2 ผิดหวังอีกครั้ง

แผนกฝ่ายบุคคล

"สวัสดีค่ะ ฉันมาสมัครงานค่ะ" สายป่านยกมือไหว้พร้อมกับเอ่ยกับหัวหน้าฝ่ายบุคคลที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานด้วยท่าทีสุภาพ

"สวัสดีค่ะ เชิญนั่งก่อนค่ะ" จากนั้น เจ้าของร่างบอบบางก็หย่อนสะโพกนั่งบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม พร้อมกับเอ่ยถามออกไป

"ไม่ทราบว่าพอจะมีงานตำแหน่งไหนว่างบ้างไหมคะ ฉันอยากมีงานทำค่ะ"

"ขอโทษนะคะน้อง ช่วงนี้ทุกตำแหน่งในโรงแรมนี้เต็มทุกตำแหน่งเลยค่ะ"

"แม้แต่งานแม่บ้านก็ไม่ว่างเหรอคะ" เธอเอ่ยถามออกไปด้วยแววตาสิ้นหวัง

"น้องต้องการทำงานมากเลยเหรอคะ"

"ฉันอยากมีงานทำมากเลยค่ะ ฉันหางานมาเป็นเดือนแล้ว แต่ไม่มีที่ไหนรับเลยค่ะ"

"พี่ก็เห็นใจน้องนะคะ แต่พี่ไม่สามารถรับน้องเข้าทำงานได้ค่ะ เพราะทุกตำแหน่งไม่ว่างเลย"

"ค่ะ ฉันเข้าใจ" น้ำเสียงผะแผ่ว พลางสีหน้าก็หงอยลง

"ใครที่ได้เข้ามาทำงานที่นี่ไม่ค่อยอยากออกกันหรอกค่ะ เพราะเจ้าของโรงแรมท่านใจดี ให้เงินเดือนลูกน้องแพงก็เลยไม่มีใครอยากจะออกกัน"

"ค่ะ งั้นก็ไม่เป็นไร" พูดด้วยสีหน้าหม่นหมอง

"งั้นน้องทิ้งเบอร์โทรไว้ก็ได้ค่ะ ถ้าเกิดว่ามีตำแหน่งว่าง พี่จะโทรไปบอกน้องค่ะ" บอกพร้อมกับหยิบกระดาษและปากกาส่งให้สายป่านที่นั่งสีหน้าเศร้าซึมอยู่

"ได้ค่ะ" จากนั้น สายป่านก็รับกระดาษและปากกามาเขียนเบอร์โทรศัพท์พร้อมกับเขียนชื่อตัวเองลงไป ก่อนจะเงยหน้าบอกกับหัวหน้าฝ่ายบุคคล

"งั้นฉันกลับก่อนนะคะ สวัสดีค่ะ" บอกจบ สายป่านก็ยกมือไหว้แล้วออกจากห้องฝ่ายบุคคลไปด้วยสีหน้ามัวหมองเพราะความผิดหวังอีกครั้ง หลังจากที่ผิดหวังมาแล้วหนึ่งเดือนจากการไม่ได้งาน

สองชั่วโมงต่อมา

ด้านชวิน

ตู๊ด~

'สวัสดีค่ะคุณชวิน'

'เมื่อกี้มีคนมาสมัครงานใช่ไหม'

'ใช่ค่ะคุณชวิน'

'มีตำแหน่งไหนว่างให้เขาทำบ้างไหม'

'ไม่มีตำแหน่งไหนว่างเลยค่ะ'

'เขาพูดอะไรกับคุณบ้าง'

'น้องเขาน่าจะเดือดร้อนมาค่ะคุณชวิน เพราะพอดิฉันบอกว่าไม่มีตำแหน่งไหนว่างเลย เขาก็บอกว่าให้เขาทำงานเป็นแม่บ้านก็ได้'

'เหรอครับ'

'เขาบอกว่าอยากมีงานทำมากค่ะ เพราะหางานมาเป็นเดือนแล้วแต่ไม่มีที่ไหนรับเลยค่ะ'

'คุณได้ขอเบอร์โทรเขาไว้ไหม'

'ขอไว้ค่ะ'

'งั้นคุณก็โทรไปบอกเขานะ ว่าพรุ่งนี้ให้เข้ามาพบผมที่ห้องทำงาน'

'ได้ค่ะคุณชวิน'

'ครับ' จากนั้น ชวินก็วางสายไป พลางคิดในใจว่าเขาดูออกว่าเธอคนนั้นอยากทำงานมาก เพราะการที่ได้พูดคุยกับเธอในลิฟต์ เขาพอจะเข้าใจว่าเธอคงมีความเดือดร้อน ถึงแม้ว่าเธอจะพูดค้างไว้ก็ตาม เนื่องจากลิฟต์เปิดพอดี

วันต่อมา

บ้านสายป่าน

ติ๊งต่อง!

ในขณะที่สายป่านกำลังใช้ความคิดว่าจะทำยังไงให้ได้งาน อยู่ๆเสียงออดหน้าบ้านก็ส่งเสียงดังขึ้น เธอจึงตื่นจากภวังค์ความคิดแล้วออกจากห้องนอนมาเปิดประตูหน้าบ้าน

แกร่ก!

"วันนี้ไม่ไปโรงพยาบาลเหรอ" เสียงของช้อยเจ้าของบ้านเช่าที่เธอเช่าอยู่เอ่ยถามทันทีที่เห็นหน้าเธอ

"ไม่ได้ไปค่ะ"

"ค่าเช่าบ้านก็เข้าสองเดือนแล้วนะสายป่าน เมื่อไหร่จะให้ป้าล่ะ"

"สายป่านขอผัดไปก่อนได้ไหมคะป้าช้อย ตอนนี้สายป่านยังหางานไม่ได้เลยค่ะ"

"สายป่านผัดป้ามาเป็นเดือนแล้วนะ จนตอนนี้ยอดเข้าสองเดือนแล้ว"

"ตอนนี้สายป่านไม่มีเงินจริงๆค่ะ"

"ป้าก็เห็นใจสายป่านนะ แต่สายป่านก็ต้องเข้าใจป้าด้วย เพราะป้าก็ต้องเอาเงินไปผ่อนธนาคาร"

"ค่ะป้า สายป่านจะรีบหาเงินมาให้ป้าค่ะ สายป่านขอผัดไปอีกสักอาทิตย์นะคะป้า"

"เอาล่ะ ป้าจะยืดเวลาให้อีกหนึ่งอาทิตย์ แต่ถ้าครบหนึ่งอาทิตย์แล้วสายป่านยังไม่มีเงินมาให้ป้า ป้าก็จำเป็นให้คนอื่นมาเช่าต่อนะ เพราะสองสามวันก่อนมีคนมาถามหาบ้านเช่า"

"ขอบคุณค่ะป้าช้อย" เธอยกมือไหว้ด้วยความอ่อนน้อมและรู้สึกดีใจที่ยังมีเวลาให้ได้หาเงินอีกหนึ่งอาทิตย์ ถึงแม้ว่าเธอจะยังไม่รู้เลยว่ามันจะมีงานอะไรให้เธอทำหรือเปล่า

"งั้นป้ากลับก่อนนะสายป่าน"

"ค่ะป้า" จากนั้น หญิงวัยกลางคนก็เดินไปขึ้นรถมอเตอร์ไซด์แล้วขับออกไป

ก่อนที่เสียงโทรศัพท์ของสายป่านจะมีสายเรียกเข้ามา

ครืด~

สายป่านหยิบออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วดูจึงเห็นว่าเป็นเบอร์แปลก คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดหน่อย ก่อนจะกดรับสาย

'ฮัลโหล'

'นี่เบอร์ของคุณสายป่านใช่ไหมคะ'

'ใช่ค่ะ'

'นี่พี่เอง พี่ที่เป็นฝ่ายบุคคลของโรงแรมที่น้องมาพบเมื่อวานไง'

'อ๋อค่ะ ไม่ทราบว่าพี่มีธุระอะไรจะคุยกับฉันเหรอคะ'

'ทางเจ้าของโรงแรมให้น้องสายป่านเข้ามาพบที่โรงแรมวันนี้ค่ะ ท่านน่าจะมีงานให้น้องทำ'

'อ๋อ ได้ค่ะๆ' รับคำด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นดีใจเป็นอย่างมากเมื่อรู้ว่าตัวเองจะได้งาน

'น้องสายป่านรีบเข้ามานะคะ'

'ได้ค่ะพี่ สายป่านจะรีบเข้าไปค่ะ'

'งั้นพี่วางสายแล้วนะน้องสายป่าน'

'สวัสดีค่ะพี่ ขอบคุณมากค่ะ' จากนั้น นิ้วเรียวก็กดวางสายแล้วรีบเข้าบ้านไปอาบน้ำแต่งตัว และเดินออกจากบ้านไปขึ้นรถหน้าปากซอย