บทที่ 3 สัมผัสที่ค้างคา

ค่ำคืนนั้น เขาออกไปดื่มกับเพื่อนตามวิสัยชายโสด จนดึกดื่นหลังเที่ยงคืนไปแล้วเกลวินหิวน้ำจึงได้ออกไปหาน้ำในครัวดืม  แต่ยังไม่ทันที่จะไปถึงครัว หูกลับได้ยินเสียงบางอย่างที่ทำเอาต้องชะงักฝีเท้า เธอค่อยๆเดินไปตามเสียงนั้น เมื่อไปถึงเคาน์เตอร์บาร์ ก็ถึงกับอ้าปากค้าง

“อื้ม!..ซี๊ดด”

“โอ้ว์..นายหัว..ใหญ่..ใหญ่ดีจัง “

“พับ  พับ  พับ  พับ “

“อ๊ะๆๆอ๊า”

ใช่!..เจ้าหนี้ของเธอกำลังดอกอัดสะโพกสอบกับสะโพกขาวนวลที่คุกเข่าบนโซฟา

พาดลำตัวกับพนักพิง ครางกระเส่าลั่นห้อง

“ป๊าบ..ป๊าบ”

ฝ่ามือหนาฟาดลงไปบนสะโพกงามงอนนั้น เกลวลินยืนมองทั้งคู่รบรากันอย่างเอาเป็นเอาตาย ก็ทำเอาใบหน้าเห่อร้อน ท้องน้อยบิดมวนอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน  เธอตัดสินใจเดินย่องกลับไปที่ห้องโดยที่ไม่ได้ดื่มน้ำปากหยักลึกยกยิ้ม..ก่อนที่จะถอนตัวตนออกมาเอาหล่ะ..เอาเงินแล้วกลับไปได้แล้ว”

“แต่ว่า!..คุณยังไม่เสร็จเลยนี่คะ”

“ฉันบอกว่ากลับไป”

“ค่ะๆ”  ว่าแล้วก็เก็บเสื้อผ้าขึ้นมาสวมใส่อย่างลนลาน แล้ววิ่งออกจากห้องไป นายหัวหนุ่มหยิบเสื้อคลุมขึ้นมาสวม ก่อนที่จะเดินไปที่เคาน์เตอร์บาร์ รินคอนยัคใส่แก้ว มานั่งดื่มก่อนที่จะเดินเข้าห้องไป  แต่คนที่นอนอีกห้องกลับต้องนอนพลิกไปมาเพราะตาค้าง

แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องลอดผ้าม่านเข้ามาภายในห้องนอนที่ถูกตกแต่งด้วยสีโอวัลตินอ่อน แต่เกลวลินกลับรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้พักผ่อนเลยแม้แต่น้อย หญิงสาววัยสิบแปดปี พลิกตัวไปมาบนเตียงขนาดห้าฟุต ใต้ผ้าห่มผืนหนา ดวงตากลมโตบวมช้ำและมีรอยคล้ำใต้ตาอย่างเห็นได้ชัด เพราะภาพเหตุการณ์อันเร่าร้อนที่เคาน์เตอร์บาร์เมื่อคืน ยังคงตามหลอกหลอนจนเธอตาค้างตลอดทั้งคืน

ร่างบางฝืนลุกขึ้นจากเตียงเมื่อนาฬิกาบอกเวลาตีห้าครึ่ง เธอต้องรีบจัดการตัวเองและออกไปทำอาหารเช้าตามคำสั่งของเจ้าหนี้หน้าเลือดที่ตีราคาค่าตัวเธอไว้สูงถึงห้าสิบล้านบาท เกลวลินอาบน้ำแต่งตัวด้วยชุดที่มิดชิดและทะมัดทะแมงที่สุด ก่อนจะเดิน

ออกจากห้องนอนไปยังโซนครัว  วันนี้เป็นวันธรรมดา เธอจำคำสั่งของเขาได้ดีว่าอาหารเช้าตอนหกโมงต้องมีไข่ดาวน้ำสองฟอง กาแฟดำจากเครื่องชงแคปซูล และขนมปังปิ้งสามแผ่น มือเล็กหยิบจับอุปกรณ์ในครัวอย่างคล่องแคล่ว แม้ในใจจะยังรู้สึกประหม่าและหวาดกลัวเจ้าของห้องอยู่ไม่น้อย กลิ่นหอมของกาแฟคั่วบดลอยกรุ่นไปทั่วบริเวณ พร้อมๆ กับขนมปังปิ้งที่เด้งขึ้นมาจากเครื่อง

"ทำเวลาได้ดีนี่"

เสียงทุ้มต่ำที่ดังขึ้นจากด้านหลังทำเอาเกลวลินสะดุ้งสุดตัว เธอหันขวับไปมองก็พบร่างสูงใหญ่ของนายหัวบดินทร์ยืนพิงกรอบประตูครัวอยู่ เขาสวมเพียงกางเกงวอร์มขายาวสีเทา ท่อนบนเปลือยเปล่าเผยให้เห็นแผงอกกว้างและกล้ามเนื้อหน้าท้องที่เรียงตัวสวยงาม รอยสักที่พาดผ่านหัวไหล่ยิ่งทำให้เขาดูอันตรายและดุดันมากขึ้นไปอีก

"อะ... อาหารเช้าเสร็จแล้วค่ะ"

 เธอพูดเสียงตะกุกตะกัก พยายามหลบสายตาคมกริบที่จ้องมองมาบดินทร์เดินเข้ามานั่งที่สตูลหน้าเคาน์เตอร์บาร์... จุดเดียวกับที่เขาเพิ่งทำกิจกรรมเข้าจังหวะกับหญิงสาวที่เขาเรียกมาเมื่อคืนเกลวลินหน้าแดงซ่านเมื่อภาพนั้นแวบเข้ามาในหัว เธอรีบวางจานอาหารและถ้วยกาแฟลงตรงหน้าเขา ก่อนจะถอยหลังออกมารักษาระยะห่าง

"เป็นอะไร หน้าแดงเชียว หรือว่าไข้ขึ้น?"   บดินทร์แสร้งถามพลางยกกาแฟดำขึ้นจิบ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าหวานไม่วางตา

"ปะ... เปล่าค่ะ ฉันแค่รู้สึกร้อนนิดหน่อย ฉันขอตัวไปหยิบเครื่องดูดฝุ่นก่อนนะคะ"

 เธอหาข้ออ้างเพื่อจะหนีออกไปจากสถานการณ์อันน่าอึดอัดนี้  แต่ยังไม่ทันที่เธอจะหมุนตัวเดินออกไป มือหนาก็เอื้อมมาคว้าหมับเข้าที่ข้อมือเล็ก ออกแรงกระตุกเพียงนิดเดียว ร่างบอบบางก็ถลาเข้าไปปะทะกับแผงอกแกร่งอย่างจัง

"ว้าย!"

 เกลวลินอุทานด้วยความตกใจ สองมือดันอกเขาไว้ตามสัญชาตญาณ

"จะรีบไปไหน งานของเธอยังไม่เสร็จเลยนะ" เขาเอ่ยเสียงพร่า ก่อนจะรั้งเอวบางให้เข้ามาแนบชิดขึ้นไปอีก

"งานอะไรคะ ฉันทำอาหารเช้าให้คุณเสร็จแล้ว ปล่อยฉันเถอะค่ะ"  เธอดิ้นรน แต่ยิ่งดิ้น แขนแกร่งก็ยิ่งรัดแน่นขึ้นราวกับปลอกคอเหล็ก

"เมื่อคืน... นอนไม่หลับงั้นสิ?"  บดินทร์กระซิบถามข้างใบหูเล็ก ลมหายใจร้อนระอุเป่ารดจนหญิงสาวขนลุกซู่

"ตาบวมช้ำขนาดนี้ หรือว่า... มัวแต่คิดถึงสิ่งที่เห็นเมื่อคืนจนนอนไม่หลับ?" คำถามแทงใจดำทำเอาเกลวลินเบิกตากว้าง

 "คุณ! คุณรู้..."

"ฉันไม่ได้ตาบอดนะยัยเด็กโง่ ที่จะไม่ได้ยินเสียงเธอแอบย่องมาดูตอนที่ฉันกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มน่ะ" เขายกยิ้มมุมปากอย่างร้ายกาจ นิ้วเรียวยาวเชยคางมนขึ้นมาบังคับให้สบตา

"สงสัยจะอยากรู้อยากเห็นล่ะสิ เป็นไง... ของจริงมันเร้าใจกว่าที่คิดไหม?"

"ฉันไม่ได้ตั้งใจดูนะคะ! ฉันแค่จะออกมาหาน้ำดื่ม ปล่อยฉันนะ คนฉวยโอกาส!"เธอต่อว่าด้วยความอับอายพยายามสะบัดตัวหนี

"ฉวยโอกาสงั้นเหรอ? พ่อแม่เธอรับเงินฉันไปตั้งห้าสิบล้าน เพื่อแลกกับตัวเธอ แค่จับนิดจับหน่อยจะเป็นอะไรไป ถือซะว่าจ่ายดอกเบี้ยล่วงหน้าก็แล้วกัน"

สิ้นคำพูด ริมฝีปากหยักลึกก็ทาบทับลงมาที่ซอกคอขาวผ่องของเธอทันที เกลวลินเบิกตากว้าง ร่างกายแข็งทื่อด้วยความตกใจ สัมผัสอุ่นร้อนและเปียกชื้นที่กำลังไล้เลียสลับกับขบเม้มเบาๆ ที่ลำคอระหงทำให้สติของเด็กสาววัยสิบแปดกระเจิดกระเจิง

"อ๊ะ... คุณบดินทร์... อย่านะคะ"

เธอพยายามเปล่งเสียงห้าม แต่มันกลับฟังดูแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือเล็กที่เคยดันอกเขาไว้ ตอนนี้กลับกลายเป็นขยุ้มกำท่อนแขนล่ำของเขาแน่นเพื่อหาที่ยึดเหนี่ยว

บดินทร์ไม่หยุดแค่นั้น ฝ่ามือหนาลูบไล้ไปตามแผ่นหลังบาง ก่อนจะสอดเข้าไปใต้เสื้อยืดตัวหลวม สัมผัสผิวเนื้อเนียนละเอียดที่ปราศจากสิ่งกีดขวางความเย็นจากปลายนิ้วสากที่ลากผ่านกระดูกสันหลังทำให้เกลวลินสะดุ้งเฮือก หน้าท้องบิดมวนด้วยความรู้สึกวาบหวามที่ไม่เคยพานพบมาก่อนในชีวิต

"ปล่อย... อื้อ..."

ริมฝีปากของเขาเลื่อนขึ้นมาประกบปิดกลีบปากอวบอิ่มของเธออย่างจาบจ้วง ลิ้นร้อนสอดแทรกเข้าไปตักตวงความหอมหวานอย่างเอาแต่ใจ เกลวลินที่ไม่เคยจูบใครมาก่อนทำได้เพียงเผยอปากรับสัมผัสอันดุดันนั้นอย่างเงอะงะ ร่างกายของเธอบัดนี้อ่อนระทวย ไร้เรี่ยวแรงจะขัดขืนใดๆ ความรู้สึกร้อนรุ่มแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย