LOGINโรงแรมชวิน
เมื่อมาถึงโรงแรมสายป่านก็เข้าไปหาฝ่ายบุคคล และหัวหน้าฝ่ายบุคคลคนเมื่อวานก็บอกกับเธอว่าให้ขึ้นไปพบคุณชวินในห้องทำงานที่อยู่ชั้นสี่ได้เลย ก๊อก! ก๊อก! แกร่ก! สายป่านเคาะประตูบานหรูแล้วเปิดเข้ามาในห้องทำงานของเขา เธอชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้าของโรงแรมผู้มีใบหน้าอันหล่อเหลา ซึ่งเขาก็คือคนที่ขึ้นลิฟต์มาพร้อมกับเธอเมื่อวานนั่นเอง เมื่อเห็นอย่างนั้นเธอจึงยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยท่าทีนอบน้อม "สวัสดีค่ะคุณชวิน" "นั่งก่อนสิ" เขาที่นั่งจ้องมองเธออย่างพิจารณาอยู่บนเก้าอี้หรูหลังโต๊ะทำงานก็เอ่ยบอกกับเจ้าของร่างบอบบางที่ยืนอยู่ "ขอบคุณค่ะ" ว่าแล้ว ร่างเล็กในชุดเดรสสั้นสวยสีสุภาพก็หย่อนสะโพกนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้ามเขา "เธออยากทำงานใช่ไหม" ร่างสูงที่นั่งพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีผ่อนคลายเอ่ยถามขึ้นเมื่อเธอนั่งเรียบร้อยแล้ว "ใช่ค่ะ ฉันอยากทำงานมากๆเลยค่ะ" ตอบด้วยแววตามุ่งมั่น "เธอเดือดร้อนเรื่องเงินใช่ไหม" "ใช่ค่ะ ตอนนี้ฉันเดือดร้อนเรื่องเงินมากเลยค่ะ" "ทำไมถึงร้อนเงิน" "ในวันงานรับปริญญาของฉันเมื่อสองเดือนก่อน อยู่ๆแม่ของฉันก็เกิดอาการวูบหลังจากที่ฉันรับใบปริญญาเสร็จค่ะ และตอนนี้แม่ของฉันยังนอนอยู่ที่โรงพยาบาลค่ะ" "ตั้งแต่นั้นมาแม่ของเธอก็ยังไม่ฟื้นใช่ไหม" "ใช่ค่ะ" "หมอบอกว่าแม่ของเธอเป็นโรคกล้ามเนื้อหัวใจอักเสบเฉียบพลันใช่หรือเปล่า" "ใช่ค่ะ ว่าแต่...คุณรู้ได้ยังไงคะว่าแม่ของฉันเป็นโรคนี้ ขอโทษนะคะที่ถาม" "ฉันเป็นหมอ และฉันก็พบเคสแบบแม่ของเธอมาหลายเคสแล้ว" "อ๋อค่ะ แล้วจะหายไหมคะ" "บางคนก็หายแต่ต้องใช้เวลาหลายเดือน แต่บางคนก็เสียชีวิตทันทีถ้าได้รับการรักษาที่ช้าเกินไป" "ค่ะ" "ที่บ้านเธอทำอาชีพอะไร" "พ่อกับแม่ทำอาชีพขายข้าวแกงมาหลายสิบปีแล้วค่ะ" "รายได้มาจากการขายข้าวแกงอย่างเดียวเหรอ" "ใช่ค่ะ" "พอแม่เธอป่วยก็ไม่มีรายได้เลยใช่ไหม" "ใช่ค่ะ เงินเก็บที่แม่พอจะมีอยู่บ้างตอนนี้ก็ยังเหลือไม่เท่าไหร่แล้วค่ะ มีพอได้กินข้าวไปวันๆค่ะ" "เธอเป็นคนไปเฝ้าแม่ที่โรงพยาบาลทุกวันหรือเปล่า" "ช่วงที่แม่เข้าโรงพยาบาลเดือนแรก ฉันไปเฝ้ากับพ่อทุกวันค่ะ แต่ช่วงหนึ่งเดือนให้หลังมานี้ฉันต้องหางานทำ ก็เลยเป็นพ่อที่ต้องอยู่เฝ้าแม่ค่ะ" "เอาล่ะ งั้นเรามาเข้าเรื่องกันดีกว่า" "..." เธอนิ่งมองใบหน้าหล่อเหลาและริมฝีปากหยักสวยอย่างตั้งใจฟัง "ฉันมีงานให้เธอทำ ซึ่งงานนี้มันอาจจะดูเป็นการลำบากใจสำหรับเธอ แต่ฉันก็อยากจะช่วยเธอ" "งานอะไรเหรอคะ" "มาเป็นเด็กเลี้ยงของฉัน" "อะไรนะคะ!" เธอถามออกไปด้วยความตกใจ พลางร่างกายชาวาบอย่างฉับพลัน เธอเข้าใจว่าคำว่าเด็กเลี้ยงหมายถึงอะไร เพราะเพื่อนที่เรียนรุ่นเดียวกับเธอตอนเรียนอยู่มหาวิทยาลัยเคยเป็นเด็กเลี้ยงของคนรวยๆหลายคน "มาเป็นผู้หญิงของฉัน แล้วฉันจะให้เงินเดือนเธอเดือนละสองแสน" "..." เธอลอบกลืนน้ำลายลงคออย่างฝืดเฝื่อนเมื่อรู้ว่างานที่เขาจะให้เธอทำนั้นคืองานอย่างว่า ซึ่งเธอไม่เคยคิดที่จะทำมาก่อน ถึงแม้ว่าฐานะทางบ้านของเธอจะไม่ได้มีเงินเหลือใช้อะไร เพื่อนในห้องของเธอมีรถแพงๆขับ ใช้โทรศัพท์ราคาแพง มีเสื้อผ้ายี้ห้อหรูใส่เพราะเป็นเด็กเลี้ยงคนรวย แต่เธอไม่เคยคิดอยากได้เงินมาด้วยวิธีใช้ร่างกายเข้าแลกเลย ถึงแม้ว่าเพื่อนของเธอจะเคยชวนไปทำก็ตาม "สนใจจะมาเป็นเด็กเลี้ยงของฉันไหม" "..." เธอเงียบไม่ตอบ และคิดในใจว่าเธอไม่อยากทำงานที่เขาเสนอมา มันต้องมีวิธีหาเงินด้วยวิธีอื่นสิ แต่ต้องไม่ใช่วิธีนี้ เธอคิดในใจ "ว่าไง" "ฉันจะลองหางานดูก่อนค่ะ ถ้าหาไม่ได้จริงๆ ฉันจะเป็นเด็กเลี้ยงของคุณค่ะ" "อืมได้" "งั้นฉันขอตัวกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" พูดจบ เธอก็ยกมือไหว้คนตัวสูงแล้วลุกจากเก้าอี้เดินออกจากห้องทำงานของเขาไป โดยดวงตาคมของคนที่นั่งอยู่มองตามแผ่นหลังสวยนิ่งอยู่อย่างนั้นจนเธอปิดประตูเพ้นท์เฮ้าส์ ห้าเดือนต่อมา ตอนนี้สายป่านย้ายมาอยู่กับชวินเป็นที่เรียบร้อยแล้ว หลังจากที่งานแต่งได้เสร็จสิ้นไปเมื่อหนึ่งเดือนก่อน พรึบ! เสียงของร่างเล็กที่ทิ้งตัวนั่งลงยังโซฟาด้วยความอ่อนล้าหลังจากที่วันนี้อาเจียนไปห้ารอบแล้ว "สายป่านเหนื่อยจังเลยค่ะพี่ชวิน" ใบหน้าใสหันบอกกับร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างตัวเอง "อืม" เขารับคำในลำคอแล้วดึงร่างเล็กมาโอบกอดไว้ "ที่สายป่านอาเจียนบ่อยแบบนี้ มันเป็นเพราะอะไรเหรอคะพี่ชวิน" "เอ่อ...มันคงเป็นอาการของคน...แพ้ท้องน่ะ" เขาตอบด้วยท่าทีอึกๆอักๆเหมือนคนมีพิรุธ "สายป่านจะแพ้ท้องได้ยังไงคะก็ในเมื่อสายป่านยังแปะแผ่นยาคุมอยู่เลย" "ถึงจะแปะแผ่นยาคุม แต่มันก็มีโอกาสท้องได้เหมือนกัน ถ้าเกิดว่าแปะแผ่นยาคุมไม่เรียบกับผิวหนัง เพราะประสิทธิภาพในการคุมกำเนิดจะลดลงไปด้วย" เขาจะเป็นคนเปลี่ยนและแปะแผ่นยาคุมกำเนิดให้เธอทุกครั้ง แต่เมื่อหนึ่งเดือนก่อนเขาจงใจแปะแผ่นยาคุมไม่เรียบ เพราะอยากให้เธอท้อง และตอนนี้เธอก็ท้องจริงๆ ถือว่าแผนที่วางไว้สำเร็จแล้ว "พี่ชวินคิดว่าสายป่านจะท้องไหมคะ" "พี่คิดว่าท้องนะ เพราะพี่ตั้งใจให้เธอท้อง" เขาจำต้องบอกความจริง ไม่อยากโกหก "พี่ต
เพ้นท์เฮ้าส์ หนึ่งอาทิตย์ต่อมา "พี่ชวินคะ วันนี้สายป่านจะออกไปหามายด์นะคะ" "จะออกไปเลยไหม" "ออกไปเลยค่ะ" "งั้นก็อาบน้ำแต่งตัวสิ เดี๋ยวออกไปพร้อมพี่เลย" "ได้ค่ะ" ว่าจบ หญิงสาวก็เข้าไปอาบน้ำ ก่อนที่ร่างสูงที่อยู่ในชุดสูทหรูจะออกจากห้องไปรอข้างนอก เวลาต่อมา สายป่านที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีสวยออกจากห้องแล้วเดินมาหายังร่างสูงที่นั่งก้มหน้าดูโทรศัพท์อยู่ ก่อนที่เขาจะเงยหน้าขึ้นไปมองยังร่างสวยที่มายืนอยู่ตรงหน้า นัยน์ตาคมจ้องมองเธอที่อยู่ในชุดเดรสสั้นโชว์ไหล่บอบบางและช่วงเนินอกขาวนวลเนียนด้วยความรู้สึกพึงพอใจ ก่อนจะพูดออกไป "ไปกันเถอะ" พูดจบ ชวินก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงแล้วพากันออกจากเพ้นท์เฮาส์ไป คาเฟ่แห่งหนึ่ง หลังจากที่สองสาวสั่งน้ำและขนมมาทานกันแล้ว สายป่านก็เอ่ยถามมายด์ที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม "พี่ชวินบอกฉันว่าเธอมีคนในใจอยู่แล้ว ตกลงคนในใจของเธอคือใครเหรอมายด์" "ออสติน" มายด์ตอบแล้วหยิบขนมขึ้นมากินไปด้วย "ออสติน?" สายป่านถามออกไปด้วยสีหน้าอึ้งๆ ก่อนที่มายด์จะเอ่ยออกมา "ใช่ ฉันชอบออสตินมาตั้งแต่เรียนอยู่ปีหนึ่งแล้วล่ะ และออสตินก็ชอบเธอมานานแล้วด้วยเหมือนกัน" "ออสตินชอบฉันงั้นเห
เมื่อทั้งสองร่วมรักกันเสร็จแล้ว ชวินก็อุ้มสายป่านไปชำระล้างคราบน้ำรักในห้องน้ำแล้วออกมาสวมใส่เสื้อผ้ากัน ก่อนที่เสียงใสจะเอ่ยถาม "ยาคุมล่ะคะพี่ชวิน" "ไม่กินได้ไหม" "ถ้าไม่กินยาเดี๋ยวก็ท้องสิคะ" "เธอยังไม่อยากท้องเหรอ" "สายป่านว่ามันเร็วไปหน่อยค่ะถ้าจะให้ท้องตอนนี้" "แต่สำหรับพี่พี่ว่าไม่เร็วไปหรอก แต่ถ้าเธอยังไม่พร้อมเดี๋ยวพี่จะให้เธอกินยาก่อนก็ได้ พอหลังจากนี้พี่ค่อยป้องกันเอง" "โดยการใส่ถุงยางน่ะเหรอคะ" "ใช่" "ไม่เอาค่ะ สายป่านไม่ชอบให้พี่ใส่ถุง" เธอทำเสียงออดอ้อนแล้วสวมกอดเอวสอบและแนบหน้าไปกับอกแกร่ง ก่อนที่มือหนาจะยกขึ้นโอบกอดร่างเล็กไว้ด้วยความรักและหวงแหน "หึ ชอบให้พี่เอาสดใช่ไหม" หัวเราะยิ้มด้วยความรู้สึกเอ็นดู เขาชอบที่เธออ้อนเขาแบบนี้ "ใช่ค่ะ สายป่านชอบแบบเนื้อแนบเนื้อ เรามีอะไรกันแบบเนื้อแนบเนื้อมาตั้งหลายเดือนแล้วนะคะ แล้วจู่ๆจะให้กลับไปใส่ถุงอีกเหรอคะ" "พี่ก็ไม่ได้อยากกลับไปใส่ถุงอีกหรอกนะ แต่พี่แค่ไม่อยากให้เธอต้องคุมเองน่ะ พี่ก็เลยเป็นฝ่ายป้องกันเองจะดีกว่า" "พี่ชวินไม่ต้องป้องกันเองหรอกค่ะ เดี๋ยวสายป่านจะคุมเอง สายป่านจะคุมแบบใช้แผ่นแปะอีกค่ะ" "ถ้าอย่างนั้
เมื่อเขาดูดเลียทรวงอกอวบอิ่มจนรู้สึกว่าพอใจแล้ว จากนั้นเขาก็หยัดกายขึ้นแล้วถอดเสื้อผ้าออกไปจากกายหนา โดยความแข็งแกร่งที่อยู่กึ่งกลางกายก็เริ่มผงาดแข็งขึ้นมาพร้อมที่จะสอดแทรกเข้าไปในร่องคับแคบสีหวานที่เขาไม่ได้เข้าไปสองเดือนแล้ว "คุณชวินคะ" สีหน้าของเธอแสดงความวิตกกังวลออกมาอย่างชัดเจนเมื่อนึกไปถึงมายด์ที่เป็นคู่หมั้นของเขา "เรามามีความสุขกันเถอะนะสายป่าน สองเดือนแล้วนะที่เราไม่ได้มีความสุขด้วยกัน และตอนนี้เธอก็ไม่ต้องไปคิดถึงเรื่องอะไรทั้งนั้น" พูดจบ เขาก็อุ้มร่างเล็กไปนั่งบนขอบอ่างอาบน้ำหรูขนาดใหญ่ เขาลงไปนั่งในอ่างพร้อมกับจับขาเรียวให้กางออกเป็นรูปตัวเอ็ม ก่อนจะมุดหน้าเข้าไปชิมความหวานที่เขาโหยหามานานมากแล้ว ห่างหายเรื่องนี้ไปสองเดือนก็เหมือนกับสองปีสำหรับเขา แผล่บ แผล่บ "ซี้ดด อ๊า" เธอแอ่นกลางกายเข้าหาลิ้นร้อนที่ตวัดเลียอย่างนุ่มนวล พลางสะโพกสวยก็ร่อนส่ายไปมาเนิบนาบด้วยความเสียวซาบซ่านที่ก่อตัวขึ้นเร็วมากหลังจากที่ลิ้นชื้นสัมผัสเข้ามาในร่องกลีบของเธอ ลิ้นหนาเลียติ่งเกสรซ้ำๆอยู่หลายครั้งหมายกระตุ้นความต้องการของคนตัวเล็กให้เพิ่มสูงขึ้น "อ๊า อื้อ" เธอหลับตาด้วยความเคลิบเคลิ้ม พล
หนึ่งเดือนต่อมา ในขณะที่มายด์นั่งดูทีวีอยู่นั้น จู่ๆโทรศัพท์ของเธอก็ส่งเสียงดังขึ้น เธอหยิบขึ้นมาดูเมื่อเห็นว่าเป็นอดีตเพื่อนนอนที่ไม่ได้ติดต่อเธอมาหลายเดือนแล้วก็เกิดความลังเลว่าจะรับดีหรือไม่รับดี แต่แล้วเธอก็จำต้องกดรับสาย เพราะอยากรู้ว่าเขาจะพูดอะไร ครืด~ 'มีอะไร' 'เธออยู่ไหน' 'อยู่บ้าน นายมีธุระอะไรกับฉันงั้นเหรอ' 'เย็นนี้เธอมาหาฉันที่คอนโดหน่อย' 'ไม่ไป' 'ฉันมีธุระสำคัญมากอยากจะคุยกับเธอ' 'คุยทางโทรศัพท์ก็ได้' 'ฉันไม่อยากคุยทางโทรศัพท์ เธอมาหาฉันหน่อยนะ ฉันคุยไม่นานหรอก' 'ก็ได้ เย็นนี้ฉันจะไป' 'ฉันจะรอนะ' 'อืม' จากนั้น มายด์ก็กดวางสายพลางคิดในใจว่าเขายังมีเรื่องสำคัญอะไรอยากจะคุยกับเธออีกงั้นเหรอ แต่พอเขาบอกมาแบบนั้นก็ทำให้เธออยากรู้เข้าไปใหญ่ ดังนั้นเธอต้องไปหาเขา เพราะอยากรู้ว่าเรื่องที่เขาบอกว่าสำคัญมากคือเรื่องอะไร บริษัทออสติน ตอนเย็น สายป่านมาทำงานเป็นเลขาของออสตินได้หนึ่งเดือนแล้ว ออสตินที่รู้ว่าเธอยังไม่มีงานทำเขาก็เลยชวนเธอมาทำงานในบริษัทของเขา "กลับบ้านกันเถอะสายป่าน เดี๋ยวฉันไปส่ง" ออสตินเปิดประตูออกมาจากห้องทำงานแล้วบอกกับร่างบางที่นั่งอยู่หน้าห้อง "
อีกด้าน วันนี้มายด์ชวนชวินมาบ้านของสายป่าน เพราะเธอบอกว่าอยากจะมากินข้าวราดแกงที่นี่ ซึ่งเธอกับออสตินจะมากินบ่อยตอนเรียนมหาวิทยาลัย เมื่อเป็นอย่างนั้นชวินจึงจำเป็นต้องบอกให้มายด์รู้ก่อนล่วงหน้าว่าเขารู้จักกับครอบครัวของสายป่าน เพราะแม่ของสายป่านเคยเป็นคนไข้ของเขา "สวัสดีค่ะพ่อแม่" มายด์ยกมือไหว้วิชาญกับวิภาด้วยท่าทีนอบน้อม "สวัสดีหนูมายด์" วิชาญกับวิภารับไหว้หญิงสาวพร้อมกับเอ่ยออกไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มใจดี ก่อนที่ชวินที่เดินมาทีหลังจะยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยออกไป "สวัสดีครับคุณอาคุณน้า" "สวัสดีครับคุณหมอ/สวัสดีค่ะคุณหมอ" วิชาญกับวิภารับไหว้แล้วทักทายกลับไปด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างเช่นเคย เมื่ออาทิตย์ก่อนหลังจากที่สายป่านกลับมาจากงานหมั้นของมายด์ สายป่านบอกพ่อกับแม่ว่าคู่หมั้นของมายด์ก็คือหมอชวิน วิชาญกับวิภารู้สึกแปลกใจนิดหน่อยเมื่อรู้ว่าชวินหมั้นกับมายด์ แต่ก็ไม่ได้อะไร "สายป่านอยู่ไหมคะแม่" "สายป่านนอนป่วยอยู่ข้างในน่ะ ออสตินก็อยู่ข้างในด้วย" "..." เมื่อได้ยินอย่างนั้น ชวินกับมายด์ก็นิ่งไป พลางสีหน้าของทั้งสองก็ถอดสีอย่างเห็นได้ชัด ก่อนที่มายด์จะพูดออกไป "งั้นมายด์ขอไปหาสายป่าน
เวลาต่อมา ร่างสูงของนายแพทย์หนุ่มผู้มีใบหน้าอันหล่อเหลากับเจ้าหน้าที่รถเข็นเปิดประตูเข้ามาในห้องพักฟื้นที่คนตัวเล็กอยู่กับพ่อแม่ของเธอ ก่อนเรียวปากหนาจะเอ่ยออกไป "เดี๋ยวคุณน้าลงมานั่งในรถเข็นได้เลยนะครับ" พูดจบ ร่างสูงก็เดินไปที่เตียง ก่อนที่สายป่านจะเดินไปที่เตียงด้วยเหมือนกัน จากนั้นวิภาก็ค่อยๆ
คอนโด ชวินกลับมาถึงคอนโดในเวลาสามทุ่มกว่าๆ ชายหนุ่มเปิดประตูเข้าห้องนอนก็เห็นว่าคนตัวเล็กนอนอยู่บนเตียง สายป่านที่ยังไม่หลับหันไปมองยังร่างสูงที่เปิดประตูเข้ามา ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยถามออกไป "ยังไม่นอนเหรอ" "สายป่านยังไม่ง่วงค่ะ" "ที่ไม่ง่วงเพราะกำลังรอฉันอยู่หรือเปล่า" ยกยิ้มนิดๆ "เปล่าค่ะ ไม่ไ
โรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง วันต่อมา เมื่อชวินขับรถหรูเข้ามาจอดยังที่จอดส่วนตัว จากนั้นทั้งสองก็พากันลงจากรถแล้วสาวเท้าเข้าไปในโรงพยาบาลขนาดใหญ่ที่ภายในตกแต่งด้วยสิ่งของราคาแพง ก่อนที่จะมีเสียงของพนักงานในโรงพยาบาลจะเอ่ยทักทายพร้อมกับยกมือไหว้ลูกชายเจ้าของโรงพยาบาลด้วยท่าทีอ่อนน้อม "สวัสดีค่ะคุณหมอชวิน
คอนโดสามวันต่อมา ตอนเย็นวันนี้ทั้งวันสายป่านมีความรู้สึกกลัวๆและประหม่าเมื่อคิดว่าวันนี้แล้วสินะที่เขาจะมา และเธอก็ต้องทำหน้าที่เด็กเลี้ยงของเขาในขณะที่เธอนั่งครุ่นคิดและวิตกกังวลอยู่นั้น เสียงสแกนคีย์การ์ดก็ดังขึ้นพร้อมกับเสียงลูกบิดที่เปิดเข้ามาติ๊ด! แกร่ก!จึงทำให้เธอที่นั่งอยู่ในห้องรับแขกถ







