คนที่แอบชอบ

ฟูว์

เสียงเป่าลมออกปากพร้อมกับเสียงของร่างบางล้มตัวลงนอนแผ่หลาบนเตียงกว้างภายในคอนโดของตัวเอง เปลือกตาบางปิดลงรู้สึกผ่อนคลายด้วยอากาศเย็นฉ่ำจากเครื่องปรับอากาศที่กำลังทำหน้าที่ปรับอากาศในห้องอบอ้าวให้เย็นลง มุมปากสวยยกยิ้มด้วยความสะใจเมื่อย้อนนึกไปถึงสีหน้าของเด็กเปรตที่เธอใช้เรียกอีกคน แต่พอนึกถึงปากอุ่นที่ประกบลงมาบดจูบริมฝีปากเธอความโกรธโมโหก็กลับเข้ามาอีก

พระพายดันตัวลุกขึ้นพรวดพราดเดินเข้าห้องน้ำบ้วนปากแปรงฟันแล้วตามด้วยบ้วนน้ำยาบ้วนปากจนรู้สึกว่าสะอาดแล้วจึงเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าโกรธจัดของตัวเองในกระจกเงาด้านหน้า

"ไอ้เด็กเปรตอย่าให้เจออีกนะแม่จะฟาดให้หัวแตกเลยคอยดู"

ปึง!

มือเรียวทุบลงบนเคาน์เตอร์อ่างล้างหน้า คว้าผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดหยดน้ำบนใบหน้าแล้วเดินออกจากมาทิ้งตัวลงกลับบนเตียงกว้างอีกครั้ง พยายามไม่นึกถึงต้นเหตุของความโมโหด้วยการคว้าโน๊ตบุ๊คมาเปิดเลื่อนหาซีรีส์ดู

เธอใช้เวลาอยู่กับหน้าจอโน๊ตบุ๊คทั้งวัน หิวก็เดินไปเปิดตู้เย็นหาอะไรง่ายๆ รองท้องแล้วกลับมานอนดูซีรีส์ต่อจนเวลาดึกดื่นจึงได้ปิดหลับพักผ่อนเพื่อเตรียมร่างกายให้พร้อมสำหรับการเรียนในวันถัดมา

วันต่อมา...

พระพายตื่นตั้งแต่หกโมงเช้าเพราะวันนี้มีเรียนทั้งวันตั้งแต่แปดโมงเช้าจนถึงสี่โมงเย็น ส่วนพรุ่งนี้จะเป็นวันหยุดที่อาจารย์สายวิชาเลื่อนมาเรียนวันนี้แทนเพราะติดธุระต่างจังหวัด

ร่างบางในชุดนักศึกษารัดรูปกระโปรงนักศึกษาทรงเอยาวสิบหกนิ้วเดินนวยนาดเข้ามาใต้ตึกคณะเรียนพร้อมกับสายตาที่สอดส่องมองหาเพื่อนสนิททั้งสองไปด้วย

"พาย!"

"ยัยจ๊ะจ๋า"

เท้าเรียวเดินเข้าไปหาเพื่อนสนิทที่กำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้หินอ่อนโต๊ะประจำโบกมือเรียก พร้อมกับหย่อนตัวลงบนเก้าอี้อีกตัวแล้ววางหนังสือในมือลงบนโต๊ะไปด้วยหลังจากเดินมาถึงแล้ว

"ยัยมีนาล่ะ"

"ไปซื้อน้ำในโรงอาหาร"

"อ๋อ"

"แก... เล่าเรื่องน้องเขามาให้ฟังหน่อยสิฉันอยากฟัง"

"น้องไหนของแกเนี่ย พระนายเหรอ"

"ไม่ เพื่อนพระนายอ่ะเล่ามา"

"จะอยากรู้ไปทำไมเด็กนั่นนิสัยเสียจะตาย ฉันขอเตือนแกด้วยความหวังดีเลยนะว่าอย่าคิดไปยุ่งกับเด็กนั่นเด็ดขาดไม่งั้นแกจะเสียใจ"

"เหรอ ไม่ใช่ว่าแกจะเก็บไว้กินคนเดียวหรือไง"

"ฉันเกลียดเด็ก! โดยเฉพาะเด็กนิสัยเสียแบบเด็กนั่น ไอ้เด็กเปรต"

จ๊ะจ๋าส่ายหน้ายิ้มด้วยความไม่รู้จะพูดยังไงต่อหลังจากได้ยินสรรพนามที่เพื่อนใช้เรียกเพื่อนน้องชาย คนที่ทำให้เพื่อนเธอสามารถใช้สรรพนามแบบนั้นเรียกได้แสดงว่าคงใช่ย่อยจริงๆ คงจะแสบปากร้ายกว่าน้องชายเธอแน่

"อ้าวยัยพายมาแล้วเหรอ แล้วนั่นหน้าไปโดนอะไรมาทำไมบูดเป็นตูดแบบนั้นอ่ะ"

"เฮ้อ! ไม่พูดแล้วพูดแล้วอารมณ์เสีย ถามยัยจ๊ะจ๋าเองแล้วกัน ขึ้นห้องกันจะได้เวลาแล้ว"

"อะไรของมันเนี่ยยัยจ๊ะจ๋า"

"ขึ้นห้องไปเดี๋ยวเล่าให้ฟัง"

"...." มีนาที่ไม่รู้เรื่องรู้ราวยกมือเกาหัวด้วยความมึนงงแต่ก็ยอมเดินตามหลังเพื่อนสาวทั้งสองขึ้นมายังห้องเรียน

การเรียนในช่วงเช้าจบลงด้วยความยาวนานและน่าเบื่อในความรู้สึกของคนที่ไม่ชอบรายวิชานี้เป็นอย่างมากอย่างจ๊ะจ๋า ไม่ใช่เพราะการเรียนที่น่าเบื่อแต่เป็นเพราะอาจารย์ผู้สอนเป็นคนที่น่าเบื่อต่างหาก ทั้งท่าทีที่คล้ายจะเป็นศัตรูกับนักศึกษาได้ทุกเวลาจึงทำให้หลายๆ คนไม่ชอบวิชานี้

"กว่าจะหมดเทอมนี้ฉันคงได้ปวดหัวตายก่อนแน่เลย"

"จะบ่นทำไมอาจารย์ออกจะน่าเลื่อมใส"

"ประชดเก่งนะแกน่ะมีนา"

"ฉันพูดจริง หลายคนอาจจะไม่ชอบอาจารย์แต่ไม่ใช่สำหรับฉัน ฉันชอบแบบนี้มันดูน่าลุ้นดีว่าเมื่อไหร่นักศึกษากับอาจารย์จะเปิดศึกกัน แล้วใครจะเป็นคนชนะ"

"แกน่ะมันวิปริตชอบของแปลก"

"หยุดเถียงกันได้แล้วน่าหิวแล้วเนี่ยไปกินข้าวกันจะได้กลับขึ้นมาเรียนต่อ" พระพายที่นั่งฟังเพื่อนทั้งสองเถียงกันอยู่นานจึงเปิดปากพูดบ้าง เธอดันตัวลุกขึ้นแล้วเดินออกจากห้องไปทันทีไม่รอเพื่อนที่กำลังเร่งรีบเก็บของเพื่อให้ทันเธอเลยสักนิด

ความหิวมันกำลังทำงานจะมามัวเสียเวลารอเพื่อนอีกทำไม เผลอๆ ไปถึงโรงอาหารแล้วไม่มีที่ว่างให้ความโมโหก็เริ่มพลุกพล่านขึ้นมาอีกแน่

ทั้งสามยืนอยู่กลางโรงอาหารท่ามกลางนักศึกษาหลายชีวิตที่กำลังเดินขวักไขว่ผ่านไปตามคาด ดวงตากลมโตมองแถวยาวของหน้าร้านอาหารแต่ละร้านแล้วถอนหายใจออกเบาๆ พร้อมกับหันมองยังเพื่อนทั้งสองที่ยืนอยู่ข้างกัน

"เพราะแกเลยยัยจ๊ะจ๋ามัวชักช้าเห็นไหมแถวยาวกว่ารถติดไฟแดงอีก"

"ฉันผิดอีกแล้วเหรอ ฉันรีบจนเดินสะดุดไปหลายครั้งทำไมแกไม่มองบ้างเนี่ยยัยมีนา"

"ก็แก..."

"หยุดๆ หยุดทะเลาะกันสักทีเอาเวลาทะเลาะกันไปต่อแถวไม่ดีกว่าเหรอ"

พระพายถอนหายใจแล้วเดินไปต่อแถวยาวด้วยใบหน้าเซ็ง ยกมือขึ้นกอดอกมองตรงไปด้านหน้าที่ยังเหลืออีกหลายคิวมากโดยมีเพื่อนทั้งสองเดินมาต่อข้างหลังเธออีกที

เวลาผ่านไปราวยี่สิบนาทีได้ทั้งสามก็เดินมาทิ้งตัวลงบนโต๊ะอาหารโดยในมือถือถ้วยก๋วยเตี๋ยวพร้อมกับน้ำคนละขวด แต่ยังไม่ทันได้ลงมือทานก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าก็มีเสียงหนึ่งดังขึ้นมาเสียก่อน เสียงที่คุ้นเคยที่ฟังทีไรก็ทำเอาใจสั่นไปทุกที

"หวัดดีครับพอจะเหลือที่ว่างให้พวกพี่นั่งด้วยได้ไหมครับ"

"พี่มาร์วินพี่นิวตันสวัสดีค่ะ"

ชื่อที่ออกมาจากปากเพื่อนทำให้พระพายที่กำลังก้มหน้าอยู่ค่อยๆ เงยหน้ากลับขึ้นมา แค่ฟังเสียงทุ้มอบอุ่นของรุ่นพี่หนุ่มก็ทำใจสั่นไปหมดแล้วพอได้เห็นใบหน้าหล่อๆ รอยยิ้มอบอุ่นหัวใจเธอก็ยิ่งเต้นแรงไปอีกเท่าตัว เรียกได้ว่าตกหลุมรักครั้งแล้วครั้งเล่าไม่ยอมหยุดจริงๆ

มาร์วินเป็นนักบาสของมหาวิทยาลัยเป็นคนที่มีชื่อเสียงทั้งด้านการเรียน การกีฬา และความหล่อเหลาที่ทำเอานักศึกษาสาวหลายต่อหลายคนที่ชื่นชอบเขา รวมถึงเธอด้วย ทั้งสองค่อนข้างสนิทกันในประมาณหนึ่งแต่ไม่ถึงกับสนิทมากเพราะสายรหัสเป็นเพื่อนกันจึงพอได้พบเจอพูดคุยกันบ้าง

"ได้ค่ะ พายแกขยับให้พี่มาร์วินนั่งด้วยสิ"

"อะ.. อ๋อ พี่มาร์วินนั่งได้ตามสบายเลยค่ะ"

ร่างบางขยับเล็กน้อยให้รุ่นพี่หนุ่มได้นั่งลง แต่สายตายังคงจ้องมองยังซีกหน้าหล่อของรุ่นพี่หนุ่มไม่วางตาทำคนมองอย่างเพื่อนสนิทของเธอได้แต่ส่ายหน้าให้กับท่าทีของเพื่อน ส่วนนิวตันเพื่อนสนิทของมาร์วินลอบยิ้มมุมปากแล้วนั่งลงหัวโต๊ะลงมือทานอาหารด้านหน้าตัวเองเงียบๆ

"เราไม่กินผักเหรอ"

"พายไม่ค่อยชอบผักเขียวค่ะแต่ก็ไม่ใช่ว่าจะไม่ทานเลย"

"งั้นเหรอ งั้นเอาเนื้อพี่ไปส่วนผักเราเอามาให้พี่"

"คะ!?"

"เอาผักเรามาให้พี่แล้วเอาเนื้อพี่ไป ไม่มีใครเสียเปรียบวินวินทั้งคู่"

"...."

ยังไม่ทันที่พระพายจะได้ขยับปากพูดอีก มือใหญ่ของรุ่นพี่หนุ่มก็คีบเนื้อในถ้วยก๋วยเตี๋ยวตัวเองใส่ในถ้วยของเธอ แล้วคีบผักในถ้วยเธอมายังถ้วยของตัวเองแล้วลงมือปรุงรสตามความชอบโดยที่ดวงตากลมยังคงจ้องมองการกระทำนั้นนิ่งๆ

"โอ๊ย!" ร่างบางสะดุ้งตกใจกับแรงที่ปะทะเข้ามากับเท้าเล็กของเธอแรงๆ พร้อมกับซี๊ดปากเงยหน้าขึ้นมองเพื่อนตรงข้ามที่ก้มหน้าก้มตาทานก๋วยเตี๋ยวของตัวเองราวกับไม่รู้เรื่องรู้ราวทั้งๆ ที่เป็นคนเตะสะกิดเท้าเธอเองแท้ๆ

"เป็นอะไร"

"ปะ... เปล่าค่ะ พายรู้สึกเหมือนมีมดกัดขาน่ะค่ะเลยตกใจเผลอร้องออกมา"

"อ๋อครับ"

ดวงตากลมเลื่อนกลับมามองหน้าเพื่อนที่กำลังลอบยิ้มทำหน้าระรื่นแล้วคาดโทษด้วยสายตา แต่พอหันกลับมาเห็นสายตาของรุ่นพี่ที่แอบชอบกำลังมองมาจึงยิ้มส่งให้บางๆ แล้วเริ่มปรุงรสในถ้วยก๋วยเตี๋ยวของตัวเองแล้วลงมือทานเงียบๆ เธอรู้สึกเกร็งอยู่บ้างแต่ไม่ถึงกับทำอะไรแข็งกระด้างไปหมดซะทีเดียว

กลิ่นกายพี่มาร์วินหอมมาก หอมจนอยากจะสิงเข้าไปกับอกกว้างๆ นั่นเลย อยากสูดดม อยากลูบสัมผัส อยากเป็นแฟนพี่เขา... แต่นั่นเหมือนจะเป็นฝันกลางวันซะมากกว่า เพราะเท่าที่รู้มาพี่เขาสนใจแค่เรียน บาสแล้วก็เรียน ไม่เคยเห็นสนใจผู้หญิงคนไหนเลย เฮ้อ...