LOGINChapter 3
17.30 น.
‘ถึงที่หมายของคุณแล้วค่ะ’
เมื่อคนขับรถแท็กซี่ได้ยินเสียงสิริจากจีพีเอสส่งเสียงบอกว่าถึงที่หมายของผู้โดยสาร คนขับรถแท็กซี่ก็จอดรถบริเวณด้านหน้าคฤหาสน์หลังใหญ่
หลังจากแก้วตาจ่ายเงินค่ารถเสร็จเรียบร้อย หญิงสาวก็ลงจากรถพร้อมกับสะพายกระเป๋าเป้วิ่งเข้าไปกอดคุณแม่ของเธอที่ยืนรอรับตรงประตูทางเข้าบานเล็กของคฤหาสน์
“คิดถึงแม่ที่สุดเลยค่ะ”
“แม่ก็คิดถึงลูกที่สุดเลยจ้ะแก้วตา” ดวงใจผู้เป็นแม่ของแก้วตากอดตอบลูกสาวด้วยความคิดถึงไม่ต่างกัน หลังจากสามีเสียชีวิตด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์ตอนที่แก้วตาอายุเพียงสิบขวบ ดวงใจที่เป็นเพียงแม่บ้านก็กลายเป็นเสาหลักของบ้าน ช่วงแรก ๆ ที่สามีได้จากโลกนี้ไป ดวงใจทำงานรับจ้างทั่วไปที่ต่างจังหวัด จนกระทั่งป้าลำไยที่อยู่บ้านใกล้เรือนเคียง ซึ่งเป็นคนใช้เก่าแก่ที่คฤหาสน์หลังนี้ กลับบ้านต่างจังหวัดมาหาคนงานไปทำงานที่คฤหาสน์ ดวงใจก็เลยได้มาทำงานประจำที่นี่ ซึ่งดวงใจจะกลับบ้านต่างจังหวัดปีละครั้งโดยจะลางานหนึ่งสัปดาห์ เพื่อกลับไปเยี่ยมลูกสาวและคุณพ่อคุณแม่ ตลอดระยะแปดปีที่ต้องจากบ้านมาทำงานที่กรุงเทพฯ ดวงใจคิดถึงลูกสาวมาก แต่แล้วปีนี้ฟ้าดินก็เป็นใจเมื่อแก้วตาสอบชิงทุนได้มาเรียนต่อมหาวิทยาลัยที่กรุงเทพฯ ทำให้ตนและลูกสาวได้เจอกันมากขึ้น แต่ดวงใจไม่เคยพาแก้วตามาที่นี่สักครั้ง เพราะกลัวว่าลูกสาวจะอายเพื่อนที่มีแม่ทำงานเป็นคนรับใช้ แต่พอโดนแก้วตาอ้อนบ่อย ๆ ว่าอยากมานอนค้างกับตน ดวงใจก็ใจอ่อน จึงรวบรวมความกล้าไปขออนุญาตเจ้านายพาลูกสาวมานอนค้างที่ห้องพักคนงาน ซึ่งคุณหญิงก็ใจดีมาก อนุญาตให้พาลูกสาวมานอนค้างที่นี่ได้ทุกเมื่อ
“เมื่อคืนไปงานวันเกิดเพื่อนสนุกไหมลูก” ดวงใจเอ่ยถามลูกสาวของตน เพราะเมื่อคืนแก้วตาส่งไลน์มาบอกว่าไปงานวันเกิดเพื่อนที่คลับแห่งหนึ่ง
พอโดนแม่ถามแบบนี้ แก้วตาก็อึ้งไปแป๊บหนึ่งด้วยความรู้สึกผิด ก่อนที่จะรีบปรับอารมณ์ตอบแม่ด้วยน้ำเสียงสดใส “สนุกค่ะแม่”
“ดื่มเหล้าหรือเปล่า”
“ไม่ได้ดื่มค่ะ หนูดื่มแค่น้ำเปล่า สี่ทุ่มหนูก็กลับหอพักค่ะ” แก้วตาโกหกแม่ด้วยความรู้สึกผิดซ้ำ ๆ เธอดื่มน้ำเปล่าตามที่บอกแม่จริง แต่เธอดันพลาดท่าให้กับผู้ชายคนหนึ่ง จะเรียกว่าพลาดท่าก็ไม่ถูก เพราะเธอเต็มใจให้เขาทำเรื่องอย่างว่า ซึ่งตอนนี้ก็ยังไม่เข้าใจตัวเองเลยว่าทำไมถึงยอมมีเซ็กซ์กับผู้ชายคนนั้นโดยที่เธอไม่สามารถควบคุมร่างกายตัวเองได้เลย ไม่ว่าเขาจะทำอะไร เธอก็เคลิ้มตามเขาไปเสียหมด
“อย่าไปเที่ยวที่แบบนั้นบ่อยนะลูก มันอันตราย”
“ค่ะแม่ หนูจะไม่ไปเที่ยวที่แบบนั้นอีกแล้ว หนูจะตั้งใจเรียนให้จบ แล้วจะเป็นเสาหลักของบ้านแทนแม่ให้ได้ แม่จะได้กลับบ้านไปอยู่กับคุณตาคุณยายซะที”
“จ้า...แม่จะรอวันนั้นนะลูก แต่ตอนนี้เราเข้าบ้านเจ้านายของแม่กันเถอะ” ว่าแล้วดวงใจก็พาแก้วตาเดินเข้าคฤหาสน์ที่ประตูรั้วบานเล็ก จากนั้นก็พาแก้วตาเดินลัดเลาะไปยังห้องพักคนรับใช้ห้องริมสุด
“โห...แม่ ห้องหรูมากเลย” หลังจากแก้วตาเข้ามาในห้องพักแม่ เธอก็กวาดตามองสำรวจรอบห้องที่มีเตียง ที่นอนขนาดใหญ่ ทีวี 30 นิ้วติดที่ผนัง โทรศัพท์ตั้งโต๊ะ ตู้เย็น ตู้เสื้อผ้า และห้องน้ำส่วนตัว ซึ่งมันดูดีกว่าที่เธอคิดไว้เยอะเลย เพราะสิ่งที่แก้วตาคิดไว้ เป็นเพียงห้องพักเล็ก ๆ มีหมอน เสื่อและผ้าห่มอย่างละหนึ่งผืนเท่านั้น ไม่คิดว่าห้องคนรับใช้ที่คฤหาสน์หลังนี้จะดูดีกว่าหอพักนักศึกษาของมหาวิทยาลัยเสียอีก
“ห้องพักคนรับใช้ที่นี่ก็เป็นแบบนี้ทุกห้องแหละลูก”
“เจ้านายของแม่จะต้องใจดีมากแน่ ๆ ถึงได้สร้างที่พักคนรับใช้ให้อยู่อย่างสะดวกสบายแบบนี้”
“พวกท่านใจดีมาก แต่เรื่องนั้นเอาไว้ก่อน ตอนนี้หนูหมุนตัวก่อนสิลูก”
เมื่อแม่บอกแบบนั้นแก้วตาก็หมุนตัวหนึ่งรอบ ก่อนที่จะมองแม่ด้วยสีหน้ามีคำถามที่จู่ ๆ แม่ก็ให้หมุนตัว “มีอะไรหรือเปล่าคะแม่”
“หนูเจ็บขาหรือเปล่า ทำไมหนูถึงเดินเหมือนคนเจ็บขา”
“ไม่นี่คะ หนูปกติดี”
“งั้นก็เดินดี ๆ เดินถ่างขาแบบนี้เสียบุคลิกหมด” ดวงใจลูบหัวลูกสาวด้วยความรัก
“แฮ่ ๆ รับทราบค่ะแม่”
“จ้า”
“เปิดประตูห้องเร็ว ๆ สิวะ! อย่าชักช้าอีสัด!”
“ค่ะ ๆ คุณธาวิน”
“แม่...ใครทะเลาะกันอยู่ข้างนอก” แก้วตารีบถามแม่ด้วยความตกใจ เพราะในขณะที่เธอและแม่กำลังถามสารทุกข์สุกดิบกัน จู่ ๆ ก็ได้ยินเสียงผู้ชายตะคอกดังลั่นอย่างเดือดดาลไปทั่วบริเวณห้องพักคนงานด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว
“แม่ก็ไม่รู้เหมือนกัน แต่คล้าย ๆ เสียงคุณธาวิน หนูรอแม่อยู่ในห้องก่อนนะ เดี๋ยวแม่ออกไปดูก่อน” ว่าแล้วดวงใจก็ออกจากห้องพักไปดูเหตุการณ์ด้านนอก จึงทำให้เห็นลูกชายคนโตของคุณธันวา ยกเท้าถีบประตูห้องพักของนางแจ่มจันทร์อย่างแรงจนประตูพัง
โครม!!
“กรี๊ดดดด!”
“กรี๊ด! หาพ่องมึงเหรอ? หนวกหู!” ธาวิน หนุ่มหล่อวัย 27 ปี ทายาทอันดับหนึ่งของตระกูลเลิศทรัพย์ไพบูลย์ตะคอกด่าคนรับใช้วัย 30 ปีด้วยน้ำเสียงเกรี้ยวกราด
Chapter 15@ที่จอดรถวีไอพีชั้นหนึ่ง หลังจากขึ้นรถกันแล้ว ธาวินก็เอ่ยถามแก้วตาว่า...“นอนอิ่มหรือยัง?” ที่ธาวินถามแบบนี้ เพราะเขาเห็นว่าตอนมาห้างสรรพสินค้า แก้วตาก็หลับมาบนรถ อีกทั้งตอนอยู่ในโรงหนังเธอก็ยังนอนหลับอีก“ยังค่ะ ขอนอนต่อนะคะ” ความจริงเธอหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ตั้งแต่เห็นธาวินจูบกับผู้หญิงของเขาแล้ว“อืม...นอนเถอะ” หลังจากที่ธาวินพยักหน้าอนุญาต แก้วตาก็ขยับตัวเปลี่ยนเป็นนั่งตะแคงมองออกไปนอกรถ ธาวินที่เห็นแบบนั้น เขาจึงขับเคลื่อนรถออกจากห้างสรรพสินค้าทันทีแก้วตามองออกไปนอกรถอย่างเลื่อนลอย จนกระทั่งธาวินขับเคลื่อนรถมาจอดหน้าตึกหอพักนักศึกษา หญิงสาวจึงคิดว่าวันนี้เขาคงยกผลประโยชน์ไม่ให้เธอทำงานแล้วแหละ เพราะนี่ก็หกโมงเย็นแล้ว แต่หญิงสาวคิดไปเองได้ไม่ทันไร ธาวินก็พูดขึ้นว่า...“ไปเก็บเสื้อผ้า ไปนอนกับฉัน” ธาวินออกคำสั่งทันที เมื่อรู้ว่าแก้วตาไม่ได้นอนตั้งแต่ออกจากห้างสรรพสินค้าแล้ว “ทำไมหนูต้องไปนอนกับคุณด้วย” แก้วตาหันขวับมามองธาวินทันที ตั้งแต่เช้าจนถึงบ่ายเขาทำเรื่องอย่างว่าไม่พัก พอไปห้างสรรพสินค้า เขาก็คั่วอยู่กับผู้หญิงของเขา มาตอนนี้เขาหวังจะทำเรื่องนั้นกับเธออีกเหรอ? เ
Chapter 14‘จะเอาทุกที่เลยเหรอ? สำส่อนชะมัด’ แก้วตาต่อว่าธาวินในใจ แต่ดูเหมือนว่าธาวินจะได้ยินความคิดของเธอหรือเปล่า? ถึงได้เอามือดันใบหน้าสวยของผู้หญิงคนนั้นผละออกห่าง แล้วหันมามองแก้วตา แก้วตาที่จ้องมองธาวินอยู่ก่อนแล้ว เธอยังคงจ้องมองธาวินไม่วางตาท่ามกลางความมืดสลัวในโรงหนัง แต่เมื่อรู้ตัวว่าเผลอมองเขานานเกินไป แก้วตาจึงยิ้มแห้งด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนจะพูดขึ้นว่า...“ทำต่อเลยค่ะ ไม่แอบมองแล้ว” พูดจบ แก้วตาก็หันหน้าตรงดูหนังอย่างตั้งใจ แต่ก็จ้องจอหนังไปอย่างนั้นแหละ ความจริงหญิงสาวดูหนังไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ เพราะสมองมันเบลอ ตื้อตันไปหมด เมื่อตั้งใจมาแอบนอนในโรงหนัง แต่พอรู้สึกตัวตื่น กลับเห็นธาวินจูบกับผู้หญิงของเขาอย่างดูดดื่ม ทั้งที่ก่อนหน้านี้ปากของเขาสัมผัสร่างกายของเธอทุกส่วน ถึงแก้วตาจะไม่ได้รักเขา แต่พอได้เห็นเขาจูบคนอื่น เธอก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกใจห่อเหี่ยวแปลก ๆ จนใจแฟบไปหมด“จะให้ฉันทำอะไรต่อ?” ธาวินถามแก้วตาที่ทำหน้าจ๋อยใส่เขา “ชู่...เงียบ ๆ ค่ะ หนูจะดูหนัง” แก้วตาไม่ต่อความยาว แต่หันมาหาธาวินพร้อมกับเอานิ้วชี้ทาบริมฝีปากตัวเอง ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไ
Chapter 13“อ๋อ...คุณธาวินเป็นพี่ชายที่แสนดีมาก ๆ เลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบจัดของตามที่สั่งให้เลยค่ะ” ว่าแล้วเจ้าของร้านก็ก้มศีรษะให้ธาวิน จากนั้นก็ไปจัดของให้ธาวินตามต้องการ ประมาณห้านาทีเจ้าของร้านก็เรียกธาวินชำระเงินค่าสินค้า “คุณธาวินเชิญชำระค่าสินค้าที่แคชเชียร์ค่ะ” “ครับ” ธาวินพยักหน้าตกลง จากนั้นเขาก็เอาแบล็กการ์ดแตะเครื่องรูดบัตรเพื่อชำระเงิน“เรียบร้อยค่ะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ” “ครับ” ธาวินยิ้มบางส่งให้เจ้าของร้าน แล้วเดินออกจากร้านทันที หลังจากเดินพ้นร้านชุดชั้นในสตรีและบุรุษ เขาถึงกับส่ายหัวให้กับตัวเอง แทนที่จะไปหาร้านกินข้าว แต่กลับมาทำเรื่องบ้า ๆ ด้วยการเดินไปซื้อชุดชั้นในให้แก้วตา ซึ่งในระหว่างที่เขากำลังเดินขึ้นบันไดเลื่อนไปอีกชั้น กลับเห็นแก้วตาเดินออกจากร้านขายยาชั้นหนึ่ง“เป็นไรวะ” เขาถามตัวเอง จากนั้นก็วิ่งสวนลงบันไดเลื่อนไปหาแก้วตาทันที และเมื่อมาถึงตัวหญิงสาวเขาก็คว้าจับมือเล็กเอาไว้แน่น“ว้าย!” แก้วตาที่โดนดึงข้อมือเอาไว้โดยไม่ทันตั้งตัว เธอส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ “เป็นอะไร”“ตกใจน่ะสิคะ อยู่ ๆ คุณก็วิ่งมาจับมือหนูเหมือนโจรวิ่งราว”“เข้าไปในร้านขายยาทำไม” ธาวินเปลี่
Chapter 12“ถ้าไม่เอาเงิน ก็เอาบัตรนี่ไป” ธาวินยื่นแบล็กการ์ดให้แก้วตา“อะไรคะเนี่ย” “บัตรเครดิตไง” “อ๋อ งั้นหนูเอาบัตรนี้เก็บไว้ก็ได้ค่ะ” เพราะแก้วตาคิดว่าแบล็กการ์ดเป็นแค่บัตรเครดิตธรรมดา ๆ เธอจึงยอมรับมาใส่กระเป๋าให้จบ ๆ เขาจะได้เลิกยัดเยียดเงินให้เธอเสียที โดยหญิงสาวไม่รู้เลยว่าแบล็กการ์ดเป็นบัตรเครดิตที่ไม่จำกัดวงเงิน อีกทั้งมีแค่คนรวย ๆ เท่านั้นที่มีแบล็กการ์ดใช้“งั้นก็ไปกินข้าวเถอะ หิวอะไรก็ซื้อกินให้อิ่ม อยากได้อะไรก็ซื้อเอา” “งั้นถ้าหนูกินข้าวอิ่มแล้ว หนูขอกลับเพนต์เฮาส์ก่อนนะคะ” “จะรีบกลับไปไหน เพนต์เฮาส์ของฉันไม่ย้ายหนีเธอไปไหนหรอก” “นี่มันก็บ่ายสามโมงแล้ว ถ้าหนูไม่รีบกลับ วันนี้จะได้ทำความสะอาดเพนต์เฮาส์กี่โมงคะ” “ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้ทำงานหรอก ไปกินข้าวให้อิ่มท้องก่อนเถอะ” ธาวินที่เริ่มขี้เกียจเถียงกับแก้วตา เขาจึงไล่เธอไปกินข้าวทันที“ก็ได้ค่ะ” แก้วตาพยักหน้าทำตามคำสั่งของเขาพร้อมทั้งเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า“เล่นตัวฉิบหาย กะแค่แดกข้าวด้วยกันจะตายหรือไงวะ” ธาวินบ่นด้วยความหงุดหงิดพร้อมกับมองตามแก้วตา จนกระทั่งเธอเดินหายลับสายตาไป เขาจึงได้ล
Chapter 11@ห้างสรรพสินค้า 15.00 น.กว่าที่ธาวินจะพาแก้วตามาถึงห้างสรรพสินค้าก็ปาไปบ่ายสามโมง ไม่ใช่เพราะคอนโดฯ อยู่ไกลหรือรถติด แต่กว่าธาวินจะยอมปล่อยแก้วตาออกจากห้องน้ำก็ปาไปบ่ายสองโมง จึงทำให้แก้วตานอนหลับบนรถตั้งแต่ออกจากคอนโดฯ แม้ว่ารถสปอร์ตหรูจะจอดนิ่งสนิทที่ช่องจอดรถวีไอพีชั้นหนึ่งแล้วก็ตาม แต่หญิงสาวก็ยังไม่ยอมตื่น ธาวินที่เห็นแก้วตาหลับสนิท เขาจึงเอนตัวเอาใบหน้าหล่อเหลาไปใกล้ใบหน้าน่ารัก ทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนใสจนหญิงสาวปรือตาตื่น แก้วตาที่ลืมตาตื่นปุ๊บ แล้วเห็นใบหน้าหล่อเหลามาคลอเคลียใกล้ ๆ หญิงสาวยกมือเล็กดันใบหน้าหล่อเหลาให้ออกห่าง ก่อนที่จะพูดขึ้นว่า... “คุณเข้าไปกินข้าวเถอะค่ะ หนูขอนั่งรออยู่บนรถ” ตอนนี้แก้วตาเพลียร่างมาก ชนิดที่ว่าไม่อยากแม้แต่จะลงจากรถ“โดนกระหน่ำ yes ขนาดนั้น อย่าทำเป็นเก่งได้ปะ เข้าไปหาอะไรกินรองท้องซะหน่อยจะได้มีแรงทำงาน” ธาวินที่คิดว่าแก้วตาไม่อยากกินข้าวกับเขา ด้วยความปากไวจึงพูดประชดแดกดันหญิงสาวทันที“งั้นหนูขอแยกตัวไปกินข้าวคนเดียวนะคะ” “ทำไมต้องเรื่องมากด้วยวะแก้วตากับแค่นั่งกินข้าวด้วยกันเนี่ย” “หนูไม่ได้เรื่องมาก แต่หนูไม
Chapter 10“หนูไม่หิว”“เธอไม่หิวก็เรื่องของเธอ แต่ฉันหิวข้าว แล้วเธอก็ต้องไปกับฉัน” ธาวินสั่งเสียงเข้ม แล้วหยิบพอตพ่นควันสีเทาออกจากปาก โดยที่เขานั่งหันหลังให้หญิงสาวที่นอนร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม “หนูไม่เคยรู้จักคุณมาก่อน และหนูก็มั่นใจว่าไม่เคยทำอะไรให้คุณไม่พอใจแน่นอน หนูขอถามสักคำ ทำไมคุณถึงทำกับหนูแบบนี้” แก้วตาเอ่ยถามด้วยน้ำตาไหลพราก ครั้งแรกที่มีเซ็กซ์กัน เธอพลาดเองที่คุมร่างกายไม่ได้ ครั้งที่สองเธอจำใจทำเพราะต้องการให้เขาลบรูปกับคลิป แต่ครั้งสุดท้ายธาวินทำราวกับว่าเธอเป็นที่ระบายความใคร่ของเขาอย่างนั้นแหละ “ตอนนี้เรารู้จักกันแล้วไง และต่อไปเธอก็ต้องเชื่อฟังฉัน ไม่งั้นคลิปจากกล้องวงจรปิดส่งถึงแชตไลน์แม่ของเธอแน่” “คุณนี่...” แก้วตาพูดยังไม่ทันจบประโยค ธาวินก็ขู่ขึ้นทันที“ถ้าเธอด่าฉันว่าเลวอีกครั้ง ฉันจะ yes เธอให้จมเตียง” “...” เมื่อโดนขู่มาแบบนี้ แก้วตาก็หยุดพูดทันที จากนั้นเธอก็ยกมือเช็ดน้ำตาบนแก้ม เพราะถึงจะร้องไห้เป็นสายเลือด น้ำตาของเธอก็ไม่สามารถทำให้เขาสำนึกได้หรอก ว่ารังแกคนไม่มีทางสู้ได้แบบป่าเถื่อนสิ้นดี“ไปอาบน้ำ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ ผ้าเช็ดตัวเปิดเอาในตู้ห้องแต่งตั







