บทที่ 8 ไปส่งคอนโด

ครึ่งชั่วโมงต่อมา

จากที่กะว่าจะมานั่งชาร์จพลังใจสวย ๆ ตอนนี้ฉันกลับมานั่งตาปรือ สัปหงกหัวสั่นหัวคลอนอยู่บนโซฟาหรูด้านนอกห้องทำงานของปะป๊าอคิณแทนซะงั้น

ก็คนมันยังไม่ชินกับการต้องตื่นแต่เช้าตรู่มาทำงานนี่นา พลังงานของยัยผักกาดในวันแรกมันหมดหลอดไปตั้งแต่เจอศึกหนักเมื่อกลางวันแล้วล่ะค่ะ

ครืดดด~

ทันใดนั้นเอง เสียงบานประตูไม้สักทองบานยักษ์ของห้องทำงานปะป๊าก็ถูกเปิดออกช้า ๆ พร้อมกับร่างสูงใหญ่สองร่างที่ก้าวเท้าเดินเคียงคู่กันออกมา

“หืมมม... ผักกาด ทำไมยังไม่กลับบ้านล่ะลูก?”

ปะป๊าอคิณขมวดคิ้วทักขึ้นทันทีที่เห็นลูกสาวคนสวยนั่งคอพับคออ่อนอยู่บนโซฟา แววตาของปะป๊าเต็มไปด้วยความเอ็นดูระคนเป็นห่วง

“พรุ่งนี้ต้องไปฝึกงานอีกไม่ใช่เหรอครับ ทำไมไม่รีบกลับไปนอนพักผ่อนล่ะลูก”

ฉันสะดุ้งตื่นพยุกลุกขึ้นขยี้ตาเบา ๆ ก่อนจะรีบวิ่งดุ่ย ๆ เข้าไปเกาะแขนปะป๊าแล้วส่งสายตาอ้อนวอนช้อนขึ้นมองตาปริบ ๆ

“หนูรอกลับพร้อมปะป๊านี่นา... พอดีเมื่อกี้หนูบอกให้พี่คนขับรถของที่บ้านขับกลับไปดูแลหม่ามี้แล้วค่ะ ปะป๊าไปส่งหนูที่คอนโดหน่อยน้าาา... น้าคะปะป๊า”

ฉันแกล้งทำเสียงสองเสียงสามออดอ้อนเต็มที่ เพราะขืนให้ตุนสังขารไปขึ้นรถไฟฟ้าตอนนี้มีหวังยัยผักกาดได้หลับยาววาร์ปไปถึงสถานีปลายทางแน่ ๆ

ปะป๊าอคิณทำสีหน้าลำบากใจขึ้นมาทันที มือหนาลูบหัวฉันเบา ๆ อย่างรักใคร่

“ปะป๊ามีเคลียร์เอกสารบอร์ดงบประมาณต่ออีกแป๊บน่ะสิลูก... เอาอย่างนี้ไหม เดี๋ยวปะป๊าให้เลขาของปะป๊าขับรถของปะป๊าไปส่งหนูที่คอนโดก่อน ดีไหมครับ?”

ทว่า... ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พยักหน้ารับคำ เสียงทุ้มต่ำราบเรียบอันคุ้นเคยของคนที่ยืนเงียบอยู่ข้าง ๆ ก็ดังแทรกขึ้นมาทำลายบรรยากาศทันควัน

“งั้น... ผมไปส่งน้องให้ก็ได้ครับคุณลุงอคิณ พอดีผมกำลังจะกลับทางนั้นอยู่พอดี”

เฮือก...!!!

วินาทีนั้น ตาของฉันที่เคยปรือ ๆ เพราะความง่วงถึงกับเบิกตากว้างตื่นเต็มตาในทันที! ฉันหันขวับไปมองพี่เหนือที่กำลังยืนส่งยิ้มสุภาพ

และท่าทางเป็นสุภาพบุรุษแสนดีต่อหน้าปะป๊าของฉันอย่างเหลือเชื่อ

โอ้มายก็อดด นี่มันหนีเสือปะจระเข้ชัด ๆ ใครจะอยากนั่งรถไปกับคนที่เพิ่งด่าตัวเองว่าเป็น ยัยโรคจิตกันสองต่อสองกันล่ะคะ!

ปะป๊าขา... อย่าตอบตกลงเด็ดขาดนะปะป๊า! ฉันได้แต่ส่งกระแสจิตกรีดร้องและส่งสายตาเบรกปะป๊าสุดชีวิตล่วงหน้า

“ปะป๊าคะ คือหนู...”

ฉันรีบอ้าปากประท้วง ละล่ำละลักพยายามจะหาทางปฏิเสธสุดชีวิต มือบางเขย่าแขนเสื้อสูทของปะป๊าอคิณรัว ๆ เพื่อส่งสัญญาณเตือนภัยขั้นสุดยอด

แต่ทว่า ปะป๊าผู้คลั่งรักภรรยาที่กำลังพะวักพะวนอยากรีบเคลียร์งานกลับไปหาหม่ามี้เมลดาที่บ้าน กลับไม่ได้สบตาฉันเลยสักนิด แถมยังหันไปพยักหน้ายิ้มแย้มให้ไอ้เสือร้ายในคราบสุภาพบุรุษตรงหน้าอย่างราบรื่นซะอย่างนั้น

“โอเค... ฝากลูกสาวลุงด้วยนะเหนือ รบกวนด้วยนะลูก”

เพล้ง...!

เสียงความหวังของยัยผักกาดแตกละเอียดเป็นชิ้น ๆ

“ยินดีครับคุณลุงอคิณ วางใจได้เลยครับ”

พี่เหนือรับคำเสียงนุ่มนวลชวนฝัน ท่าทางนอบน้อมสุภาพเป็นสุภาพบุรุษดีเด่นแห่งปีจนปะป๊าอคิณยิ้มพอใจ ก่อนที่เขาจะตวัดสายตาคมกริบลงมามองฉันที่ยืนตัวแข็งทื่อ

พร้อมกับมุมปากหนากระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ดวงตาทอประกายล้อเลียนอย่างผู้ชนะ

“ป่ะ... ไปกันเดี๋ยวนี้เลยไหมครับ น้องผักกาด ดึกกว่านี้เดี๋ยวจะง่วงจนสัปหงกไปซะก่อน”

ฉันได้แต่ยืนอ้าปากค้าง มองปะป๊าอคิณที่หมุนตัวเดินกลับเข้าห้องทำงานไปอย่างรวดเร็ว สลับกับมองท่านประธานบริหารสุดโหดที่ตอนนี้กอดอกเลิกคิ้วมองฉันอย่างกวนประสาท

ฮือออ... ปะป๊าขา! ปะป๊าจะปล่อยให้หนูเดินเข้าถ้ำเสือไปกับคนที่เพิ่งด่าหนูว่าเป็นยัยโรคจิตแอบดูผู้ชายในห้องน้ำชายสองต่อสองแบบนี้ไม่ได้นะคะ

ฉันได้แต่ร่ำร้องประท้วงอยู่ในใจอย่างไร้ทางสู้

สุดท้ายท้ายสุด ฉันก็จำยอมเดินก้มหน้าก้มตาตามหลังแผ่นหลังกว้างของพี่เหนือต้อย ๆ ราวกับนักโทษที่กำลังถูกคุมตัวไปขึ้นศาล

ในหัวเอาแต่คิดกังวลฟุ้งซ่านจนไม่ได้มองทางข้างหน้าเลยสักนิด และแล้ว...

ปึก!

“โอ๊ย!”

จมูกรั้น ๆ ของฉันพุ่งชนเข้ากับแผ่นหลังหนาแกร่งของพี่เหนือเข้าอย่างจังจนหน้าหงาย ความเจ็บจี๊ดแล่นริ้วขึ้นมาจนน้ำตาเล็ด

ฉันรีบยกมือขึ้นกุมจมูกตัวเองพลางลูบป้อย ๆ ด้วยความเจ็บระคนโมหะ เลิกคิ้วมองคนตัวสูงที่จู่ ๆ ก็หยุดเดินกะทันหันแบบไม่มีปี่มีขลุ่ย

“ถึงรถแล้ว... ยัยโรคจิต เดินก็ยังไม่ระวังอีก เจ็บมากไหมน่ะ?”

พี่เหนือหมุนตัวกลับมามอง น้ำเสียงทุ้มต่ำที่เคยราบเรียบดูอ่อนลงแฝงกระแสความเป็นห่วงอย่างปิดไม่มิด

ใบหน้าหล่อเหลาขยับเข้ามาใกล้พลาดยื่นมือหนาหมายจะจับคางฉันให้เชิดขึ้นเพื่อตรวจดูว่าดั้งจมูกเบี้ยวหรือมีเลือดกำเดาไหลซึมออกมาบ้างหรือเปล่า

ฟึบ!

ทว่า... ทันทีที่ปลายนิ้วของเขาเกือบจะแตะโดนผิวแก้ม ฉันก็เบี่ยงตัวหลบหนีสัมผัสของเขาโดยอัตโนมัติทันทีตามสัญชาตญาณ สองขาก้าวถอยหลังไปหนึ่งก้าวเพื่อสร้างระยะห่าง สายตาเรียบนิ่งสบมองเขาอย่างจริงจัง

‘ไม่ได้ ๆ ยัยผักกาด! แกจะใจอ่อนเพลี่ยงพล้ำให้กับความอ่อนโยนจอมปลอมของเขาอีกไม่ได้เด็ดขาด!’

ฉันเตือนสติตัวเองในใจอย่างเด็ดเดี่ยว

เพราะภาพผู้หญิงที่ชื่อจัสมินและความสัมพันธ์ลับ ๆ ในห้องทำงานสายตานั้นมันลอยเด่นขึ้นมาตอกย้ำความจริงอันโหดร้าย

ในเมื่อเขามีเจ้าของหัวใจอยู่แล้ว และในเมื่อเขามองฉันเป็นแค่เด็กซุ่มซ่ามแฝงพฤติกรรมโรคจิต ฉันก็ควรจะตื่นจากความฝันลม ๆ แล้ง ๆ นี้เสียที รักแรกอันแสนหวานในวัยเด็กมันจบลงแล้ว

และนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป ฉันจะตัดใจจากพี่เหนืออย่างเด็ดขาด จะไม่มีวันเอาหัวใจไปผูกไว้กับผู้ชายใจร้ายคนนี้อีกต่อไปแล้ว