บทที่ 7 เป็นตัวแทน

“หม่ามี้คะ ผักกาดมาแล้วค่ะ หม่ามี้มีอะไรเหรอคะ เมื่อกี้คุณย่าบอกว่าหม่ามี้ท้องจริงหรือเปล่าคะ!”

พอมาถึงฉันก็รีบถลาเข้าไปคุกเข่ากอดเอวหม่ามี้เมลที่นั่งพักผ่อนอยู่บนโซฟาเบา ๆ ด้วยความตื่นเต้นระคนเป็นห่วง พร้อมกับสายตาคู่สวยเหลือบมองไปที่หน้าท้องของหม่ามี้ทันที

“จริงจ้ะ”

หม่ามี้เมลดา ยิ้มละมุนพลางลูบหัวฉันด้วยความอ่อนโยน แววตาของคนเป็นแม่ทอประกายความสุขระคนเอ็นดูท่าทางตื่นเต้นของลูกสาว

“เย้! ดีใจที่สุดเลยค่ะ หนูกำลังจะมีน้องแล้ว”

ฉันยิ้มแก้มแทบแตก ก่อนจะนึกขึ้นได้ถึงข้อความซีเรียสก่อนหน้านี้

“แล้วที่เรียกผักกาดกลับมาด่วนแบบนี้ มีอะไรหรือเปล่าคะหม่ามี้?”

“สัปดาห์หน้ามีงานเลี้ยงสังคมไฮโซ ผักกาดไปแทนหม่ามี้หน่อยสิลูก พอดีหม่ามี้ท้องตอนอายุเยอะแล้ว คุณหมอเลยกำชับมาว่าอย่าเพิ่งเดินหรือไปยืนนาน ๆ น่ะจ้ะ ไปช่วยงานปะป๊าแทนหม่ามี้หน่อยได้ไหมจ๊ะ?”

หม่ามี้เอ่ยปากขอร้องเสียงนุ่ม

“โถ่... เรื่องแค่นี้เองได้สิคะหม่ามี้ สบายมากเลยค่ะ ผักกาดจัดการให้เอง หม่ามี้นอนพักผ่อนเลี้ยงน้องในท้องให้แข็งแรงเถอะนะคะ เรื่องงานสังคมผักกาดลุยแทนเองค่ะ!”

ฉันยืดอกรับคำอย่างกระตือรือร้น ท่าทางเต็มอกเต็มใจทำเอาหม่ามี้หัวใจฟูตาม

“ขอบใจมากนะจ๊ะลูกสาวคนเก่งของหม่ามี้...”

หม่ามี้เมลยิ้มรับ ก่อนจะเปลี่ยนสีหน้าเป็นความสนใจพลางเอ่ยถามประโยคถัดมาที่ทำเอาฉันถึงกับสะดุ้งโหยง

“แล้วเราน่ะ... ฝึกงานวันแรกเป็นยังไงบ้างจ๊ะ”

เฮือก...!

คำถามแทงใจดำทำเอาหัวใจฉันกระตุกวูบ ภาพ ฉากร้อนแรงระดับ 4Kของพี่เหนือกับคุณจัสมินหน้าห้องประธานลอยเด่นขึ้นมาทันตาเห็น ตามมาติด ๆ ด้วยฉากที่ฉันวิ่งทะล่อทะล่าเข้าห้องน้ำชายจนโดนตราหน้าว่าเป็น ยัยโรคจิต

อีก

ตอนนั้นฉันได้แต่กลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ หน้าหวานเริ่มขึ้นสีแดงระเรื่อพยายามปรับสีหน้าให้เป็นปกติที่สุดเพื่อไม่ให้หม่ามี้จับพิรุธได้

“เอ่อ... ก็... ก็ดีค่ะหม่ามี้ อ็นพีซีกรุ๊ป ตึกบริษัทใหญ่โตอลังการมากเลยค่ะ พี่ ๆ ที่บริษัทก็... เอ่อ... ต้อนรับหนูเป็นอย่างดีเลยค่ะงานแน่นตั้งแต่ครึ่งวันแรกเลย”

ฉันตอบเสียงอ้อมแอ้มพลางหัวเราะแห้ง ๆ กลบเกลื่อนความขมขื่นในใจ

‘ฮือออ... หม่ามี้ขา หนูไม่กล้าเล่าความจริงหรอกค่ะว่าวันแรกหนูก็ตบะแตก อกหักดังเป๊าะ แถมยังเกือบโดนท่านประธานแจ้งจับข้อหาอนาจารในห้องน้ำชายไปแล้วค่ะ’

ฉันได้แต่กรีดร้องคร่ำครวญอยู่ในใจคนเดียวเงียบ ๆ โดยไม่พูดออกมา

“แล้วนี่ปะป๊าล่ะคะ”

ฉันเอ่ยถามพลางกวาดสายตามองหาร่างสูงใหญ่ของคนเป็นพ่อที่ปรกติมักจะตัวติดกับหม่ามี้เป็นตังเมเสมอ ยิ่งรู้ว่าหม่ามี้ท้องแบบนี้ ปะป๊าอคิณไม่น่ายอมห่างไปไหนแน่ ๆ แต่วันนี้กลับไม่เจอ

“ปะป๊าของหนูช่วงนี้กำลังวุ่นใหญ่เลยจ้ะ เป็นเจ้าภาพจัดงานเลี้ยงสังคมไฮโซสัปดาห์หน้านั่นแหละ ไม่อย่างนั้นนะถ้ารู้ว่าผักกาดกลับบ้านมาวันนี้ ปะป๊าคงบึ่งกลับมารอลูกล่วงหน้าเป็นชั่วโมงแล้วแหละ”

หม่ามี้เมลดาเอ่ยยิ้ม ๆ แววตาเต็มไปด้วยความอบอุ่นเมื่อพูดถึงสามีสุดที่รัก

“หนูนึกว่าเรื่องอื่นซะอีก...”

ฉันลอบระบายลมหายใจออกมาเบา ๆ อย่างโล่งอกซะจนไหล่ห่อ

“หืม... เรื่องอะไรคะลูกสาว? มีเรื่องอะไรกวนใจผักกาดของหม่ามี้อยู่หรือเปล่าจ๊ะ?”

หม่ามี้เลิกคิ้วมองฉันด้วยสายตาจับผิดตามประสาคนเป็นแม่ที่มักจะรู้ทันลูกเสมอ

“ไม่มีค่ะหม่ามี้! ไม่มีอะไรเลยจริง ๆ ค่ะ”

ฉันรีบฉีกยิ้มกว้างส่ายหน้าพัลวันเพื่อไม่ให้หม่ามี้ต้องมาพลอยคิดมากจนกังวลกระทบเบบี๋ในท้อง ก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่องเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจ

“เอ้อ... งั้นเดี๋ยวหนูแวะไปดูปะป๊าที่บริษัทหน่อยดีกว่าค่ะ ตอนนี้เพิ่งจะหัวค่ำเอง ปะป๊าน่าจะยังเคลียร์งานอยู่ตึกเอเครือกรุ๊ป”

“เอาอย่างนั้นเหรอลูก? งั้นเดี๋ยวหม่ามี้ให้คนขับรถคนเดิมไปส่งนะจ๊ะ”

“ค่ะหม่ามี้ หม่ามี้ดูแลสุขภาพด้วยนะคะ ผักกาดเป็นห่วงทั้งหม่ามี้แล้วก็น้องเลยนะ”

ฉันก้มลงไปจูบแก้มหม่ามี้เบา ๆ ด้วยความรักและคิดถึง ก่อนจะรีบหอบกระเป๋าเป้แล้วเดินแกมวิ่งออกไปขึ้นรถคันหรูที่ยังคงสตาร์ทเครื่องรออยู่ที่หน้าคฤหาสน์

‘ดีล่ะ... ไปหาปะป๊าที่บริษัทดีกว่า อย่างน้อยก็ไปชาร์จพลังใจหลังจากโดนหักอกกับโดนด่าว่าโรคจิตมาหมาด ๆ อ้อมกอดของปะป๊าอคิณน่าจะช่วยเยียวยายัยผักกาดคนนี้ได้ดีที่สุดในเวลานี้แล้ว’

ณ บริษัทเอเครือกรุ๊ป

บริษัทยักษ์ใหญ่โดยมีตึกสูงตั้งตระหง่านใจกลางเมือง ที่นี่เป็นของปะป๊าอคิณที่ฉันคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก

ไม่รอช้าฉันรีบก้าวเท้าฉับ ๆ ผ่านหน้าห้องเลขาเดินตรงดิ่งเปิดประตูเข้าไปในห้องทำงานส่วนตัวของท่านประธานบริหารทันทีด้วยความหวังจะมาอ้อนปะป๊าให้หายเหนื่อย

“ปะป๊าคะ! ผักกาดมาแล้วค่ะ”

ฉันส่งเสียงหวานเจื้อยแจ้วนำร่องไปก่อนตัว แล้วรีบวิ่งดุ่ย ๆ เข้าไปสวมกอดปะป๊าอคิณแน่นโอบรอบเอวหนาซบหน้าลงกับอกอุ่นตามความเคยชิน โดยที่ในตอนนั้นด้วยความดีใจบวกกับความรีบร้อนชาร์จพลังใจ

ฉันเลยไม่ได้ทันได้เหลียวซ้ายแลขวาหรือดูให้ดีเลยว่า... ข้าง ๆ โต๊ะทำงานของปะป๊านั้น มีร่างสูงใหญ่ของ พี่เหนือ ยืนเด่นเป็นสง่าอยู่ด้วย!

หืมมมม... หมอนี่โผล่มาทำไมที่นี่กันเนี่ย!? ฉันแอบเบิกตาโพลงอ้าปากค้างในอกตอนที่ละใบหน้าออกจากอกปะป๊าแล้วเพิ่งสังเกตเห็นเขา

“หืมมม ทำไมมาหาปะป๊าได้ครับน้องผักกาด? ปะป๊าคิดว่าจะไม่ได้เจอหนูซะแล้วนะวันนี้”

ปะป๊าอคิณรีบเปลี่ยนโหมดจากนักธุรกิจสุดโหดมาเป็นปะป๋าคลั่งรักลูกสาวทันควัน มือหนาลูบหัวฉันด้วยความเอ็นดูระคนแปลกใจ ก่อนจะหันไปทางชายหนุ่มอีกคนในห้อง

“พอดีปะป๊ากำลังนั่งคุยงานสำคัญอยู่เลยครับลูก... นี่ พี่เหนือเขาเป็นประธานบริษัทเอ็นพีซีกรุ๊ป และเป็นรองเจ้าภาพของงานเลี้ยงสังคมไฮโซในครั้งนี้ร่วมกับปะป๊าด้วยนะลูก”

“พะ... พี่เหนือ...”

ฉันหลุดปากอุทานเรียกชื่อเขาเสียงสั่นเครือ ตัวแข็งทื่อขึ้นมาทันทีราวกับถูกแช่แข็ง หน้าหวานเริ่มเปลี่ยนสีระเรื่อด้วยความลนลานพลางนึกไปถึงสรรพนาม ยัยโรคจิตที่เขาเพิ่งด่าฉันหน้าลิฟต์เมื่อชั่วโมงก่อน

และแล้วไอ้ท่าทางเลิกลั่กแฝงพิรุธและเสียงที่สั่นอย่างเห็นได้ชัดของฉัน ทำเอาคนเป็นพ่อที่หวงลูกสาวระเบียบเป๊ะอย่างปะป๊าอคิณถึงกับขมวดคิ้วฉับ สายตาคมกริบของปะป๊าตวัดมองฉันสลับกับมองพี่เหนือทันทีด้วยความสงสัย

“หืม... มีอะไรหรือเปล่าผักกาด? ทำไมทำหน้าแบบนั้นลูก รู้จักพี่เขามาก่อนเหรอ?”

หัวใจของฉันแทบจะหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มรอบที่สามของวัน ตายแน่ ๆ ยัยผักกาด ถ้าปะป๊ารู้ว่าแกไปก่อเรื่องอะไรไว้ที่บริษัทพี่เหนือ มีหวังโลกแตกแน่

ฉันอึกอักอ้าปากไม่ออก ได้แต่ส่งสายตาอ้อนวอนไปให้คนตัวสูงฝั่งตรงข้าม

แต่ทว่า... พี่เหนือกลับยกยิ้มมุมปากขึ้นเล็กน้อย แววตาคมคู่นั้นฉายแววเจ้าเล่ห์ระคนนึกสนุกอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่เขาจะเป็นคนเอ่ยปากพูดแทรกขึ้นมาแทนฉันน้ำเสียงทุ้มเรียบเป็นงานเป็นการ

“อ๋อ... พอดีน้องผักกาดเข้าฝึกงานอยู่ที่บริษัทของผมครับคุณลุงอคิณ วันนี้เพิ่งมาทำงานวันแรกในตำแหน่งผู้ช่วยเลขาหน้าห้องผมเองครับ”

“อ้าวเหรอ... ปะป๊าไม่ทันได้ถามรายละเอียดเลย เห็นเมลพูดผ่าน ๆ อยู่เหมือนกัน แต่มัวแต่ยุ่ง ๆ เรื่องเตรียมงานเลี้ยงเนี่ยแหละ... ยังไงก็ฝากลูกสาวลุงด้วยนะเหนือ น้องผักกาดเพิ่งฝึกงานวันแรก มีอะไรก็ช่วยแนะนำ ช่วยตักเตือนได้เลยนะ”

ปะป๊าอคิณพยักหน้ารับรู้พลางหันไปพูดฝากฝังฉันกับท่านประธานหนุ่มด้วยท่าทางไว้เนื้อเชื่อใจ โดยที่ไม่รู้เลยว่าลูกสาวคนนี้เพิ่งไปเจอศึกหนักอะไรมาบ้าง

“แน่นอนครับคุณลุง... ผมจะ ดูแลอย่างดีเลยครับ”

พี่เหนือตอบกลับด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำเน้นคำว่าดูแลเป็นพิเศษ พร้อมกับตวัดสายตาคมกริบมามองตรงมาที่ฉัน

แววตาคู่นั้นฉายแววเจ้าเล่ห์และมีเลศนัยบางอย่างที่ทำให้ฉันขนลุกซู่ มุมปากหนากระตุกยิ้มขึ้นคล้ายจะเยาะเย้ยระคนเอ็นดูท่าทางเลิกลั่กของฉัน

หืมมมมม...คำว่า อย่างดีของเขานี่มันฟังดูแปร่ง ๆ พิกลนะ

ฉันได้แต่กรีดร้องระงมอยู่ในใจพลางลอบกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่

นี่ปะป๊าอคิณขา... ปะป๊ากำลังฝากปลาย่างไว้กับแมวหรือเปล่าคะเนี่ย!?

ปะป๊าไม่รู้ซะแล้วว่าไอ้คำว่าดูแลอย่างดีของเขา เมื่อกลางวันมันเพิ่งจะหมายถึงการโยนกองเอกสารท่วมหัวให้หนูทำ แถมยังตราหน้าว่าหนูเป็นยัยโรคจิตแอบดูผู้ชายในห้องน้ำอีกต่างหาก!

ถ้าขืนพี่เหนือเอาวีรกรรมสุดฉาวโฉ่ของฉันไปฟ้องปะป๊าตอนนี้ มีหวังหนูได้โดนปะป๊ากักบริเวณยาวจนไม่ได้เห็นเดือนเห็นตะวันแน่ ๆ เลย ยัยผักกาดเอ๊ย... ชีวิตฝึกงานหลังจากนี้ของแกมันต้องไม่ตายดีแน่ ๆ