บทที่ 6 เรื่องสำคัญที่ว่า

บทที่ 6 เรื่องสำคัญที่ว่า

พอฉันก้าวเท้าเดินพ้นประตูของบริษัทออกมา ไม่ทันไร

ในจังหวะนั้นเอง...

บรืนนนนน... เอี๊ยดดดด!

เสียงรถยนต์ซีดานหรู คันยาวเหยียดที่มันวาววับไปทั้งคัน โดยบริเวณหน้ารถติดสัญลักษณ์ ตระกูลเตโชพัฒน์เอาไว้

ได้แล่นเข้ามาเทียบจอดตรงหน้าฉันพอดีเป๊ะชนิดที่ห่างไปไม่ถึงคืบ!

ซึ่งความหรูหราอลังการระดับเพนท์เฮ้าส์เคลื่อนที่ได้คันนี้ ทำเอาบรรดาพนักงานและเพื่อนร่วมงานคนอื่น ๆ ที่กำลังเดินทยอยเลิกงานออกจากตึก ถึงกับหยุดกึกแล้วหันมามองกันเป็นตาเดียวเป็นแถบ ๆ

สายตาแต่ละคนเต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นระคนตกตะลึง บางคนเริ่มซุบซิบกระซิบกระซาบกันจนฉันหน้าร้อนผ่าว

‘ตายแล้ว ยัยผักกาดเอ๊ย! เพิ่งมาฝึกงานวันแรก รถคฤหาสน์ตระกูลเตโชพัฒน์ก็บึ่งมารับถึงหน้าประตูตึกขนาดนี้ พรุ่งนี้ไม่ต้องสืบเลย... มีคนเอาไปเม้าท์กันทั้งบริษัทแน่ ๆ ว่าฉันใช้เส้นสายเด็กฝากเข้ามาฝึกงานชัวร์ ๆ ฮือออ หม่ามี้ช่วยหนูด้วย!’

ฉันได้แต่กรีดร้องคร่ำครวญอยู่ในใจ

แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้ตั้งสติ ประตูรถฝั่งคนขับก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว

พร้อมกับการปรากฏตัวของพี่บอดี้การ์ดร่างยักษ์ในชุดสูทสีดำสนิทเนี๊ยบกริบ เขาเดินอ้อมมาเปิดประตูผู้โดยสารตอนหลังให้ฉันอย่างนอบน้อมพร้อมกับก้มหัวลงเล็กน้อย

“คุณหนูครับ คุณท่านให้มารับกลับบ้านครับ”

พี่บอดี้การ์ดเอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำทว่านิ่งสนิทเป็นงานเป็นการ

“เอ่อ... คือ ผักกาดกลับเองก็ได้มั้งคะพี่ นั่งรถไฟฟ้าแป๊บเดียวก็ถึงบ้านแล้วค่ะ ไม่ต้องลำบากขับรถฝ่ารถติดมารับหรอกค่ะ”

ฉันพยายามส่งยิ้มแห้ง ๆ ปฏิเสธเสียงอ้อมแอ้ม พลางส่งสายตาอ้อนวอนให้เขาช่วยปิดประตูรถแล้วขับออกไปที เพราะตอนนี้สายตาคนรอบข้างมันเริ่มกดดันจนฉันแทบจะมุดแผ่นดินหนีอยู่แล้ว

“ไม่ได้ครับคุณหนู... คุณท่านกำชับมาครับ ว่าวันนี้ต้องพามีตัวคุณหนูกลับไปส่งให้ถึงคฤหาสน์อย่างปลอดภัยและเร็วที่สุด ห้ามขาดห้ามเกินแม้แต่นาทีเดียวครับ”

พี่บอดี้การ์ดยังคงยืนกรานเสียงแข็งตามคำสั่งเด็ดขาดของปะป๊าอคิณที่ห้ามใครขัดใจ

พอได้ยินคำว่าคุณท่านกำชับมาฉันก็ลอบถอนหายใจยาวเหยียดออกมาทันที เพราะรู้ซึ้งถึงอิทธิพลความคลั่งรักและหวงลูกสาวระดับพิกัดของปะป๊าดีว่าถ้าลองได้สั่งคำไหนแล้ว

ไม่มีทางที่ใครจะเปลี่ยนใจได้แน่ ขืนฉันยังดื้อดึงเดินไปขึ้นรถไฟฟ้า มีหวังปะป๊าได้ส่งกองทัพการ์ดชุดดำมาปิดสถานีรถไฟฟ้าเพื่ออุ้มฉันกลับบ้านชัวร์ ๆ

“ก็ได้ค่ะ ๆ... ผักกาดยอมขึ้นรถก็ได้ค่ะ”

ฉันบ่นอุบอิบพยักหน้ารับคำอย่างยอมจำนน ก่อนจะก้าวขาเตาะแตะมุดตัวเข้าไปนั่งเบาะหลังรถคันหรูอย่างรวดเร็วเพื่อหลบหนีจากสายตาของประชาชี

โดยมีพี่บอดี้การ์ดรีบปิดประตูตามหลังเสียงดัง ฉึบ ยิ่งเพิ่มความเงียบสงบและตัดขาดฉันจากโลกภายนอกทันที

จากนั้นรถคันหรูก็ค่อย ๆ เคลื่อนตัวออกจากหน้าบริษัทมุ่งหน้ากลับสู่คฤหาสน์เตโชพัฒน์อย่างนุ่มนวล

ทิ้งไว้เพียงปริศนาชวนกอสซิปของเด็กฝึกงานวันแรก และหัวใจของฉันที่ตึกตัก ๆ ตลอดทาง... ไม่รู้ว่ากลับไปถึงบ้านแล้ว หม่ามี้เมลจะคุยเรื่องสำคัญอะไรกับฉันกันแน่

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

ในที่สุดรถยนต์คันหรูก็เคลื่อนตัวผ่านประตูรั้วเหล็กดัดอัลลอยด์บานยักษ์เข้าสู่เขตรั้วคฤหาสน์ตระกูลเตโชพัฒน์อันกว้างขวางตระการตา

พอได้มองเห็นสวนสวยและตัวตึกที่คุ้นเคย ก็นึกขึ้นมาได้ว่าหลายสัปดาห์แล้วเหมือนกันนะที่ฉันไม่ได้กลับมานอนที่บ้านใหญ่เพราะมัวแต่วุ่นวายกับการเตรียมตัวฝึกงาน

พอได้กลับมาเห็นแบบนี้ก็รู้สึกคิดถึงบรรยากาศเก่า ๆ อยู่เหมือนกันแฮะ

“ถึงแล้วครับคุณหนู”

เสียงของพี่คนขับรถเอ่ยขึ้นพร้อมกับรีบก้าวลงมาเปิดประตูเบาะหลังให้ฉันอย่างนอบน้อม ซึ่งบอกตามตรงเลยค่ะว่าต่อให้เวลาจะผ่านไปกี่ปีจนฉันโตเป็นสาวขนาดนี้ ฉันก็ไม่เคยชินกับความพะเน้าพะนอระดับคุณหนูไฮโซแบบนี้เลยจริง ๆ

“ขอบคุณค่ะ”

ฉันส่งยิ้มบาง ๆ ให้ตามมารยาทพลางก้าวขาลงจากรถ

“คุณท่านรออยู่ข้างในบ้านครับ”

พี่เขาบอกพิกัดต่อทันที

“ค่ะ”

ฉันพยักหน้ารับคำอย่างใจดี ก่อนจะกระชับสายกระเป๋าเป้แฝงความตื่นเต้นแกมกังวลไว้ในอก แล้วออกเดินเตาะแตะมุ่งหน้าเข้าสู่ตัวบ้านทันที ในใจแอบคิดไปถึงข้อความของหม่ามี้เมลจะมีเรื่องด่วนอะไรกันแน่

ทว่า... ทันทีที่ฉันก้าวเท้าพ้นประตูโถงกลางเข้ามา คนแรกที่เอ่ยปากทักฉันขึ้นมากลับไม่ใช่หม่ามี้หรือปะป๊าอคิณอย่างที่คิด

แต่เป็นหญิงอาวุโสท่าทางใจดีที่ฉันคุ้นเคยเป็นอย่างดี

“ผักกาดหลานรัก... กลับมาแล้วเหรอจ๊ะ”

“อ้าว! คุณย่าคะ กลับมาจากต่างประเทศแล้วเหรอคะเนี่ย ผักกาดคิดถึงคุณย่ามาก ๆ เลยค่ะ!”

ฉันเบิกตากว้างด้วยความดีใจระคนประหลาดใจ รีบวิ่งถลาเข้าไปสวมกอดคุณย่านวลปรางค์

พลางใช้แขนเรียวโอบรอบเอวท่านแล้วซบหน้าลงกับไหล่อย่างออดอ้อนเพื่อคลายความคิดถึง เพราะท่านเดินทางไปพักผ่อนและดูงานที่ต่างประเทศอยู่นานสองนานเลยทีเดียว

“แหม... ปากหวานจริงเชียวหลานรักของย่า”

คุณย่านวลปรางค์หัวเราะร่วนด้วยความเอ็นดู มือนุ่ม ๆ ของท่านลูบแก้มลูบหัวฉันด้วยความรักใคร่ไม่เปลี่ยนแปลง ก่อนจะจูงมือฉันให้เดินตามไปที่โซฟารับแขก

“มานี่มาลูกมา ย่าไปรอบนี้ซื้อน้ำหอมแบรนด์หรูคอลเลกชันใหม่ล่าสุดมาฝากหนูด้วยนะ มาดูซิว่าหลานรักจะชอบไหม”

“หนูก็ต้องชอบสิคะ ของทุกชิ้นที่คุณย่าให้ คุณแม่ให้ หรือแม้แต่ปะป๊า ผักกาดชอบหมดทุกชิ้นเลยค่ะ”

ฉันฉีกยิ้มกว้างออดอ้อนคุณย่านวลปรางค์เอนซบไหล่ท่านอย่างเอาใจ ก่อนจะกวาดสายตามองหาบุคคลที่ส่งไลน์ไปตามฉันด่วนจนใจหายใจคว่ำเมื่อเย็น

“แล้วหม่ามี้ล่ะคะคุณย่า มีเรื่องอะไรสำคัญจะบอกผักกาดเหรอคะ ทักไลน์หาผักกาดเสียงซีเรียสเชียว”

คุณย่านวลปรางค์ยิ้มละมุน แววตาของท่านทอประกายความสุขอย่างปิดไม่มิด ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ฉันถึงกับหูผึ่ง

“คุณแม่ของหลานมีน้องจ้ะ”

“คะ?!”

ฉันอุทานเสียงหลง ตาเบิกกว้างด้วยความช็อกระคนตื่นเต้น หัวใจพองโตขึ้นมาทันทีพราวนึกไปถึงป้าใหม่เพื่อนสนิทหม่ามี้ที่เพิ่งท้องลูกคนที่สองไปก่อนหน้านี้ สามปีต่อมาไม่คิดเลยว่าหม่ามี้ของฉันเองก็จะมีข่าวดีตามมาติด ๆ

“หนูเดินไปหาหม่ามี้ที่ห้องนั่งเล่นฝั่งนู้นเลยลูก เรื่องสำคัญเรื่องนี้เดี๋ยวหม่ามี้จะเล่าให้หนูฟังเองจ้ะ”

คุณย่าตบหลังมือฉันเบา ๆ พลางชี้มือไปทางห้องพักผ่อนส่วนตัวของครอบครัว

“ค่ะคุณย่า! งั้นผักกาดขอตัวไปหาหม่ามี้ก่อนนะคะ”

ฉันรีบยกมือไหว้ลาคุณย่าชั่วคราว ก่อนจะกุลีกุจอหอบกระเป๋าเป้วิ่งหน้าตั้งตรงดิ่งไปยังห้องนั่งเล่นด้านในทันที

โดยลืมเรื่องความซวยและเรื่อง ยัยโรคจิตที่เพิ่งเจอมาเมื่อเย็นไปสนิทใจ ตอนนี้ในหัวมีแต่ความตื่นเต้นที่จะได้เป็นพี่สาวแล้ว ฮรืออออ