ใครว่าเด็กน่ารัก

ใครว่าเด็กมันน่ารัก เธอคนหนึ่งล่ะที่คิดต่างจากคำพูดนี้ จากประสบการณ์ตลอดยี่สิบปีบริบูรณ์ที่มีมากับเด็กที่ซึ่งเป็นน้องชายคนเดียวของเธอมันไม่ได้มีคำว่า 'น่ารัก' อยู่ในนั้นด้วยเลย

กวนประสาท กวนตีน ปากจัด หยาบคาย ไม่มีความเป็นน้องที่ดีนั่นคือสิ่งที่เธอสัมผัสได้

"พาย! เติมเกมให้หน่อยดิ๊"

นั่นคือคำพูดที่ได้ยินแทบจะทุกสัปดาห์ที่กลับมานอนบ้านแล้วได้ยิน พระพายกลอกตามองบนเบือนหน้าหนีจากน้องชายคนเดียวของเธอ ลูกชายคนเดียวของบ้านและหลานชายคนเดียวของปู่กับย่าที่ล่วงลับไปแล้ว

หรี่ตาลงกลับมามองหน้าจอโน๊ตบุ๊คที่กำลังเล่นซีรีส์เรื่องโปรดที่กำลังออนแอร์อยู่ตอนนี้พร้อมกับก้มลงกัดแซนด์วิชในมือไปด้วย

"พายได้ยินไหม!"

"...."

"เชี่ยไรวะกระสุนหมด ไอ้ฮันมึงไม่ช่วยกูวะสัส"

"...."

"พายเติมเกมให้หน่อยได้ยินไหม"

เธอชักจะหมดความอดทนแล้วนะ! ห้องตัวเองก็มีทำไมต้องมาหมกตัวอยู่แต่ในห้องเธอด้วย จะดูซีรีส์ก็ไม่เข้าใจได้ยินแต่เสียงมันแว้ดๆ ข้างหู แก้วหูดังวิ้งๆ จนจะดับอยู่แล้ว

"พาย!"

"นี่! เลิกเรียกซะทีได้ป่ะรำคาญ แล้วเนี่ยทำไมไม่ไปอยู่ห้องตัวเองห๊ะ มีปัญหาอะไรกับห้องฉันนักหนาเนี่ย"

"เติมเกมให้หน่อย"

"ไม่มีตังค์"

"อย่ามาพูดเมื่อวันก่อนแม่เพิ่งโอนค่าขนมให้เอง เร็วเติมเกมให้หน่อย"

"ไอ้พระนายแกก็ได้ค่าขนมเป็นอาทิตย์ป่ะ"

"เติมเกมหมดแล้ว"

"แล้วมาขอฉันเนี่ยนะ"

"เร็วดิเดี๋ยวคืนให้"

"ไม่มี!"

"โห่! งกว่ะ"

อยากคว้าโทรศัพท์ปาใส่หัวมันแทบตายแต่ก็เสียดายไอโฟนรุ่นใหม่ที่เพิ่งถอยมาจะไม่ทนหัวมัน อยากลุกขึ้นไปตบกระบาลสักฉาดก็กลัวหนังหัวมันจะหนากว่ามือนุ่มๆ ของเธอ

อยากมีน้องน่ารักๆ แบบคนอื่นเขาแต่บุญบาปกลับให้น้องเธอมาแบบมันน่าจับทุบทุกนาทีส่งมาให้ เฮ้อ.... เมื่อไหร่มันจะสำเหนียกตัวได้สักทีว่าเธอเป็นพี่มันไม่ได้เป็นน้องมัน

"ออกไปไป๊ฉันจะดูซีรีส์"

เสียงหวานตะคอกกลับน้องชายตัวเองสะบัดหน้าหันกลับมายังหน้าจอโน๊ตบุ๊คด้านหน้า เพิ่มระดับเสียงให้ดังกว่าเมื่อครู่แล้วดึงความสนใจทั้งหมดมายังภาพเคลื่อนไหวด้านหน้าอีกครั้ง

ห้องนอนสี่เหลี่ยมโทนสีเหลืองอ่อนกลับเข้าสู่ความเงียบอีกครั้งจนเจ้าของห้องคิดว่าคนที่บุกรุกเข้ามาคงจะออกไปแล้ว แต่เปล่าเลยเมื่อหางตาเหลือบไปเห็นเงาลางๆ ที่มันขยับเคลื่อนไหวก่อนเสียงกวนประสาทจะดังตามขึ้นมาใกล้ๆ

"ไอ้นี่เหรอพระเอกโห่โคตรแก่เลยว่ะ"

"ไอ้นายออกไปจากห้องฉันเดี๋ยวนี้!"

"ไปแล้วๆ โอ๊ย! แม่งพี่โคตรใจร้ายเลยว่ะ"

"อย่ามาให้เห็นหน้าอีกนะ!"

เสียงแหลมตะโกนแข่งกับเสียงร้องโอดโอยของน้องชายที่เท้าเตะเข้ากับขอบประตูเข้าอย่างจังก่อนหมอนใบใหญ่จะลอยตามหลังมาติดๆ

พระพายพ่นลมหายใจกรุ่นโมโหออกดังๆ แล้วดันตัวลุกขึ้นเดินมาปิดประตูพร้อมกับลงกลอนล็อกแน่นหนาก่อนจะกลับมากระแทกตัวนั่งลงบนเก้าอี้หน้าโต๊ะอ่านหนังสือตามเดิม

ดวงตากลมโตมองพระเอกซีรีส์ที่กำลังโอบกอดร่างนางเอกแล้วเอียงคอเล็กน้อย

"หล่อขนาดนี้ตาถั่วหรือไงมาหาว่าเขาแก่ อย่าให้ได้ยินอีกนะแม่จะตบปากเลือดกบเลย"

บ่นเข้าให้น้องชายที่ไม่ได้ยิน ยื่นมือคว้าโน๊ตบุ๊คขึ้นมาแล้วกลิ้งตัวลงไปบนเตียงนุ่มวางลงกลับบนหมอนใบใหญ่ก่อนจะดึงหมอนอีกใบลงมาวางรองด้านหน้าวางแขนลงไปพร้อมกับคางมน

พวงแก้มเนียนแดงเรื่อด้วยบลัชออนคุมโทนสีแดงเชอร์รี่ ริมฝีปากอวบอิ่มสีเดียวกันถูกลิ้นเล็กตวัดขึ้นเลียเล็กน้อยดวงตากลมยังจ้องมองหน้าจอเคลื่อนไหวไม่ละสายตา

พระพายใช้เวลาอยู่กับการดูซีรีส์ทั้งวัน หลายๆ ครั้งเธอก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าเธอเป็นคนติดซีรีส์ตามที่เพื่อนบ่นให้หรือเปล่า แต่เธอรู้แค่ว่าเธอไม่อยากขาดตอนเรื่องหนึ่งจบก็ต้องหาอีกเรื่องมาดูแทนมันเป็นแบบนั้นมาตั้งแต่มอปลายที่เริ่มดูแรกๆ มันก็ไม่ได้ติดถึงขั้นที่เพื่อนบ่นให้สักหน่อย

"แม่มีอะไรให้กินบ้างหนูหิวจนจะกินหัวไอ้นายได้อยู่แล้ว"

"พระพาย! เป็นผู้หญิงหัดพูดเพราะๆ บ้างมาอ้งมาไอ้ได้ยังไง"

"หนูเผลอ แล้วสรุปมีอะไรกินบ้างหิวไส้จะขาดแล้ว" เบนสายตามองน้องชายที่เหยียดยิ้มพอใจที่เธอโดนแม่ดุก่อนจะหันกลับไปยังโทรศัพท์ในมือ มันน่ารักตรงไหนไอ้เด็กนี่!

"ไปตั้งโต๊ะไปออกจากห้องก็ร้องหาของกินเลยถ้าไม่มีแม่จะทำยังไงเนี่ยใครจะหาให้กินหื้อ?"

"แม่หนูแข็งแรงจะตายไปไม่ไปไหนง่ายๆ หรอก"

"จริงๆ เลยลูกสาวคนนี้"

"หื้อ.. ห๊อมหอมอยู่คอนโดคิดถึงกับข้าวฝีมือแม่จะแย่รอเสาร์อาทิตย์ไม่ไหวเลย"

"มาทำปากหวาน ไปตั้งโต๊ะได้แล้วเดี๋ยวพ่อมาจะได้กินพร้อมกันเลย"

"โอเคค่ะคุณนายตำรวจ นายมายกกับข้าว"

"...."

"พระนายมายกกับข้าว"

ร่างเล็กพูดเสียงแข็งหันมองไปยังน้องชายที่นั่งทำหูทวนลมหูหนวกไปชั่วขณะ ดูทำหน้าเข้าสิมันน่ารักตรงไหนกันถ้าบอกว่าน่าตบยังพอพูดด้วยได้หน่อย

เห็นแล้วตะหลิวในมือสั่นหยิกๆ จะลอยไปหามันให้ได้เลย

"พระนายมายกกับข้าว!"

"จะเรียกน้องทำไมเราก็ยกไปได้"

"ก็นายมัน..."

"รีบยกไปเร็วๆ เข้าเดี๋ยวได้เย็นหมด"

ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนเป็นแบบนี้ทุกที มีเรื่องเมื่อไหร่เธอกลายเป็นคนผิดอยู่เรื่อย หาว่าหาเรื่องน้องมันบ้างล่ะ แกล้งน้องมันบ้างล่ะ แล้วดูที่น้องมันทำแสยะยิ้มน่าเกลียดดูพอใจดีใจมากส่งมาให้

พระพายค่อนขอดคนบนโซฟากลางบ้านในใจ กระแทกเท้ายกกับข้าวอาหารมาตั้งโต๊ะรอพ่อเธอกลับมาจะได้ทานเลย

ซึ่งหากดูจากเวลาแล้วคงจะไม่เกินสิบนาทีก็ถึงแล้ว ท่านโทรมาบอกก่อนหน้านี้ว่าถึงหน้าปากซอยแล้วคงใกล้แล้ว

และก็เป็นจริงตามที่คาดไว้ ร่างสูงในชุดสีกากียศพันตำรวจตรีเดินเข้ามาในบ้านพร้อมกับยกมือถอดกระดุมเม็ดบนออกวางหมวกในมือลงบนเสาแขวนข้างประตู

ร่างบางของลูกสาวเจียกกายเข้ามาสวมกอดร่างท้วมด้วยความคิดถึง ได้ยินเสียงหัวเราะหึหึผ่านลำคอแล้วรู้สึกอิ่มเอมใจมากกว่าอยู่กับอะไรเป็นไหนๆ

"เหนื่อยไหมคะ"

"ทำงานมันก็ต้องเหนื่อยอยู่แล้ว แล้วลูกล่ะเรียนเป็นไงบ้าง"

"โห่คุณสารวัตรคะระดับลูกสาวของท่านแล้วสบายมากค่ะ ห่วงก็แต่ลูกชายท่านเถอะค่ะเทอมนี้จะมีติดตัวแดงมาอีกหรือเปล่าก็ไม่รู้"

"เทอมนี้ไม่ติดชัวร์กล้าเอาศักดิ์ศรีของพันตรีพศินมาเป็นพยานเลย" พระนายลุกขึ้นจากโซฟาเดินมาสมทบกับครอบครัวบนโต๊ะอาหาร ยืดอกวางมือทาบด้วยความมั่นใจ

"มั่นหน้ามั่นโหนก"

"คอยดู"

"อะๆ หยุดเถียงกันได้แล้วมากินข้าวกันเด็กพวกนี้ ไม่เถียงกันสักวันจะเป็นไรไปเนี่ย"

สร้อยม่วงยกมือปรามคนที่ตั้งท่าจะต่อคำอีก จัดแจงจานข้าวส่งให้แต่ละคนเสร็จสรรพจึงนั่งลงทานกันโดยมีเสียงพูดคุยเรื่องสัพเพเหระดังขึ้นพร้อมกับเสียงหัวเราะภายในครอบครัว