บทที่ 8 เด็กเลี้ยง เกือบ 18+

ข้าวฟ่างนึกถึงเหตุการณ์ในครั้งนั้นที่ชายหนุ่มได้ช่วยชีวิตไว้ จากนั้นเธอก็เอาชื่อของเขามาค้นหา ก็พบว่าชายหนุ่มเป็นลูกเจ้าของกิจการรถหรู ที่กำลังจะเรียนจบมหาลัย เธอที่ตอนนั้นอายุแค่ 13 ปี ก็พยายามติดตามข่าวของชายหนุ่มอยู่เรื่อยๆ จนกระทั่งตอนนี้ที่เธอคิดว่าตัวเองพร้อมแล้วที่จะบอกชอบเขา บอกว่าเธอชอบเขามาตั้งแต่วันนั้น แต่กลายเป็นว่าชายหนุ่มไม่เปิดโอกาสให้เลย จนเธอต้องเลือกวิธีนี้ จากนั้นร่างบางก็ล้มตัวลงนอนอย่างอ่อนเพลีย พร้อมกับที่มือสวยที่กอดผ้าผืนนั้นไว้แนบอก

หญิงสาวตื่นขึ้นมาในเช้าของวันใหม่ ร่างบางหลังจากที่ได้นอนยาวแล้วก็รู้สึกดีขึ้นมาไม่น้อย จากนั้นก็อาบน้ำเพื่อเตรียมตัวที่จะไปเรียน

สาวสวยทั้งสามคนที่เดินมาด้วยกันนั้นเรียกสายตาของทุกคนในบริเวณนั้นให้หันมองได้ไม่อยาก ด้วยเพราะทั้งสามที่นอกจากฐานะทางบ้านที่ดีแล้ว หน้าตาก็สวยไม่แพ้กัน อีกทั้งเนื่องจาก เรียนคณะบริหารฯ ด้วยทำให้การแต่งตัวมาเรียนนั้นเป็นชุดเฉพาะของทางคณะที่ช่วยส่งเสริมบุคลิกภาพของพวกเธอให้ยิ่งสวยและดูดีขึ้นไปอีกด้วย

ทั้งสามคนเข้าเรียนเหมือนเช่นทุกวัน และก็มีหนุ่มหล่อที่ตามจีบข้าวฟ่างอยู่ ก็เข้ามาทักเหมือนเช่นทุกวัน

“ข้าว แทนชื่อขนมมาให้” แทนไท นักศึกษาบริหารชั้นปีเดียวกันที่ชอบข้าวฟ่างมาตั้งแต่ตอนปีหนึ่ง และพยายามตามจีบและเอาใจทุกอย่าง ทั้งซื้อขนมมาให้ เอาดอกไม้มาให้ ชวนไปเที่ยว และอีกสารพัดวิธีเพื่อที่จะมัดใจสาวน้อย แต่ว่าข้าวฟ่างก็ไม่ได้สนใจและเลือกที่จะปฏิเสธไปแทบจะทุกครั้ง

“ขอบคุณนะแทน ข้าวไดเอทอยู่หน่ะ” สาวน้อยบอก พร้อมกันยิ้มหวานส่งไปให้เพื่อที่จะไม่ได้เสียมารยาท และไม่ใจร้ายกับคนที่มีน้ำใจมากนัก

“เอ้าเหรอ แทนไม่รู้เลย” แทนไทบอก

“จ้า ข้าวขอโทษนะ” จากนั้นหญิงสาวก็หันไปสนใจกับการสอนของอาจารย์ที่หน้าจอโปรเจกเตอร์ต่อ ทำให้ชายหนุ่มต้องเงียบไปโดยปริยายและกลับนั่งที่ของตัวเองตามเดิม

“แทนนี่มานะเนาะ” ใบหม่อนพูดขึ้นมาเบาๆ พร้อมกับที่ฟังอาจารย์สอนไปด้วย

“ใช่ ตามจีบข้าวมาสองปี ก็ยังไม่ท้อ ไม่หยุดเลย นี่ขนาดว่าข้าวปฏิเสธทุกครั้งนะเนี้ย” เสียงเพียงฝันพูดมา

“ข้าวก็ลำบากใจนะ คือพยายามบอกแล้วว่าข้าวมีคนที่ชอบอยู่แล้ว แต่แทนก็ยังจะพยายามอีก” ข้าวฟ่างที่นั่งฟังเพื่อนทั้งสองอยู่ก็เอ่ยพูดออกมาด้วยความอ่อนใจเช่นกัน

“แทนไม่เชื่อป่าว ก็ข้าวไม่ได้บอกหนิว่าชอบใคร” เพียงฝันบอก

“ใช่ แทนมันไม่เชื่อหรอก นอกจากว่าข้าวจะพาแฟนมาเปิดตัวอ่ะ” ใบหม่อนพูดบอกต่อ อย่างเห็นด้วย

“ข้าวจะพามาได้ไงละ ก็น่าจะรู้อยู่” แล้วเสียงข้าวฟ่างก็พูดออกมาอย่างหม่นๆ เมื่อนึกถึงในข้อนี้ ที่ตอนนี้สถานะที่ชายหนุ่มให้เธอนั้น เรียกว่าเด็กเสี่ยคงจะไม่แปลก

“นั่นสิ แล้วข้าวต้องไปหาเขาอีกทีวันไหน” เพียงฝันถามเพื่อนออกมาอย่างกระซิบ พร้อมกับตาก็มองอาจารย์ที่กำลังสอนไปด้วย

“อีก 7 วันหน่ะ” ข้าวฟ่างพูดออกมา พร้อมกับที่รอวันนั้นที่จะมาถึงด้วยความหวัง

7วันต่อมา

ส้นสูงสวยสีดำ กำลังถูกผู้เจ้าของใช้งานให้ทั้งกึ่งเดินกึ่งวิ่ง เพื่อที่จะให้ทันนัดสี่โมงเย็นของวัน เพราะว่าวันนี้อาจารย์ที่สอนนั้นปล่อยเรท ทำให้ตอนนี้ข้าวฟ่างหลังจากที่จอดรถเสร็จแล้วก็ต้องรีบเดินมาหากริชที่นั่งรออยู่

“สวัสดีค่ะ คุณกริช” ข้าวฟ่างหลังจากที่เข้ามาในร้านกาแฟ พอมองเห็นชายหนุ่มก็เดินตรงเข้ามาหาทันทีเพราะว่าเธอเลยเวลานัดมาประมาณ 10 นาทีแล้ว

“สวัสดีครับ เชิญนั่งครับ” กริชบอก

“ข้าวขอโทษนะคะ พอดีวันนี้อาจารย์ปล่อยช้า” หญิงสาวบอกกลับไปอย่างรู้สึกผิด หลังจากที่นั่งลงเรียบร้อยแล้ว

“ครับ ไม่เป็นไรครับ”

“ค่ะ”

“แล้วนี่คุณข้าวฟ่างเรียนคณะนิเทศฯใช่ไหมครับ” กริชถามออกมา หลังจากที่อ่านประวัติของหญิงสาวคร่าวๆ แล้วก็พอจะรู้มาว่าเรียนคณะบริหารที่มหาลัยชื่อดังแห่งนี้ ซึ่งก็ไม่แปลกที่เด็กทุกวันนี้จะเลือกเรียนในที่ที่มีระดับเพื่อยกระดับชีวิตของตัวเอง เพราะถ้าเรียนที่ดีๆ แล้วเรตในการต่อรองกับแขกก็จะเพิ่มขึ้นไปอีกอย่างเช่นมหาลัยที่สาวน้อยคนนี้เรียน และจากที่เขาลองหาข้อมูลเรตมันเพิ่มขึ้นไปสามเท่าเลยทีเดียว

“ใช่ค่ะ” ข้าวรับตอบ และพยายามที่จะเก็บอาการนั้นให้เป็นปกติที่สุด เพราะข้อมูลที่เจ๊สวยปลอมให้นั้น มีทั้งชื่อ นามสกุล มหาลัย รวมถึงคณะที่เธอเรียนด้วย ด้วยเหตุนี้สถานที่นัดเลยต้องมาอยู่ใกล้มหาลัยแห่งนี้ เพื่อความเนียน แถมด้วยชุดนักศึกษาที่เมื่อกี้เธอก็พึ่งเปลี่ยนมา

เสื้อนักศึกษาสีขาวที่จะต้องพอดีตัว ใส่คู่มากับกระโปรงทรงเอสีสำที่สั้นเหนือเข่าขึ้นมา นอกจากนั้นยังมีเสื้อคลุมสีดำมาปิดทับ รับกับรองเท้าคัทชูส้นแหลมสีดำที่ปกติแล้วแทบจะไม่ได้ใส่ ทำให้เมื่อกี้ที่รีบเดินมาก็รู้สึกเจ็บเท้าไม่น้อย

“ครับ วันนี้ที่ผมมา จะมาคุยบางเรื่องนิดหน่อยนะครับ คือเดี๋ยววันนี้ผมจะพาคุณข้าวฟ่างไปดูห้องที่คุณข้าวฟ่างจะต้องอยู่นะครับ โดยที่เสื้อผ้าต่างๆ รวมทั้งชุดนักศึกษานั้นผมเตรียมไว้ให้แล้ว” กริชบอก เพราะว่าหลังจากตอนนี้ที่เซนต์สัญญากันไปแล้ว เขาก็ต้องจัดห้องไว้ให้หญิงสาวอยู่เพื่อเอาไว้รองรับการมอบความสุขให้แก่ผู้เป็นนายของเขา ให้สะดวกในทุกครั้งที่ต้องการ

“ข้าวจะต้องไปอยู่ที่โน้นเลยหรอคะ” ข้าวฟ่างถาม เพราะว่าถ้าเธออยู่นั้นเลยก็กลัวว่าจะมีความลำบากในการมาเรียน เพราะความจริงแล้วเธอเรียนอยู่อีกทีหนึ่ง

“ครับ คุณข้าวไม่สะดวกเหรอ” กริชถาม

“คือ ข้าวมีเรียนบางวันนะคะ กลัวว่าจะไม่สะดวกเท่าไร ข้าวขอว่าถ้าวันไหนที่ข้าวมีเรียน ข้าวมาอยู่หอได้ไหม” หญิงสาวบอกเหตุผลของตัวเองไป

“งั้น เดี๋ยวคุณข้าวค่อยขอคุณคาร์ในเรื่องนี้อีกทีละกันนะครับ” กริชบอก เพราะไม่สามารถที่จะตัดสินใจแทนผู้เป็นนายได้

“ค่ะ เดี๋ยวข้าวคุณกับคุณคาร์เอง”

“ครับ งั้นเราไปกันเถอะครับ คุณคาร์ให้คุณข้าวไปหา” หลังจากนั้นข้าวฟ่างก็ถูกพาตัวมาที่สนามแข่งรถที่วันนั้นตอนที่เธอมองลงมาจากชั้นบนของโรงแรมว่าใหญ่แล้ว วันนี้หลังจากที่ได้ย่างกายเข้ามาก็ต้องยอมรับเลยว่า มันใหญ่มากๆ

สมแล้วกับการที่เป็นสนามแข่งที่ดีเป็นอันดับที่ 3 ของโลก

“คุณคาร์รออยู่ด้านในนะครับ” ข้าวฟ่างฟังแล้วก็เดินตามกริชเข้ามาด้านในของห้องหนึ่งที่เป็นห้องกระจกใสมองออกไปเห็นการแข่งขันได้อย่างชัดเจน รวมถึงมีบาร์เหล้า จอทีวีขนาดใหญ่ที่ฉายาภาพมุมต่างๆ ของสนามในขณะที่รถแข่งวิ่งผ่าน จากนั้นหญิงสาวกก็เจอเข้ากับชายหนุ่มที่กำลังนั่งอยู่ที่โซฟารูปครึ่งวงกลม พร้อมด้วยผู้ชายอีกสองคนที่มีสาวสวยนั่งคลอเคลียอยู่ข้างกาย

ข้าวฟ่างมองชายสองคนนั้นอย่างตกใจ เพราะทั้งสองคือ พยัคฆ์ หวังและไลอ้อน ลี เพื่อนรักของคาร์ที่เธอเจอเมื่อตอนนั้นอีกด้วย

“นายครับ” กริชเรียกผู้เป็นนาย ทำให้การพูดคุยที่กำลังสนุกสนานในนั้นหยุดลง พร้อมกับชายหนุ่มทั้งสามที่หันมา

“เรียบร้อยแล้วใช่ไหม” คาร์ถามกริช พร้อมกับสายตาที่เลื่อนมามองหญิงสาว ที่วันนี้อยู่ในชุดนักศึกษาเสื้อรัดเนื้อและกระโปรงสั้น ที่ดูแปลกตาจากเมื่อคืนวันนั้นไม่น้อย แต่ก็ยังดึงดูดชายหนุ่มได้เหมือนเดิม

“ครับ” กริชตอบ จากนั้นก็ก้มหน้าแล้วก็เดินออกมาจากห้องอย่างรู้หน้าที่

หญิงสาวที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิมก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไง ประกอบกับตอนนี้มีสายตาทั้งสามคนมองมาก็รู้สึกเขินไม่น้อย

“มานี่สิ” แล้วเสียงของคาร์ก็เรียกข้าวฟ่างให้ไปนั่งข้างๆ สาวน้อยที่กำลังเดินก็ถูกเสียงของชายหนุ่มอีกสองคนแซวไปด้วย

“คาร์ ทุกวันนี้มึงเลี้ยงเด็กแล้วเหรอว่ะ” เสียงของไลอ้อนถาม พร้อมกับที่ข้าวฟ่างนั่งลงข้างๆ คาร์แล้ว

“รินเหล้าให้หน่อย” คาร์สั่งข้าวฟ่าง

“นั่นดิ ไหนบอกว่าไม่ชอบเลี้ยงไง แล้วไหงวันนี้เลี้ยง แถมยังเป็นนักศึกษาด้วย” พยัคฆ์ก็ถามขึ้นมาด้วยคน พร้อมกับที่มีสาวสวยนั่งป้อนเหล้าให้อย่างเอาใจ

“เสือก” คาร์พูดไปแค่นั้น พร้อมกับรับเหล้าจากมือของสาวน้อยมาดื่ม

“ฮ่าๆๆๆ เออ พวกกูเสือก ทำไมว่ะ ที่เมื่อก่อนกูแนะนำให้ตั้งหลายคนไม่เห็นอยากมี บอกว่าเข็ด แล้วทำไม่ตอนนี้เปลี่ยนใจล่ะ หรือว่าเด็ด” ไลอ้อนพูดออกมาอย่างอารมณ์ดี พร้อมกับที่เลื่อนสายตามามองที่ข้าวฟ่าง แล้วก็พบว่าสาวน้อยคนนี้สวยจริงๆ แม้ว่าวันนี้จะไม่ได้แต่งหน้าอะไรมากมายก็ตามที

“ก็เด็ด” คาร์บอก จากนั้นก็กระดกเหล้านั้นจนหมด แล้วก็ยื่นมือลงไปลูบต้นขาขาวที่พ้นออกมานอกกระโปรงนั้นเบาๆ

“อ๊ะ” ข้าวฟ่างร้องออกมาเบาๆ แต่ก็ไม่ได้ห้ามอะไร

“ก็น่าจะเด็ดจริงแหละว่ะ กูไม่เห็นว่ามึงจะมาทำแบบนี้ต่อหน้าคนเยอะเท่าไร” พยัคฆ์บอก พร้อมกับที่มือก็ขยำหน้าอกของสาวที่นั่งข้างกายไปด้วย

“เอาเรื่องอื่นเถอะ” คาร์ตัดเรื่องไปอย่างรำคาญ จากนั้นก็ยกร่างของข้าวฟ่างให้ขึ้นมานั่งคร่อมที่ตักของตัวเอง

“อุ๊ย” สาวน้อยร้องออกมาอย่างตกใจ แล้วก็จับบ่าไว้อย่างกลัวตก

“ฮ่าๆ คร่อมแล้วโว้ย ไลมึงดู” พยัคฆ์บอกไลอ้อน แต่พอหันไปมองก็พบว่าเพื่อนก็กำลังจูบกับสาวในอ้อมกอดอย่างดูดดื่ม

“สัด” พยัคฆ์จึงด่าไปเบาๆ

“คะ คุณ” ข้าวฟ่างเรียกชื่อคาร์เบาๆ ให้ได้ยินแค่สองคน เมื่อเห็นแววตาที่เริ่มจะร้อนแรงของชายหนุ่ม

“ปรนนิบัติฉัน” คาร์บอก

“ตะ แต่ว่า อุ๊บ..” ข้าวฟ่างพูดขึ้นมาเพราะว่าในที่นี้ไม่ได้มีแค่เธอกับเขาสองคน แต่เหมือนว่าชายหนุ่มจะไม่ฟัง โดยคนตัวโตนั้นประกบจูบที่ริมฝีปากของเธอทันที

ปลายลิ้นร้อนที่เจือด้วยรสขมของแอลกอฮอล์เบาๆ นั้นเข้ามาไล้ตวัดลิ้นเล็กของเธออย่างดูดดื่ม พร้อมกับที่มือแกร่งก็ยกขึ้นขย้ำหน้าอกสวยนั้นด้วย

ข้าวฟ่างหลับตารับสัมผัสที่เร่าร้อนนั้น พร้อมกับที่ลิ้นเล็กก็ไล้ตวัดและดูดเลียลิ้นของคนตัวโตกลับไปด้วย แล้วก็ยกมือทั้งสองข้างขึ้นมาคล้องคอชายหนุ่มเอาไว้ ในขณะที่ใบหน้าสวยก็เอียงเพื่อที่จะรับทุกองศาที่ชายหนุ่มส่งมาให้

“อ่าร์” คาร์ร้องออกมาด้วยความพอใจ จากนั้นก็เลื่อนริมฝีปากลงมาดูดเลียที่ซอกคอขาวจนเกิดรอย

“อ๊ะ”

“หึ้ม” แล้วคาร์ก็เลื่อนลงมาเรื่อยจนเจอกับเต้าสวยที่อยู่ภายใต้เสื้อบางสีขาว

“สัด คาร์เขาเพิ่งมาแล้วมึงจะจัดเลยเหรอว่ะ” เสียงไลอ้อนที่ดังมาขัดนั้นทำให้สติของข้าวฟ่างกลับมา พร้อมกับที่ผละร่างของตัวเองออกมาเล็กน้อย จากนั้นก็หน้าแดงขึ้นมา

“จะได้คุยไหมงานวันนี้” พยัคฆ์ถาม

“คุยสิ” คาร์บอก จากนั้นก็เงยหน้าขึ้นมา แล้วก็กดใบหน้าของข้าวฟ่างลงที่ลำคอของตัวเอง และสั่งบอก

‘ดูดและเลียลงไปเรื่อยๆ’ เสียงแหบของคาร์สั่ง ข้าวฟ่างที่เขินไม่น้อย แต่ก็ทำอย่างที่ชายหนุ่มสั่ง โดยร่างเล็กนั้นจูบและเลียเข้าที่ลำคอของชายหนุ่ม ในขณะที่มือสวยก็ปลดกระดุมเสื้อเซิ๊ตนั้นไปด้วย

“เรื่องไอ้แดนเนียลมึงจะเอาไง” พยัคฆ์ถามเพื่อน ถึงคู่อริที่พยายามจะเข้ามาป่วนสนามแทบจะทุกคืน