เพื่อนน้องชาย

วันหยุดใครมันก็ต้องอยากตื่นสายไม่ต้องเร่งรีบกันทั้งนั้น แต่ตอนนี้เวลาตีห้าครึ่งพอดีเป๊ะเธอก็ต้องลืมตาตื่นขึ้นมาช่วยแม่ทำกับข้าวเพื่อจะไปทำบุญที่วัดเพราะเป็นวันพระแล้ว ใช่ว่าจะไม่อยากไปนะแต่เธอเพิ่งได้นอนแค่ชั่วโมงเดียวเอง เมื่อคืนคิดว่าจะดูซีรีส์แค่ตอนสองตอนแล้วจะนอนแต่มันดันติดลมตอนแล้วตอนเล่ามารู้ตัวอีกทีก็เกือบตีสามแล้ว

"พายทำหน้าให้ตื่นหน่อยจะหั่นเนื้อตัวเองเข้าไปในกับข้าวด้วยแล้วนั่น"

"หนูยังไม่ได้นอนเลย~"

"ใครไม่ให้นอน มีคนไปบังคับไม่ให้นอนหรือไง"

"แม่~"

"อย่ามาใช้เสียงสองกับแม่ เร็วเข้าจะไม่ทันแล้ว"

พระพายถอนหายใจเสียงเนือยก้มหน้าหั่นผักด้านหน้าต่อ เปลือกตาหนักอึ้งตื่นไม่เต็มที่จะหลับก็ไม่ได้ ได้ยินเสียงโขกเครื่องเทศเสียงดังโปกปักแล้วดึงสายตากลับขึ้นมองตามเสียง

หลังจากอาหารเสร็จก็จัดสำรับเพื่อไปถวายที่วัด มันเป็นแบบนี้ทุกวันที่เป็นวันพระจนเหมือนจะกลายเป็นกิจวัตรไปแล้ว แต่เธอก็ไม่ค่อยได้ไปบ่อยมากเหมือนตอนที่ยังเรียนมัธยมอยู่เพราะเวลาที่ไม่ตรงกัน วันพระบางวันก็ไม่ตรงกับวันที่กลับมานอนบ้านเธอจึงได้ไปเพียงแค่ครั้งคราว

กลับจากไปวัดกลับมาเธอก็เอาแต่หมกตัวอยู่ในห้องไม่ได้นั่งหน้าหน้าจออย่างที่คิดหรอกเพราะตาที่เปิดแทบจะไม่ไหวมันต้องการการพักแล้วจริงๆ

ช่วงบ่ายของวัน...

ร่างเล็กในชุดเสื้อยืดกางเกงขาสั้นผมเผ้ายุ่งเหยิงเดินลงมาจากชั้นสองของตัวบ้านด้วยสภาพไม่ต่างจากศพเดินได้ ถุงใต้ตาบวมดำมุมปากมีรอยน้ำลายสีขาวติดประปรายให้มองเห็น

เท้าเล็กเดินมายังห้องครัวที่อยู่ทางปีกซ้ายของตัวบ้านโดยต้องผ่านกลางโถงนั่งเล่นรับแขก มือบางยกขึ้นมาเกาหัวอ้าปากหาวหวอดๆ ไม่ได้สังเกตด้วยซ้ำว่ามีใครนั่งอยู่บนโซฟาหรือเปล่า

พระนายส่ายหัวด้วยความปลงเบนสายตากลับมามองหน้าจอโทรศัพท์ที่กำลังมีเกมโปรดกำลังเคลื่อนไหวเล่นอยู่ ถอนหายใจเบาๆ แล้วหันสะกิดคนข้างๆ ที่หยุดนิ่งไป

"ไปทางซ้ายมึงจะหยุดทำไม"

"...."

คนที่มองตามร่างเล็กของหญิงสาวที่ไม่เคยเห็นในบ้านเพื่อนมาก่อนดึงสายตากลับมามองเพื่อนตัวเอง ก่อนจะเลื่อนลงมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือแต่เป็นต้องเงยกลับขึ้นมาอีกครั้งเมื่อรู้สึกได้ถึงแรงยวบยุบข้างๆ ตัวเองก่อนจะมีอะไรบางอย่างทาบลงมาบนไหล่ข้างนั้นทำให้ต้องขยับเบี่ยงมาด้านหน้าเล็กน้อยทำให้บางสิ่งบางอย่างนั้นหล่นลงไปบนหลังแทน

"จะหลบทำไมพิงแค่นี้ทำงกทีตอนขอตังค์เติมเกมไม่เห็นเกี่ยงอะไรสักอย่างเลย"

เสียงแว้ดไม่จริงจังตายังคงปิดสนิทยกขวดน้ำในมือขึ้นดื่มดังอึกอึก ก่อนจะยกตัวขึ้นมาเอนพิงไหล่กว้างอีกครั้ง

"พาย"

"...."

"พาย!"

"เรียกอะไรนักหนาเนี่ยคนมันง่วงอยู่"

พระพายย่นคิ้วดันตัวลุกขึ้นตวัดสายตากลับมามองเจ้าของเสียงด้านหลังแต่ต้องชะงักนิ่งตื่นเต็มตาเมื่อสายตาสบเข้ากับคนที่เธอนั่งพิงอยู่เมื่อครู่

ทำไมวันนี้น้องชายเธอหล่อผิดไปจากทุกวัน ผิวมันขาวละเอียดแถมยังดูน่ามองมากกว่าทุกวัน ลมหายใจอุ่นๆ ที่เป่ารดออกจากจมูกโด่งคมสันกับริมฝีปากบางๆ สีชมพูระเรื่อ...

"พาย! อยู่นี่"

"..." ดวงตากลมละออกจากคนด้านหน้าไปยังคนที่เอนตัวลงมาจากด้านหลังคนตรงหน้าเธอ

เสียงกลืนน้ำลายดังอึก เคลื่อนสายตากลับมามองยังคนที่มองสำรวจเมื่อครู่แล้วบอกตัวเอง มันไม่ใช่น้องเธอ น้องเธอมันจะไปหล่อหน้าตาแบบนี้ได้ไง!

แต่ที่น่าอายไปกว่านั้นคือสภาพของเธอในตอนนี้ต่างหาก โอ๊ย! พระพายน่าขายหน้าจนจะเอาปี๊บคลุมหัวได้อยู่แล้ว

"นี่ไอ้ฮันเตอร์เพื่อนกูเอง นี่พระพายพี่สาวกู"

"...." ฮันเตอร์พยักหน้าเป็นเชิงเข้าใจหันกลับลงมองหน้าจอโทรศัพท์ในมือตัวเองต่อโดยไม่สนใจคนข้างๆ ที่กำลังตกอยู่ในอาการช็อกตาเหลือกอยู่

"น้ำลายหกไปถึงไหนแล้วน่าเกลียดว่ะพาย"

"ปากเสีย!" เสียงหวานตวาดกลับน้องชาย รีบลุกขึ้นกึ่งเดินกึ่งวิ่งกลับขึ้นไปด้านบนด้วยความอับอาย

พระพายกลับลงมาอีกครั้งในชุดใหม่ แต่ยังคุมโทนเสื้อยืดกางเกงขาสั้นเหมือนเดิม เธอเดินมานั่งลงบนโซฟาเดี่ยวตรงข้ามกับน้องชายโดยเลี่ยงที่จะมองเพื่อนน้องชายโดยตรง

เธอเคยเห็นเพื่อนของพระนายเมื่อตอนที่ต้องไปส่งของให้มันที่โรงเรียนบ่อยๆ แต่ไม่เคยได้เห็นชัดๆ แบบนี้สักที มองไกลๆ ก็รู้ว่าต้องเป็นลูกผู้ดีแต่พอมองใกล้ๆ แล้วมันผู้ดี๊ผู้ดีจริงๆ

ผิวขาวตัวสูงเข่าดีมันเหมือนนักร้องเกาหลีที่หลุดออกมาจากในโทรศัพท์เลย แต่ดูท่าทางแล้วจะเป็นคนเงียบๆ พูดน้อยๆ แล้วมาคบกับคนปากร้ายพูดมากแบบน้องชายเธอได้ไงเนี่ย

"พ่อกับแม่ไปไหน"

"ตลาด"

"กินข้าวยัง"

"กับข้าวแม่เอาไว้ในตู้เย็นไปเอาอุ่นกินเอง"

"แกกินแล้ว?"

"ไม่กิน ถามมากจริงเล่นเกมอยู่"

"ชิ! หัวสมองมีแต่เกมเล่นอยู่ได้"

คำพูดไม่เบามากนักทำให้แขกตรงข้ามเงยหน้าขึ้นจากโทรศัพท์มองตามร่างเล็กที่สะบัดตัวเดินออกไปยังห้องครัวด้วยสายตานิ่งๆ แล้วหันมองเพื่อนข้างๆ ที่กำลังตั้งหน้าตั้งตากดนิ้วลงไปด้วยความจดจ่อ

ร่างเล็กย่อตัวลงฮัมเพลงเบาๆ ในขณะที่มือสาละวนกับถ้วยกับข้าวที่วางอยู่ในตู้เย็น เธอเลือกกับข้าวที่ตัวเองอยากทานออกมาอุ่นเพราะดูแล้วน้องชายเธอคงไม่อยากกินข้าวเท่ากินเกมอย่างที่มันว่ามาจริง

พระพายหยัดกายลุกขึ้นยืนก้มหน้ามองถ้วยแกงเผ็ดหมูในมือตัวเองถอยออกมาหนึ่งก้าวเพื่อปิดตู้เย็นแต่ต้องชะงักนิ่งไปพร้อมกับร่างกายที่แข็งไปชั่วขณะเมื่อแผ่นหลังสัมผัสเข้ากับความอุ่นของผิวเนื้อผ่านเนื้อผ้าด้านหลัง

หันคอเล็กน้อยเป็นจังหวะเดียวกันกับที่คนตัวสูงกว่าโน้มตัวลงมาพอดี ปลายจมูกโด่งเชิดรั้นเฉียดแก้มนุ่มของคนตัวสูงด้านหลังเข้าพอดีแต่เหมือนเขาจะไม่ได้สนใจคว้าขวดน้ำในตู้เย็นออกมายกดื่มทั้งที่ยังคงยืนซ้อนท้ายไม่ยอมขยับออกแถมยังวางมืออีกข้างที่ว่างจับขอบประตูตู้เย็นไว้ด้วย

เสียงกลืนน้ำลงคอดังอึกอึกด้านหลังทำให้คนในวงแขนเผลอกลืนน้ำลายลงตาม เธอหมุนตัวกลับมาหาคนด้านหลังเงยหน้าขึ้นประมาณหนึ่งแล้วพ่นถอนลมหายใจย่อตัวลงลอดใต้วงแขนออกมา

"จะหยิบอะไรทำไมไม่รอให้คนเขาออกไปก่อนเด็กนี่จริงๆ เลย"

เสียงตามหลังทำให้ดวงตาเรียวหรี่ลงมองตาม สะโพกงอนส่ายไปมาเดินพร้อมกับเสียงที่ฟังไม่ค่อยถนัดมากนัก ก่อนจะเก็บขวดน้ำกลับเข้าที่ดันลิ้นเข้าหากระพุ้งแก้มปิดตู้เย็นลงแล้วเดินออกมาจากห้องครัวด้วยใบหน้านิ่งๆ ตามเดิม