LOGINChapter 4
“วินใจเย็นลูก” วีญ่ารีบห้ามปรามลูกชาย เมื่อเห็นว่าลูกชายแทบจะกระโจนไปบีบคอคนรับใช้
“ใจเย็นไม่ไหวหรอกม้า อีนี่มันขโมยนาฬิกาของผม” ธาวินตอบกลับคุณแม่ของเขาทันที วันนี้มีแต่เรื่องที่ทำให้เขาหงุดหงิด ย้อนกลับไปเมื่อคืนหลังจากกลับมาจากฮ่องกง เขาก็ไปดื่มเหล้าคนเดียวที่คลับ แต่กลับพลาดท่าโดนมอมยาปลุกเซ็กซ์ แต่เมื่อเขารู้ตัวก็รีบออกจากคลับทันที ซึ่งพอเดินมาถึงรถ กลับมีผู้หญิงคนหนึ่งยืนพิงรถของเขา จากนั้นเธอก็กระโจนเข้ามากอดแล้วเอาหน้าอกมาถูไถแขนของเขา เมื่อธาวินเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นหน้าตาน่ารักดูสะอาดสะอ้านราวกับคนอาบน้ำทุกชั่วโมง จากที่ฮอร์โมนมันกำลังพลุ่งพล่านยิ่งพุ่งสูงขึ้นจนควบคุมตัวเองไม่ได้ เขาจึงเปิดประตูรถดันเธอเข้าไปในรถ แล้วจูบลิ้มลองปากเล็ก ฮืม...พอได้จูบแลกลิ้น ปากของผู้หญิงคนนั้นช่างหอมหวานราวน้ำผึ้ง เขาที่โดนยาปลุกเซ็กซ์เล่นงานและเงี่xxขั้นสุด พอเห็นว่าผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ขัดขืนอะไร ธาวินก็เลยขับรถพาหญิงสาวคนนั้นไปเปิดโรงแรมใกล้คลับ หลังจากมีเซ็กซ์กันรอบแรก ทำให้ธาวินรู้ว่าผู้หญิงคนนั้นยังบริสุทธิ์ผุดผ่อง พอเจอผู้หญิงที่เหมือนของแรร์ไอเทม อารมณ์สวาทก็ยิ่งเพิ่มขึ้นเป็นทวีคูณ เพราะเขาไม่เคยมีเซ็กซ์กับหญิงบริสุทธิ์มาก่อน เขาก็เลยจัดหนักจัดเต็มด้วยอารมณ์ปรารถนาจนลืมป้องกัน จนกระทั่งรู้สึกตัวตื่นตอนเที่ยง ผู้หญิงคนนั้นกลับหายไป มิหนำซ้ำเธอยังขโมยมือถือ บ็อกเซอร์ เสื้อเชิ้ตของเขาไปอีก ทิ้งไว้แค่เศษซากชุดชั้นในให้ดูต่างหน้า ธาวินหงุดหงิดมากที่ผู้หญิงคนนั้นทิ้งเขาให้นอนคนเดียวที่โรงแรม ทั้งที่เมื่อคืนเธอก็ให้ความร่วมมืออย่างดี เขาก็เลยใส่เพียงกางเกงและสวมทับด้วยชุดคลุมเดินออกจากห้อง แล้วให้พนักงานโรงแรมคิดค่าชุดคลุมด้วยเลย พอมาถึงเพนต์เฮาส์เขานอนพักจนถึงสี่โมงเย็น เมื่อนอนจนเต็มอิ่ม ตั้งใจว่าจะเอานาฬิกาที่ซื้อมาจากฮ่องกงไปให้พ่อแม่และเพื่อนสนิทเพื่อเป็นของฝาก แต่นาฬิกาสิบเรือนกลับหายไป ซึ่งพอดูจากกล้องวงจรปิด กลับเห็นคนรับใช้ชื่อแจ่มจันทร์ที่มาทำความสะอาดเพนต์เฮาส์เป็นประจำขโมยนาฬิกาของเขาไป
“นะ..หนูไม่ได้เอาไปนะคะคุณธาวิน” แจ่มจันทร์ถึงจะอายุมากกว่าธาวิน แต่ทว่าแจ่มจันทร์กลับแทนตัวเองว่าหนูด้วยอาการตื่นกลัว
“ตอแหลอีสัด!” ธาวินด่าทอนางแจ่มจันทร์ดังลั่น จากนั้นก็หันไปสั่งการบอดี้การ์ดของคฤหาสน์ด้วยน้ำเสียงดุดัน “ค้นให้ทั่ว”
“ครับคุณธาวิน” บอดี้การ์ดรับคำสั่งพร้อมทั้งกระชากแจ่มจันทร์ออกจากประตูห้อง จากนั้นก็เข้าไปรื้อหานาฬิกาในห้องพักแจ่มจันทร์ทุกซอกทุกมุม แต่กลับไม่พบนาฬิกาที่หายไป “ไม่เจอนาฬิกาครับ แต่เจอใบซื้อขายนาฬิกาครับคุณธาวิน”
“มึงเอานาฬิกาของกูไปขายอย่างงั้นเหรออีหัวขโมย” ธาวินผลักหัวแจ่มจันทร์อย่างแรงด้วยความโมโหจนแจ่มจันทร์ล้มลงไปกับพื้น
“นะ...หนูขอโทษค่ะ หนูจะไม่ทำอย่างนี้อีกแล้ว ยกโทษให้หนูด้วยนะคะ” พอโดนจับได้ด้วยหลักฐานจนดิ้นไม่หลุด แจ่มจันทร์ก็รีบสารภาพพร้อมทั้งยกมือขอโทษทันที
“จับมันส่งตำรวจ แล้วไปเอาของกูจากร้านที่มันขายคืนมา” ธาวินเอ่ยสั่งบอดี้การ์ดเสียงเข้ม เมื่อเห็นใบรับเงินที่ขายนาฬิกา แจ่มจันทร์มันเอาไปขายเรือนละแสน ทั้งที่แต่ละเรือนมูลค่าไม่ต่ำกว่าสามสี่ล้านบาท
“คุณท่านยกโทษให้หนูด้วยนะคะ อย่าส่งหนูให้ตำรวจเลยนะคะ” แจ่มจันทร์ที่จะโดนธาวินจับส่งตำรวจ วิ่งไปกอดขาธันวาผู้เป็นพ่อของธาวินด้วยน้ำตาไหลพราก
“ทำไมกูต้องยกโทษให้คนอย่างมึงด้วยล่ะอีหัวขโมย” ธันวาสะบัดแขนแจ่มจันทร์ออกจากขาอย่างแรง
“ขอร้องเถอะค่ะ อย่าจับหนูส่งตำรวจเลยนะคะ” แจ่มจันทร์ขอร้องอ้อนวอนน้ำเสียงสั่น เธอไม่น่าหลงผิดไปเล่นการพนัน จนคิดชั่วไปขโมยของเจ้านายเลย ไม่อย่างนั้นคงไม่มีจุดจบแบบนี้
“รีบลากตัวมันออกไปสิวะ กูขยะแขยงอีขี้ขโมยเต็มทน” ธาวินสั่งบอดี้การ์ดเสียงเข้ม
“ครับนาย” หลังจากบอดี้การ์ดลากตัวแจ่มจันทร์ออกไปจากบริเวณห้องพักคนงานแล้ว ธันวาเจ้าของคฤหาสน์หลังใหญ่ที่หันมาเจอกับเด็กสาวหน้าตาน่ารักคนหนึ่ง ซึ่งไม่เคยเห็นเด็กสาวคนนี้ที่คฤหาสน์มาก่อน ธันวาก็เลยเอ่ยถามขึ้นทันที
“แล้วนี่ใคร? คนงานใหม่เหรอ?”
แก้วตาที่ออกมาเห็นเหตุการณ์ตั้งแต่ธาวินผลักหัวคนใช้วัย 30 ปีอย่างแรง พอโดนสายตาทุกคู่มองที่เธอเป็นจุดเดียวด้วยแววตามีคำถาม แก้วตาก็สมองขาวโพลนจนพูดไม่ออก เพราะดันไปสบตากับธาวิน คนที่เธอหนีเขาออกจากโรงแรมตอนเช้า แต่โลกดันกลมชะมัดที่ได้เจอกับเขาอีกครั้งในฐานะเจ้านายของแม่ ทำให้ตอนนี้แก้วตาได้แต่ภาวนาในใจว่า...อย่าให้เขาจำเธอได้เลย
Chapter 15@ที่จอดรถวีไอพีชั้นหนึ่ง หลังจากขึ้นรถกันแล้ว ธาวินก็เอ่ยถามแก้วตาว่า...“นอนอิ่มหรือยัง?” ที่ธาวินถามแบบนี้ เพราะเขาเห็นว่าตอนมาห้างสรรพสินค้า แก้วตาก็หลับมาบนรถ อีกทั้งตอนอยู่ในโรงหนังเธอก็ยังนอนหลับอีก“ยังค่ะ ขอนอนต่อนะคะ” ความจริงเธอหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง ตั้งแต่เห็นธาวินจูบกับผู้หญิงของเขาแล้ว“อืม...นอนเถอะ” หลังจากที่ธาวินพยักหน้าอนุญาต แก้วตาก็ขยับตัวเปลี่ยนเป็นนั่งตะแคงมองออกไปนอกรถ ธาวินที่เห็นแบบนั้น เขาจึงขับเคลื่อนรถออกจากห้างสรรพสินค้าทันทีแก้วตามองออกไปนอกรถอย่างเลื่อนลอย จนกระทั่งธาวินขับเคลื่อนรถมาจอดหน้าตึกหอพักนักศึกษา หญิงสาวจึงคิดว่าวันนี้เขาคงยกผลประโยชน์ไม่ให้เธอทำงานแล้วแหละ เพราะนี่ก็หกโมงเย็นแล้ว แต่หญิงสาวคิดไปเองได้ไม่ทันไร ธาวินก็พูดขึ้นว่า...“ไปเก็บเสื้อผ้า ไปนอนกับฉัน” ธาวินออกคำสั่งทันที เมื่อรู้ว่าแก้วตาไม่ได้นอนตั้งแต่ออกจากห้างสรรพสินค้าแล้ว “ทำไมหนูต้องไปนอนกับคุณด้วย” แก้วตาหันขวับมามองธาวินทันที ตั้งแต่เช้าจนถึงบ่ายเขาทำเรื่องอย่างว่าไม่พัก พอไปห้างสรรพสินค้า เขาก็คั่วอยู่กับผู้หญิงของเขา มาตอนนี้เขาหวังจะทำเรื่องนั้นกับเธออีกเหรอ? เ
Chapter 14‘จะเอาทุกที่เลยเหรอ? สำส่อนชะมัด’ แก้วตาต่อว่าธาวินในใจ แต่ดูเหมือนว่าธาวินจะได้ยินความคิดของเธอหรือเปล่า? ถึงได้เอามือดันใบหน้าสวยของผู้หญิงคนนั้นผละออกห่าง แล้วหันมามองแก้วตา แก้วตาที่จ้องมองธาวินอยู่ก่อนแล้ว เธอยังคงจ้องมองธาวินไม่วางตาท่ามกลางความมืดสลัวในโรงหนัง แต่เมื่อรู้ตัวว่าเผลอมองเขานานเกินไป แก้วตาจึงยิ้มแห้งด้วยสีหน้าเลิ่กลั่ก ก่อนจะพูดขึ้นว่า...“ทำต่อเลยค่ะ ไม่แอบมองแล้ว” พูดจบ แก้วตาก็หันหน้าตรงดูหนังอย่างตั้งใจ แต่ก็จ้องจอหนังไปอย่างนั้นแหละ ความจริงหญิงสาวดูหนังไม่รู้เรื่องเลยด้วยซ้ำ เพราะสมองมันเบลอ ตื้อตันไปหมด เมื่อตั้งใจมาแอบนอนในโรงหนัง แต่พอรู้สึกตัวตื่น กลับเห็นธาวินจูบกับผู้หญิงของเขาอย่างดูดดื่ม ทั้งที่ก่อนหน้านี้ปากของเขาสัมผัสร่างกายของเธอทุกส่วน ถึงแก้วตาจะไม่ได้รักเขา แต่พอได้เห็นเขาจูบคนอื่น เธอก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าทำไมถึงรู้สึกใจห่อเหี่ยวแปลก ๆ จนใจแฟบไปหมด“จะให้ฉันทำอะไรต่อ?” ธาวินถามแก้วตาที่ทำหน้าจ๋อยใส่เขา “ชู่...เงียบ ๆ ค่ะ หนูจะดูหนัง” แก้วตาไม่ต่อความยาว แต่หันมาหาธาวินพร้อมกับเอานิ้วชี้ทาบริมฝีปากตัวเอง ทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สาอะไ
Chapter 13“อ๋อ...คุณธาวินเป็นพี่ชายที่แสนดีมาก ๆ เลยค่ะ เดี๋ยวหนูจะรีบจัดของตามที่สั่งให้เลยค่ะ” ว่าแล้วเจ้าของร้านก็ก้มศีรษะให้ธาวิน จากนั้นก็ไปจัดของให้ธาวินตามต้องการ ประมาณห้านาทีเจ้าของร้านก็เรียกธาวินชำระเงินค่าสินค้า “คุณธาวินเชิญชำระค่าสินค้าที่แคชเชียร์ค่ะ” “ครับ” ธาวินพยักหน้าตกลง จากนั้นเขาก็เอาแบล็กการ์ดแตะเครื่องรูดบัตรเพื่อชำระเงิน“เรียบร้อยค่ะ ขอบคุณมาก ๆ นะคะ” “ครับ” ธาวินยิ้มบางส่งให้เจ้าของร้าน แล้วเดินออกจากร้านทันที หลังจากเดินพ้นร้านชุดชั้นในสตรีและบุรุษ เขาถึงกับส่ายหัวให้กับตัวเอง แทนที่จะไปหาร้านกินข้าว แต่กลับมาทำเรื่องบ้า ๆ ด้วยการเดินไปซื้อชุดชั้นในให้แก้วตา ซึ่งในระหว่างที่เขากำลังเดินขึ้นบันไดเลื่อนไปอีกชั้น กลับเห็นแก้วตาเดินออกจากร้านขายยาชั้นหนึ่ง“เป็นไรวะ” เขาถามตัวเอง จากนั้นก็วิ่งสวนลงบันไดเลื่อนไปหาแก้วตาทันที และเมื่อมาถึงตัวหญิงสาวเขาก็คว้าจับมือเล็กเอาไว้แน่น“ว้าย!” แก้วตาที่โดนดึงข้อมือเอาไว้โดยไม่ทันตั้งตัว เธอส่งเสียงร้องด้วยความตกใจ “เป็นอะไร”“ตกใจน่ะสิคะ อยู่ ๆ คุณก็วิ่งมาจับมือหนูเหมือนโจรวิ่งราว”“เข้าไปในร้านขายยาทำไม” ธาวินเปลี่
Chapter 12“ถ้าไม่เอาเงิน ก็เอาบัตรนี่ไป” ธาวินยื่นแบล็กการ์ดให้แก้วตา“อะไรคะเนี่ย” “บัตรเครดิตไง” “อ๋อ งั้นหนูเอาบัตรนี้เก็บไว้ก็ได้ค่ะ” เพราะแก้วตาคิดว่าแบล็กการ์ดเป็นแค่บัตรเครดิตธรรมดา ๆ เธอจึงยอมรับมาใส่กระเป๋าให้จบ ๆ เขาจะได้เลิกยัดเยียดเงินให้เธอเสียที โดยหญิงสาวไม่รู้เลยว่าแบล็กการ์ดเป็นบัตรเครดิตที่ไม่จำกัดวงเงิน อีกทั้งมีแค่คนรวย ๆ เท่านั้นที่มีแบล็กการ์ดใช้“งั้นก็ไปกินข้าวเถอะ หิวอะไรก็ซื้อกินให้อิ่ม อยากได้อะไรก็ซื้อเอา” “งั้นถ้าหนูกินข้าวอิ่มแล้ว หนูขอกลับเพนต์เฮาส์ก่อนนะคะ” “จะรีบกลับไปไหน เพนต์เฮาส์ของฉันไม่ย้ายหนีเธอไปไหนหรอก” “นี่มันก็บ่ายสามโมงแล้ว ถ้าหนูไม่รีบกลับ วันนี้จะได้ทำความสะอาดเพนต์เฮาส์กี่โมงคะ” “ไม่ต้องกลัวว่าจะไม่ได้ทำงานหรอก ไปกินข้าวให้อิ่มท้องก่อนเถอะ” ธาวินที่เริ่มขี้เกียจเถียงกับแก้วตา เขาจึงไล่เธอไปกินข้าวทันที“ก็ได้ค่ะ” แก้วตาพยักหน้าทำตามคำสั่งของเขาพร้อมทั้งเปิดประตูลงจากรถ แล้วเดินเข้าไปในห้างสรรพสินค้า“เล่นตัวฉิบหาย กะแค่แดกข้าวด้วยกันจะตายหรือไงวะ” ธาวินบ่นด้วยความหงุดหงิดพร้อมกับมองตามแก้วตา จนกระทั่งเธอเดินหายลับสายตาไป เขาจึงได้ล
Chapter 11@ห้างสรรพสินค้า 15.00 น.กว่าที่ธาวินจะพาแก้วตามาถึงห้างสรรพสินค้าก็ปาไปบ่ายสามโมง ไม่ใช่เพราะคอนโดฯ อยู่ไกลหรือรถติด แต่กว่าธาวินจะยอมปล่อยแก้วตาออกจากห้องน้ำก็ปาไปบ่ายสองโมง จึงทำให้แก้วตานอนหลับบนรถตั้งแต่ออกจากคอนโดฯ แม้ว่ารถสปอร์ตหรูจะจอดนิ่งสนิทที่ช่องจอดรถวีไอพีชั้นหนึ่งแล้วก็ตาม แต่หญิงสาวก็ยังไม่ยอมตื่น ธาวินที่เห็นแก้วตาหลับสนิท เขาจึงเอนตัวเอาใบหน้าหล่อเหลาไปใกล้ใบหน้าน่ารัก ทำให้ลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดแก้มเนียนใสจนหญิงสาวปรือตาตื่น แก้วตาที่ลืมตาตื่นปุ๊บ แล้วเห็นใบหน้าหล่อเหลามาคลอเคลียใกล้ ๆ หญิงสาวยกมือเล็กดันใบหน้าหล่อเหลาให้ออกห่าง ก่อนที่จะพูดขึ้นว่า... “คุณเข้าไปกินข้าวเถอะค่ะ หนูขอนั่งรออยู่บนรถ” ตอนนี้แก้วตาเพลียร่างมาก ชนิดที่ว่าไม่อยากแม้แต่จะลงจากรถ“โดนกระหน่ำ yes ขนาดนั้น อย่าทำเป็นเก่งได้ปะ เข้าไปหาอะไรกินรองท้องซะหน่อยจะได้มีแรงทำงาน” ธาวินที่คิดว่าแก้วตาไม่อยากกินข้าวกับเขา ด้วยความปากไวจึงพูดประชดแดกดันหญิงสาวทันที“งั้นหนูขอแยกตัวไปกินข้าวคนเดียวนะคะ” “ทำไมต้องเรื่องมากด้วยวะแก้วตากับแค่นั่งกินข้าวด้วยกันเนี่ย” “หนูไม่ได้เรื่องมาก แต่หนูไม
Chapter 10“หนูไม่หิว”“เธอไม่หิวก็เรื่องของเธอ แต่ฉันหิวข้าว แล้วเธอก็ต้องไปกับฉัน” ธาวินสั่งเสียงเข้ม แล้วหยิบพอตพ่นควันสีเทาออกจากปาก โดยที่เขานั่งหันหลังให้หญิงสาวที่นอนร้องไห้น้ำตาอาบแก้ม “หนูไม่เคยรู้จักคุณมาก่อน และหนูก็มั่นใจว่าไม่เคยทำอะไรให้คุณไม่พอใจแน่นอน หนูขอถามสักคำ ทำไมคุณถึงทำกับหนูแบบนี้” แก้วตาเอ่ยถามด้วยน้ำตาไหลพราก ครั้งแรกที่มีเซ็กซ์กัน เธอพลาดเองที่คุมร่างกายไม่ได้ ครั้งที่สองเธอจำใจทำเพราะต้องการให้เขาลบรูปกับคลิป แต่ครั้งสุดท้ายธาวินทำราวกับว่าเธอเป็นที่ระบายความใคร่ของเขาอย่างนั้นแหละ “ตอนนี้เรารู้จักกันแล้วไง และต่อไปเธอก็ต้องเชื่อฟังฉัน ไม่งั้นคลิปจากกล้องวงจรปิดส่งถึงแชตไลน์แม่ของเธอแน่” “คุณนี่...” แก้วตาพูดยังไม่ทันจบประโยค ธาวินก็ขู่ขึ้นทันที“ถ้าเธอด่าฉันว่าเลวอีกครั้ง ฉันจะ yes เธอให้จมเตียง” “...” เมื่อโดนขู่มาแบบนี้ แก้วตาก็หยุดพูดทันที จากนั้นเธอก็ยกมือเช็ดน้ำตาบนแก้ม เพราะถึงจะร้องไห้เป็นสายเลือด น้ำตาของเธอก็ไม่สามารถทำให้เขาสำนึกได้หรอก ว่ารังแกคนไม่มีทางสู้ได้แบบป่าเถื่อนสิ้นดี“ไปอาบน้ำ อย่าให้ฉันต้องพูดซ้ำ ผ้าเช็ดตัวเปิดเอาในตู้ห้องแต่งตั







