผชิญวิบากกรรมกับคุณพี่เลขาหน้าห้องคนนี้อีกยาวแน่ ๆ เลยค่ะ

ทำไงดี จะบอกว่าหนูไม่เห็น หนูไม่รู้ ได้ไหมมมมม พี่สาวคนนี้จะปล่อยฉันไปหรือเปล่า