บทที่ 4 ร่านนักใช่มั้ย

เมื่อเห็นว่าลูกไก่ในกำมือเริ่มคล้อยตามและตอบสนองด้วยเสียงครางอืออาในลำคอ บดินทร์ก็ลอบยิ้มร้ายในใจ เขารู้ดีว่าเด็กสาวที่อ่อนประสบการณ์อย่างเธอไม่มีทางต้านทานชั้นเชิงของเขาได้ เขาจงใจบดเบียดสะโพกสอบเข้าหาหน้าท้องแบนราบ ให้เธอรับรู้ถึงตัวตนของเขา

เกลวลินหายใจหอบถี่  ใบหน้าหวานแดงจัดราวกับลูกตำลึงสุก ดวงตาที่เคยต่อต้านบัดนี้หลับพริ้มและปล่อยตัวปล่อยใจไปกับสัมผัสที่เขามอบให้  เธอรอคอยให้เขาเติมเต็มความรู้สึกแปลกประหลาดที่กำลังตีรวนอยู่ในอกแต่แล้ว... จู่ๆ บดินทร์ก็ผละริมฝีปากออกอย่างกะทันหัน พร้อมกับชักมือที่กำลังลูบไล้เอวบางกลับมาราวกับโดนของร้อน  ร่างของเกลวลินที่กำลังพิงแอบอิงเขาอยู่แทบจะทรุดลงไปกองกับพื้นเพราะขาดที่พึ่งพิง  หญิงสาวลืมตาขึ้นด้วยความงุนงง หอบหายใจรวยริน  มองชายตรงหน้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสับสนและเรียกร้องโดยไม่รู้ตัว

นายหัวบดินทร์ปรายตามองสภาพกระเซอะกระเซิงของเด็กสาวตรงหน้าก่อนจะเหยียดยิ้มเย็นชา

"หึ... นึกว่าจะแน่ ที่แท้ก็ใจแตกเหมือนกันนี่ แค่โดนลูบคลำนิดหน่อยก็อ่อนระทวยแทบจะลงไปกองกับพื้น"  เสียงทุ้มที่เคยกระซิบพร่าเมื่อครู่ บัดนี้กลับราบเรียบและเต็มไปด้วยความหยามเหยียด

"คุณ"   เกลวลินหน้าชาดิกราวกับถูกตบฉาดใหญ่ ความรู้สึกวาบหวามเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความอับอายและเจ็บปวด

"ไปเอาไม้ถูพื้นมาทำความสะอาดซะ ฉันหมดอารมณ์กินข้าวแล้ว จะไปอาบน้ำเตรียมตัวเข้าบริษัท"

พูดจบ เขาก็หันหลังเดินกลับเข้าห้องนอนไปหน้าตาเฉย ทิ้งให้เกลวลินยืนตัวสั่นเทาอยู่กลางห้องครัว หยาดน้ำตาแห่งความอัปยศร่วงหล่นลงมาอาบสองแก้ม เธอเกลียดเขาที่ฉวยโอกาส แต่ที่เกลียดไปกว่านั้นคือร่างกายของเธอเอง... ที่ดันเผลอไผลไปกับสัมผัสจอมปลอมของซาตานร้ายอย่างเขาจนแทบจะถอนตัวไม่ขึ้น

ช่วงค่ำของวันเดียวกัน ภายในเพนต์เฮาส์หรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา เกลวลินในชุดเสื้อยืดกางเกงวอร์มตัวเก่ากำลังง่วนอยู่กับการจัดเก็บข้าวของและทำความสะอาดห้องนั่งเล่นตามหน้าที่ที่ได้รับมอบหมาย หญิงสาวพยายามหาอะไรทำเพื่อไม่ให้ตัวเอง ฟุ้งซ่านถึงเหตุการณ์น่าอับอายเมื่อช่วงเช้า แต่ยิ่งพยายามลืม สัมผัสวาบหวามและคำพูดถากถางของเขาก็ยิ่งฉายชัดในความทรงจำ

ติ๊ด... ติ๊ด... แกร๊ก!

เสียงปลดล็อกประตูดิจิทัลดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของนายหัวบดินทร์ที่ก้าวเข้ามา ทว่าวันนี้เขาไม่ได้กลับมาเพียงลำพัง ข้างกายของเขามีหญิงสาวหน้าตาสะสวย รูปร่างเย้ายวนในชุดเดรสรัดรูปสีแดงสดเดินควงแขนเข้ามาด้วย  เกลวลินชะงักมือที่กำลังเช็ดฝุ่นบนโต๊ะกระจกทันที เธอรีบขยับตัวหลบไปยืนอยู่มุมห้อง ก้มหน้ามองพื้นไม่กล้าสบตา

"ที่นี่สวยจังเลยนะคะบดินทร์ กว้างกว่าคอนโดของเชอร์รี่ตั้งเยอะ"  หญิงสาวชุดแดงเอ่ยเสียงหวานหยดย้อย เบียดหน้าอกหน้าใจเข้าหาท่อนแขนล่ำของชายหนุ่มอย่างจงใจ

"ถ้าชอบ... คืนนี้ก็อยู่ให้นานๆ นะ"  บดินทร์ตอบเสียงพร่า ยกยิ้มมุมปากอย่างมีเสน่ห์  ก่อนจะปรายตามามองร่างเล็กที่ยืนสงบเสงี่ยมอยู่มุมห้อง

 "เกลวลิน ไปเอาไวน์มาให้ฉันกับแขกหน่อย เอาขวดที่อยู่ในตู้แช่นะ"

"ค่ะ.".... เกลวลินรับคำเสียงแผ่ว รีบสาวเท้าหนีเข้าไปในโซนครัวด้วยหัวใจที่เต้นรัว ไม่ใช่เพราะความพิศวาส แต่เป็นความอึดอัดในอกอย่างบอกไม่ถูก ทำไมเขาถึงต้องพาผู้หญิงมาพลอดรักให้เธอเห็นถึงที่นี่ด้วย!...หรือว่าผู้ชายคนนี้จิตวิปริต

เมื่อเกลวลินเดินถือถังไม้ใส่ขวดไวน์และแก้วคริสตัลสองใบออกมา ภาพที่ปรากฏตรงหน้าก็ทำเอาสองเท้าของเธอชะงักแข็งค้างจนก้าวไม่ออก  ร่างของหญิงสาวชุดแดงกำลังคร่อมทับอยู่บนตักของนายหัวบดินทร์บนโซฟาตัวยาวตรงกลางห้องรับแขก ทั้งสองกำลังแลกจูบกันอย่างดูดดื่ม เสียงริมฝีปากบดเบียดและเสียงครางกระเส่าดังสะท้อนไปทั่วห้องอย่างไม่อายฟ้าดินมือเล็กที่ประคองถังไวน์สั่นเทา เกลวลินเม้มริมฝีปากแน่นจนห้อเลือด พยายามเบือนหน้าหนีภาพอุจาดตา ทว่าเสียงทุ้มของบดินทร์กลับดังขึ้นขัดจังหวะ

"ยืนบื้ออยู่ทำไม เอาไวน์มารินเสิร์ฟสิ"

ชายหนุ่มผละริมฝีปากออกจากหญิงสาวบนตักเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อออกคำสั่งดวงตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาของเด็กในปกครองอย่างจับผิด เขาเห็นแววตาไหวระริกและความสั่นเทาของเธออย่างชัดเจน และนั่นคือสิ่งที่เขาต้องการเกลวลินจำใจต้องก้าวเข้าไปใกล้โซฟาตัวนั้น ด้วยมือสั่นๆ  เธอรินไวน์สีแดงสดลงใน แก้ว พยายามอย่างยิ่งที่จะไม่มองภาพบาดตาบาดใจหญิงสาวชุดแดงจงใจปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตของบดินทร์ออก ลูบไล้แผงอกแกร่งอย่างยั่วยวน ก่อนจะป้อนไวน์ให้เขาด้วยปากของเธอเอง

"อื้อ... บดินทร์ขา..."

เกลวลินทนดูต่อไปไม่ไหว เธอรีบวางถาดลงบนโต๊ะ และหันหลังเตรียมจะวิ่งกลับเข้าห้อง แต่คำสั่งประกาศิตก็ดังขึ้นอีกครั้ง

"ใครสั่งให้เธอไป ฉันบอกให้ยืนรอรับใช้ตรงนี้ รินไวน์เพิ่มด้วย"

เด็กสาวจำต้องหันกลับมายืนกำหมัดแน่นอยู่ที่เดิม น้ำตาเม็ดใสเอ่อคลอเบ้าอย่างห้ามไม่อยู่ ความรู้สึกน้อยใจตีรวนขึ้นมาจุกอยู่ที่คอหอย  แม้จะรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิ์ แม้จะรู้ว่าตัวเองเป็นแค่ลูกหนี้ขัดดอก แต่การต้องมายืนทนดูเขาทำเรื่องพรรค์นี้กับผู้หญิงคนอื่นต่อหน้าต่อตา มันช่างเป็นน่าขยะแขยงเหลือเกิน

นายหัวหนุ่มลอบมองใบหน้าหวานที่น้ำตารื้น ก่อนจะยกยิ้มร้ายกาจเมื่อแผนยั่วโมโหได้ผลเกินคาด ทว่าจู่ๆ ความรู้สึกหงุดหงิดก็แล่นริ้วขึ้นมา เขาเริ่มรำคาญสัมผัสของหญิงสาวบนตักที่พยายามจะนัวเนียเขาไม่เลิก กลิ่นน้ำหอมฉุนๆ ของเธอเทียบไม่ได้เลยกับกลิ่นหอมอ่อนๆ ประจำตัวของเด็กสาวที่ยืนทำหน้ากะอักกระอ่วนอยู่ตรงนั้น

"พอแล้ว"   บดินทร์ดันร่างเย้ายวนของหญิงสาวชุดแดงออกอย่างเย็นชา

"อ้าว ทำไมล่ะคะบดินทร์ เชอร์รี่ยัง..."

"ฉันบอกว่าพอ กลับไปได้แล้ว"  เสียงทุ้มตวัดกร้าวขึ้นจนหญิงสาวชุดแดงสะดุ้ง ชายหนุ่มล้วงกระเป๋าหยิบเช็คเงินสดใบหนึ่งที่เตรียมไว้ออกมาโยนลงบนโต๊ะกระจก

"นี่ค่าเสียเวลาของเธอ รับไปแล้วก็ออกจากห้องฉันไปซะ"

เชอร์รี่หน้าเสีย มองเช็คเงินสดสลับกับใบหน้าดุดันของชายหนุ่ม แม้จะหงุดหงิดที่ถูกอัปเปหิกลางคัน แต่ตัวเลขบนเช็คก็มากพอที่จะทำให้เธอรีบคว้ามันไว้แล้วคว้ากระเป๋าสะพายเดินกระแทกส้นเท้าออกจากห้องไปอย่างหัวเสีย