ต้องรับผลที่ตัวเองทำได้

พระพายกลับมาถึงคอนโดในเวลาหกโมงเย็นหลังจากไปเดินเล่นช็อปปิ้งกับเพื่อนสนิททั้งสองแล้ว นิ้วเรียวกดเข้าแอพไอจีเลื่อนดูโพสต์ของคนที่ติดตามอยู่รวมถึงหนุ่มรุ่นพี่ที่เธอแอบชอบมาสองปีด้วย

"โพสต์ล่าสุดเมื่อหกชั่วโมงที่แล้ว..."

เสียงหวานลอดริมฝีปากอวบอิ่มเบาๆ แล้วเลื่อนสายตามองรูปซีกหน้าหล่อเหลาที่กำลังฉีกยิ้มอบอุ่นอยู่ภายในโรงอาหารของคณะ มองผิวเผินเหมือนเป็นรูปทั่วไปแต่หากสังเกตดีๆ จะมีกลุ่มของเธอที่กำลังยืนอยู่ในนั้นด้วยซึ่งมัน... ไม่ได้ไกลกันเลยจากโต๊ะที่เขานั่งอยู่กับโต๊ะที่พวกเธอกำลังจะนั่งลง และหากดูจากเวลาแล้วเดาได้ว่าคงก่อนพวกเธอจะมาถึงด้วยซ้ำ

"ไหนว่าไม่มีโต๊ะนั่งไง...."

รอยยิ้มบางๆ ผุดขึ้นบนใบสวย แอบคิดเข้าข้างตัวเองไปก่อนว่าพี่เขาอาจจะอยากมานั่งร่วมโต๊ะกับพวกเธอก็ได้

ร่างบางบิดตัวพลิกไปอีกทางทั้งที่ยังคงยิ้มราวกับคนที่มีความสุขมาก แต่ในจังหวะที่กำลังจ้องซีกหน้าของรุ่นพี่หนุ่มอยู่นั้นหน้าจอโทรศัพท์ของเธอก็ปรากฏรายชื่อของคนที่โทรเข้ามาพร้อมกับเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นตามหลัง

"มีอะไร"

'แม่ให้ถามว่าอาทิตย์นี้จะกลับบ้านหรือเปล่า'

"มีอะไรถามทำไม"

'ถามก็ตอบพี่จะถามอะไรเยอะแยะเนี่ย'

"ไอ้นาย!"

'สรุปจะกลับไหมเนี่ยตอบเร็วๆ เสียเวลาเล่นเกม'

"โอ๊ยไอ้เด็ก.."

'กลับใช่ไหมเออแค่นี้แหละ'

พระพายอ้าปากค้างด้วยความอึ้งและตะลึงกับความไร้มารยาทของน้องชายตัวเองที่นับวันยิ่งจะมีมากขึ้นจนไม่เห็นหัวว่าเธอเป็นพี่มันแล้ว อยากโทรมาก็โทรอยากวางสายก็วางไอ้เด็กเปรตตัวที่สอง

ร่างเล็กดันตัวลุกขึ้นพรวดพราดด้วยความหัวเสียหงุดหงิด จากที่อารมณ์กำลังดีๆ กลับดิ่งลงเหวจนไม่อยากเอาความโมโหไปลงกับใบหน้าหล่อๆ ของรุ่นพี่ที่แอบชอบและความรู้สึกที่คิดเข้าข้างตัวเองไปก่อนหน้า

หย่อนเท้าเรียวลงบนพื้นสอดเข้าในรองเท้าสลิปเปอร์สีชมพูหวานแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำจัดการอาบน้ำชำระกายให้คลายจากอารมณ์ร้อนก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับชุดนอนกระโปรงสีเดียวกันกับรองเท้าเดินขึ้นนั่งพิงหัวเตียงคว้าโน๊ตบุ๊คมาวางบนหน้าตักแล้วเริ่มค้นคว้าหาข้อมูลตามที่อาจารย์ได้สั่งงานไว้

หลายวันต่อมา...

พระพายตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันเสาร์ภายในห้องนอนของเธอ เธอกลับมานอนบ้านตั้งแต่เมื่อวานตอนบ่ายหลังจากเรียนช่วงเช้าเสร็จ ใช้เวลากับการดูซีรีส์อยู่ในห้องตลอดทั้งบ่ายและถือว่าเป็นเวลาดีเพราะน้องชายเธอยังไม่กลับจากโรงเรียน

"มีอะไรให้พายช่วยไหมคะแม่"

"ตายแล้วสงสัยวันนี้ฝนคงจะตกแน่เลย"

"ทำไมอ่ะ แม่ดูพยากรณ์มาเหรอ"

"เปล่าหรอก แต่เพราะลูกสาวแม่ตื่นเช้าโดยที่ไม่มีใครไปปลุกไง"

"แม่~"

"ฮ่าๆๆ"

เสียงหัวเราะด้วยความชอบใจของสร้อยม่วงดังลั่นห้องครัวโดยมีใบหน้าบูดบึ้งของคนเป็นลูกสาวยืนอยู่ไม่ไกลมาก เธอเดินเข้ามากระแทกตัวลงบนเก้าอี้ไม่จริงจังแล้วดึงผักในตะกร้ามาเด็ดตามที่แม่เธอทำไว้ก่อนหน้านี้

อาหารมื้อเช้าวันนี้มีเพียงเธอกับแม่สองคนที่นั่งทานด้วยกัน เพราะพ่อเธอออกไปทำงานตั้งแต่เช้าส่วนน้องชายเธอก็ยังไม่ตื่นเรียกได้ว่าซ้อมตายยังได้เลยเพราะไม่ว่าจะเคาะจะทุบหรือทำยังไงคนข้างในก็ยังเงียบไม่ตอบกลับมาอยู่ดี

หลังจากผ่านมื้อเช้าไปสร้อยม่วงก็ออกไปทำธุระโดยสั่งคนเป็นลูกสาวไว้ให้นั่งรอเพื่อนลูกชายอยู่ด้านล่างก่อนค่อยขึ้นไปหมกตัวอยู่ในห้องตัวเองหลังจากแขกมาแล้ว ตอนแรกเธอก็ค้านจะขึ้นไปเรียกน้องชายตัวดีลงมารอรับเพื่อนเองให้ได้ แต่พอเรียกเท่าไหร่น้องชายเธอก็ไม่ยอมตื่นสักทีผลกรรมเลยมาตกอยู่ที่เธอ

ติ้ง~ติ้ง~

เสียงกริ่งหน้าบ้านทำให้พระพายที่กำลังนั่งก้มหน้าเลื่อนดูโพสต์ของเพื่อนในไอจีเงยหน้าขึ้นมา ปิดหน้าจอโทรศัพท์แล้วเดินออกมาหน้าบ้านเพื่อเปิดประตูให้คนกดซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นเพื่อนของน้องชายเธอ

"หวัดดี"

"...."

เสียงทักทายแรกดังขึ้นทั้งที่เธอยังไม่ทันได้เงยหน้าขึ้นมองหน้าเจ้าของร่างสูงที่ยืนตรงหน้าด้วยซ้ำกำลังเปิดเลื่อนประตูอยู่ก็ชะงักไป ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแล้วต้องกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่เพราะหัวสมองดันนึกกลับไปถึงวีรกรรมที่เธอทำกับคนตรงหน้าเมื่อหลายวันก่อน

"พี่กลับบ้านเหรอ"

"ห๊ะ!? อ้อใช่"

"อ๋อ"

เขาทำตัวเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้นก่อนหน้านั้นทั้งที่วันนั้นทำหน้ายักษ์จะเอาคืนเธอให้ได้ นี่เขาไปกินอะไรผิดแปลกมาไหมเนี่ย

"นายอ่ะ"

"ยังไม่ตื่น นายจะนั่งรออยู่ข้างล่างหรือจะขึ้นไปปลุกเองแล้วแต่เลยนะขอตัวล่ะ"

ใครจะอยากอยู่กับคนที่พร้อมจะกระโจนแก้แค้นเธอเมื่อไหร่ก็ได้กันล่ะ ตอนนี้อาจจะยังแต่ไม่แน่หลังจากนี้อาจจะอยากแก้แค้นเธอขึ้นมาก็ได้ ถ้างั้นเธอขอไปหมกตัวอยู่ในห้องตัวเองดีกว่า อีกอย่างไม่อยากมองหน้าด้วยเดี๋ยวได้นึกไปถึง.... ไม่ๆ พระพายหยุดคิดถึงมันสักที!

มือเรียวยื่นออกไปบิดลูกบิดเพื่อเปิดประตูพร้อมกับผลักเข้าไปแต่ยังไม่ทันได้ก้าวเท้าเดินเข้าไปแรงมหาศาลจากด้านหลังก็ผลักร่างเธอเข้ามาด้วยความแรงจนมือบางผละออกจากลูกบิดประตูในมือ

กริก!

เสียงกดล็อคประตูทำให้พระพายหันขวับกลับมาด้านหลังก่อนจะชะงักนิ่งไปกับร่างสูงของเพื่อนน้องชายที่ยืนใกล้เพียงไม่กี่เซนกำลังจ้องหน้าเธอด้วยสายตานิ่งๆ ไม่แสดงอารมณ์อยู่ ไม่รู้เขาตามขึ้นมาตั้งแต่เมื่อไหร่เธอเอาแต่คิดเรื่องนั้นนี้ไปจนลืมไปเลย รู้ตัวอีกทีเขาก็ผลักเธอเข้ามาแล้ว

"นะ.. นายจะทำอะไร ห้องพระนายอยู่ถัดไปอีกสองห้องนะ"

"รู้แล้ว"

"รู้? แล้วเข้ามาในห้องฉันทำไม"

"ก็เพราะตั้งใจเข้ามาห้องนี้ไง" พูดพลางกวาดสายตามองรอบห้องไปด้วย ก้าวขายาวเดินมาทิ้งตัวลงบนขอบเตียงเอนหลังวางมือยันฟูกหนานุ่มจ้องหน้าเจ้าของห้องนิ่งๆ

"ออกไปจากห้องฉันนะ"

"...."

"บอกให้ออกไปไง"

ร่างบางถลาตัวเข้ามาดึงท่อนแขนแกร่งให้ลุกขึ้นออกไปจากห้องเธอ แต่ไม่เพียงเขาไม่สะทกสะท้านยังหัวเราะขำเธอต่อหน้าต่อตาเรียกอารมณ์เดือดขึ้นไปอีก

พระพายหยัดกายขึ้นเต็มความสูงยกมือขึ้นเท้าเอวกำโทรศัพท์ในมือแน่นจนชื้นเหงื่อ พ่นถอนลมหายใจออกมาแรงๆ ด้วยความไม่สบอารมณ์

"ได้! นายไม่ออกงั้นฉันออกไปเอง อยากอยู่ก็อยู่ไปคนเดียวเลยไอ้เด็กเปรต!"

หมุนตัวเดินตรงไปยังประตูห้องด้วยความโมโห แต่ยังไม่ทันจะได้ยื่นมือออกไปคว้าลูกบิดประตูร่างก็ถูกยกขึ้นลอยจากพื้นอยู่ท่ามกลางอากาศแล้วถูกเหวี่ยงกลับมายังเตียงหนานุ่มด้วยความแรงและเร็วจนสะโพกกระแทกลงแรงๆ จุกไปทั่วท้องน้อย

"โอ๊ย! เจ็บนะเด็กบ้า"

"พี่คิดว่าจะได้ออกไปง่ายๆ หรือไง"

"...."

"ผมเคยเตือนพี่ไปแล้วแต่พี่ก็ยังทำตัวเองเอง เพราะฉะนั้นต้องรับผลที่ตัวเองทำได้ด้วย"

"นายคิดว่านายเป็นใครห๊ะ! ออกไปจากโอ๊ย! ปล่อยนะเด็กบ้าปล่อยอื้อ!"

ฮันเตอร์กดทาบทับร่างกายแกร่งลงไปยังร่างบางของคนตัวเล็กกว่าแล้วประกบปากจูบปิดปากอวบอิ่มที่กำลังแว้ดเสียงไล่เขาอยู่ บดขยี้รุนแรงจนได้กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้งในโพรงปากแต่มันยังไม่สาแก่ใจเขากับแผลที่เธอทำไว้

สอดแทรกลิ้นสากเข้ามาในโพรงปากเล็กด้วยความชำนาญดูดดึงลิ้นเล็กกวาดชิมความหอมหวานจากรสจูบไร้เดียงสาไม่สมกับอายุด้วยความพึงพอใจ