4 ข้อตกลง

บ้านสายป่าน

เมื่อกลับมาถึงบ้านสายป่านก็คิดแล้วคิดอีกจนรู้สึกเครียด เธอภาวนาว่าในหนึ่งอาทิตย์นี้ขอให้ได้งานด้วยเถอะ ไปสมัครงานที่ไหนก็ขอให้เขารับเข้าทำงานทีเถอะ สาธุ

จนกระทั่งหนึ่งอาทิตย์ผ่านไป คำขอของเธอก็ไม่เป็นผลเมื่อเธอไปยื่นใบสมัครงานที่ไหน ทุกที่ก็บอกกับเธอว่า

'ไม่มีตำแหน่งไหนว่างเลยค่ะ'

'ไม่มีตำแหน่งไหนว่างเลยครับ'

'ช่วงนี้ไม่มีพนักงานลาออกเลยค่ะ'

พอไปสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟในร้านอาหาร

'ช่วงนี้เด็กเสิร์ฟมีเยอะแล้วครับ ไม่ต้องการรับเพิ่ม'

'คนล้างจานล่ะคะ ต้องการไหม'

'คนล้างจานก็มีพอแล้วครับ ไม่ต้องการเพิ่ม'

'คุณช่วยรับฉันเพิ่มอีกสักคนจะได้ไหมคะ'

'ไม่ได้แล้วครับ ต้องขอโทษจริงๆ'

และทุกร้านที่เธอไปเจ้าของร้านก็ตอบเธอแบบนี้ จนเธอคิดว่าอะไรอะไรก็ช่างไม่เป็นใจให้เธอเลย แม้กระทั่งงานล้างจานก็ไม่มีให้เธอทำ

"เฮ้อ..." ในขณะที่เธอนั่งถอนหายใจอย่างทดท้อใจอยู่นั้น อยู่ๆเสียงกริ่งหน้าบ้านก็ส่งเสียงดังขึ้น

ติ๊งต่อง!

เธอคิดว่าต้องเป็นป้าช้อยแน่ๆที่มาเก็บค่าเช่าบ้านที่เธอได้นัดไว้เมื่ออาทิตย์ก่อนว่าเธอจะให้ป้าช้อยวันนี้

แกร่ก!

"ว่าไงสายป่าน หาเงินให้ป้าได้หรือยัง" ช้อยเอ่ยถามทันทีที่สายป่านเปิดประตูออกจากบ้านมา

"วันนี้ตอนเย็นนะคะป้า เดี๋ยวพอได้เงินสายป่านจะโอนไปให้ค่ะ" เธอคิดดีแล้วว่าวันนี้เธอจะไปหาเขาและรับข้อเสนอในการเป็นเด็กเลี้ยงของเขา เพราะเธอหมดหนทางแล้วจริงๆ หรือโชคชะตาได้กำหนดมาแล้วว่าเธอจะต้องไปเป็นเด็กเลี้ยงของเขา

"ได้ งั้นป้าไปก่อนนะ" จากนั้น หญิงวัยกลางคนก็เดินไปขึ้นรถมอเตอร์ไซด์แล้วขับออกไป ก่อนที่หญิงสาวจะเข้าบ้านไปอาบน้ำแต่งตัวและออกจากบ้านไป เพื่อมุ่งหน้าไปยังโรงแรมของเขา

โรงแรม

เมื่อเข้ามาในโรงแรมสายป่านก็ขึ้นลิฟต์ไปยังชั้นที่เขาทำงานอยู่ทันที

ติ๊ง!

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก สายป่านก็ก้าวขาออกจากลิฟต์แล้วสาวเท้าเดินตรงไปยังห้องทำงานของเขาและเคาะประตู

ก๊อก! ก๊อก!

ก่อนที่มือเรียวจะจับลูกบิดประตูแล้วค่อยๆแง้มเปิดเข้าไปด้วยท่าทีกล้าๆกลัวๆ ซึ่งความรู้สึกที่มาเจอเขาในวันนี้แตกต่างจากที่มาเจอเขาเมื่อวันก่อนอย่างสิ้นเชิง เนื่องจากวันนี้รู้มาก่อนล่วงหน้าแล้วว่าเธอมาเพื่อสิ่งใด

"สวัสดีค่ะคุณชวิน" เธอยกมือไหว้ร่างสูงที่นั่งมองมาทางเธออยู่ด้วยท่าทางทำตัวไม่ถูกเมื่อเห็นหน้าเขา

"นั่งสิ" เรียวปากหนาบอก พลางนัยน์ตาคมจ้องมองไปยังร่างเล็กที่อยู่ในชุดเดรสสั้นสีสวยด้วยแววตานิ่ง

"ขอบคุณค่ะ" จากนั้นเธอก็หย่อนสะโพกนั่งลง พร้อมกับก้มหน้าไม่กล้าสบสายตาคู่คมที่จ้องมองเธอมาด้วยสายตาราบเรียบ

"คิดดีแล้วใช่ไหมที่จะมาเป็นเด็กเลี้ยงของฉัน"

"ค่ะ" เม้มปากพยักหน้าอย่างจำใจ

"ไม่มีที่ไหนรับเธอเข้าทำงานเลยเหรอ"

"ไม่มีเลยค่ะ แม้แต่จะไปสมัครเป็นพนักงานเสิร์ฟหรือล้างจานก็ไม่มีที่ไหนรับเลยค่ะ" เธอเงยหน้าขึ้นมาพูดกับเขาด้วยสีหน้าเหงาหงอย ก่อนที่เรียวปากหยักสวยจะขยับเอ่ยข้อตกลง

"การที่จะมาเป็นเด็กเลี้ยงของฉัน เธอจะต้องย้ายมาอยู่ที่คอนโดที่ฉันเตรียมเอาไว้ให้" เขาจะให้เธอย้ายมาอยู่คอนโดที่เขามีไว้สำหรับให้ผู้หญิงคนก่อนๆที่เขาเลี้ยงไว้ได้อยู่อาศัย แต่เขาจะอยู่อีกคอนโดนึง เขาจะมาหาผู้หญิงที่เขาเลี้ยงไว้เวลาที่อยากปลดปล่อยเท่านั้น และจะนอนกับพวกเธอหนึ่งคืน พอวันต่อมาเขาก็กลับคอนโดของตัวเอง เหตุที่เขาต้องมีเด็กเลี้ยงเพราะเขาไม่อยากไปซื้อกินให้วุ่นวาย ดังนั้นจึงต้องเลี้ยงไว้ประจำ

เขาเลี้ยงพวกเธอไว้เพื่อเป็นที่ระบายอารมณ์นั้นออกมาเท่านั้น เขาไม่เคยพาพวกเธอไปไหน เขาไม่เคยควงพวกเธอไปไหนมาไหนด้วยกัน เขาเริ่มเลี้ยงผู้หญิงตอนอายุยี่สิบห้าปี โดยให้ลูกน้องจัดการหามาให้เขาเลือกอีกที ถ้าเขาถูกใจก็ทำสัญญาการเป็นเด็กเลี้ยงหกเดือน พอครบหกเดือน สัญญาการเป็นเด็กเลี้ยงก็สิ้นสุดลง จากนั้นเขาก็หาคนใหม่มาแทน และเป็นแบบนี้มาเรื่อยๆ จนตอนนี้เป็นเวลาห้าปีแล้วที่เขาเลี้ยงผู้หญิงไว้ ซึ่งผู้หญิงที่เขาเคยเลี้ยงมาก็สิบคนพอดี และว่าที่เด็กเลี้ยงที่นั่งอยู่ตรงหน้าเขาตอนนี้ก็เป็นคนที่สิบเอ็ด คนที่สิบได้หมดสัญญาไปแล้วเมื่อหนึ่งเดือนก่อน

"ได้ค่ะ"

"ฉันจะให้เธอเดือนละสองแสนบาทต่อเดือน ซึ่งมันจะมากกว่าเด็กเลี้ยงคนก่อนๆที่ฉันเคยให้มา" คนก่อนๆเขาจะให้เดือนละแสน แต่สำหรับเธอเขาอยากให้มากกว่านั้น ไม่รู้ว่าเพราะอะไรเหมือนกัน หรือเขารู้สึกถูกใจเธอตั้งแต่แรกเห็นกันนะถึงอยากให้เธอมากกว่าคนอื่นๆ หรือเพราะรู้สึกสงสารเมื่อรู้ว่าเธอกำลังเดือดร้อนกันแน่ แต่ก็ช่างเถอะ จะด้วยเหตุผลอะไรก็แล้วแต่

"คุณเคยมีเด็กเลี้ยงมาแล้วเหรอคะ"

"ฉันเคยมีเด็กเลี้ยงมาแล้วสิบคน รวมเธอด้วยก็เป็นสิบเอ็ด"

"อ๋อค่ะ" พยักหน้ารับรู้

"สัญญาการเป็นเด็กเลี้ยงของฉันก็คือหกเดือน พอครบหกเดือนสัญญาการเป็นเด็กเลี้ยงก็จบลง และฉันกับเธอก็ไม่มีอะไรที่จะต้องยุ่งเกี่ยวกันอีก"

"ค่ะ"

"การเป็นเด็กเลี้ยงของฉันคือห้ามก้าวก่ายชีวิตส่วนตัวของฉัน ห้ามโทรตามเด็ดขาด ถ้าเธอทำผิดกฎสองข้อนี้ สัญญาการเป็นเด็กเลี้ยงก็สิ้นสุดลงทันที"

"ค่ะ"

"ถ้าวันไหนฉันต้องการ ฉันจะมาหาเธอเอง"

"ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"

"งั้นวันนี้เธอก็กลับบ้านไปก่อน พรุ่งนี้เธอค่อยย้ายเข้ามาอยู่ที่คอนโดของฉันก็แล้วกัน เดี๋ยวฉันจะส่งโลเคชั่นไปให้เธอ" เมื่อวานเขาได้ขอเบอร์โทรศัพท์ของเธอจากหัวหน้าฝ่ายบุคคลแล้วจัดการเมมไว้ และมีไลน์ของเธอเรียบร้อยแล้ว

"เอ่อ...คุณชวินคะ คือ...ฉันอยากจะขอยืมเงินคุณสักเจ็ดพันบาทก่อนจะได้ไหมคะ คือฉันจะเอาไปจ่ายค่าเช่าบ้านที่ค้างไว้สองเดือนแล้วค่ะ" เธอพูดออกไปด้วยท่าทีอึกอักเพราะเกรงใจที่จะต้องขอเงินเขาก่อนทั้งที่ยังไม่ได้ทำงาน

เขาไม่ได้ไถ่ถามอะไรให้มากความจึงขอเลขบัญชีของเธอทันที

"บอกเลขบัญชีมา"

"พร้อมเพย์นะคะ 089..."

"ไม่ต้องบอก ฉันมีเบอร์ของเธอแล้ว" พูดจบ เขาก็จัดการโอนเงินให้เธอสองหมื่นบาท พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนข้อความในโทรศัพท์ของเธอ

ติ๊ดๆ

เธอดูข้อความแจ้งเตือนบนหน้าจอโทรศัพท์ ก่อนเสียงทุ้มจะเอ่ยออกไป

"ฉันโอนให้เธอสองหมื่น เพราะเผื่อว่าเธอจะได้เอาที่เหลือจากให้ค่าเช่าบ้านไว้ใช้จ่ายในการอยู่เฝ้าแม่ของเธอที่โรงพยาบาล"

"ขอบคุณค่ะคุณชวิน" เธอยกมือไหว้เขาด้วยความรู้สึกดีใจและรู้สึกดีที่เขามีน้ำใจกับเธอ

"ไม่เป็นไร งั้นเธอก็กลับบ้านไปได้แล้ว"

"งั้นฉันขอตัวนะคะ สวัส..." ก่อนที่เขาจะเอ่ยขึ้นเสียก่อน โดยที่เธอยังไม่ทันได้พูดจบประโยค

"เจอกันครั้งหน้า ฉันหวังว่าเธอจะไม่พูดแทนตัวเองว่าฉันกับฉันนะ"

"ค่ะ"

"พูดแทนตัวเองด้วยชื่อของเธอหรือพูดแทนตัวเองว่าหนูก็ได้"

"เด็กเลี้ยงคนก่อนๆของคุณส่วนมากเขาพูดแทนตัวเองว่าอะไรเหรอคะ"

"พวกเขาพูดแทนตัวเองว่าหนูทุกคน"

"ตกลงค่ะคุณชวิน งั้นสายป่านลานะคะ สวัสดีค่ะ" เธอไม่ต้องรอไว้เจอเขาครั้งหน้าหรอก พูดแทนตัวเองด้วยชื่อตอนนี้เสียเลย เพราะปกติเธอก็พูดแทนตัวเองกับพ่อแม่ด้วยชื่ออยู่แล้ว

"อืม" เขารับคำเสร็จ หญิงสาวก็ออกจากห้องทำงานของเขาไป ก่อนที่ชวินจะสนใจกับงานบนโต๊ะต่อ