บทที่7 การพบกันครั้งแรก

 

ย้อนกลับไปเมื่อ 7 ปีก่อน

สาวน้อยที่กำลังหอบหนังสือในมืออย่างพะรุงพะรัง ในช่วงตอนเย็นของวันหลังจากที่เรียนพิเศษเสร็จแล้วก็กำลังจะเดินออกมารอรถจากที่บ้านมารับเหมือนดังเช่นทุกวัน

กริ๊งงงง

แล้วเสียงโทรศัพท์เครื่องเล็กนั้นก็ดังขึ้นมา ข้าวฟ่างจึงหยิบมาดูแล้วก็พบว่าเป็นแม่ของเธอที่โทรเข้ามา

‘ค่ะแม่’ สาวน้อยกดรับ แล้วก็พูดสายกลับไปอย่างเสียงหวานและน่าฟัง

[ข้าวลูก หนูเรียนเสร็จยัง] เสียงผู้เป็นแม่จากปลายสายถาม

‘เสร็จแล้ว ข้าวรอแม่อยู่ที่เดิมค่ะ’ สาวน้อยบอก

‘งั้นหนูรอสักพักนะ ตอนนี้รถติดมากเลย แม่น่าจะไปช้า’ เสียงร้อนรนตอบมา เมื่อวันนี้การจราจรนั้นดูหนาแน่นกว่าทุกวัน ที่เธอเองก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น หรือว่าจะมีอุบัติเหตุ แต่ก็ไม่เห็นทางสถานีวิทยุที่ฟังประจำจะแจ้งข่าวอะไร

‘อ่อ ได้ค่ะ แม่ไม่ต้องห่วงเลย เดี๋ยวข้าวเดินเล่นรอได้ค่ะ’ หญิงสาวบอก จากนั้นก็วางสายไป จากนั้นก็เดินไปตลาดที่อยู่บริเวณโซนด้านหน้าของห้างดัง

สาวน้อยเดินเล่นซื้อของอยู่สักพัก แล้วก็เผลอไปชนเข้ากับอุปกรณ์ประดับร้าน ล้มกระจายอยู่ที่พื้น

 

ตุ๊บ

‘อุ๊ยย ข้าวขอโทษค่ะ’ เสียงใสร้องออกมาด้วยความตกใจ จากนั้นก็ยกมือขึ้นไหว้เพื่อขอโทษในความไม่ระวังนี้ของตัวเอง

‘ไม่เป็นไรค่ะ’ เสียงเจ้าของร้านนั้นบอกออกมา พร้อมกับก้มลงเก็บของที่หล่นนั้น

‘ขอโทษนะคะ ข้าวช่วยนะ’ ว่าแล้วร่างเล็กก็วางหนังสือของตัวเองลง จากนั้นก็เก็บของช่วยจนกระทั่งเสร็จ

‘ข้าวขอโทษนะคะ’ หลังจากที่เก็บของเสร็จข้าวฟ่างก็พูดขอโทษไปอีกรอบ

‘จ้า แต่เหมือนว่าของมันจะยังไม่ครบนะ สร้อยที่หุ่นใส่เหมือนว่าจะหายไป’ เจ้าของร้านบอกหลังจากที่สำรวจของทุกอย่างแล้ว

‘เอ้าเหรอคะ เดี๋ยวข้าวหาให้นะ’ จากนั้นข้าวฟ่างก็ก้มหน้าลงเพ่งสายตาเพื่อหาของที่หายนั้นอย่างตั้งใจ จากนั้นไม่นานร่างเล็กก็พบว่าสร้อยเส้นนั้นมันตกอยู่ที่พื้นห่างจากเดินไปแค่ไม่กี่ก้าว

‘เจอแล้ว’ เสียงร้องด้วยความดีใจนั้นดังนี้มาเมื่อเจอของที่หาอยู่ จากนั้นก็เดินไปหยิบโดยที่ไม่ได้ระวังอะไร

 

บรี๊นนนนนนน

‘ว้ายยยยยย’

เสียงแตรรถยนต์ดังลั่นไปทั่วบริเวณ ทำให้ข้าวฟ่างตกใจจากนั้นก็เงยหน้ามองแล้วเธอก็พบกว่าตอนนี้เธอกำลังยืนอยู่กลางถนน และมีรถยนต์ขึ้นคันกำลังจะพุ่งมาชน

ร่างบางมองดูสิ่งนั้นด้วยความตกใจ พร้อมด้วยร่างกายสวยที่แข็งทื่อไม่สามารถขยับก้าวไปไหนได้ แต่แล้วก็มีมือแกร่งข้างหนึ่งยื่นเข้ามาขว้างที่มือเล็กของเธอเอาไว้ และก็ดึงเธอให้เข้ามา ก่อนที่รถยนต์นั้นจะพุ่งเข้ามาชนแค่เพียงนิดเดียว

ตึกๆๆ

ใจของข้าวฟ่างเต้นด้วยความตกใจกับเหตุการณ์เฉียดตายตรงหน้าที่เกิดขึ้น พร้อมด้วยร่างกายที่ยังแข็งทื่อและเย็บเฉียบอยู่

‘น้องเป็นอะไรไหม’ เสียงเรียกนั้นทำให้ข้าวฟ่างกลับมามีสติ แล้วก็รู้ว่าตอนนี้ตัวเองกำลังล้มกองอยู่ที่พื้น ในอ้อมกอดของใครสักคนที่ช่วยเธอเอาไว้

‘เป็นอะไรไหมน้อง’ เสียงเรียกนั้นดังมาอีก กำให้ข้าวฟ่างหันไปมองก็พบว่าคนที่เรียกเธอนั้นเป็นชายหนุ่มในชุดนักศึกษาที่ยื่นอยู่ที่พื้น และคนในบริเวณนั้นที่ต่างล้อมวงเป็น ไทมุง อยู่

‘นี่ มีสติยัง มีสติแล้วก็ลุกสิว่ะ’ ข้าวฟ่างที่กำลังมองเหตุการณ์โดยรอนั้นอยู่ก็ต้องตกใจ เมื่อมีเสียงทุ้มติดหงุดหงิดนั้นดังขึ้นมาใกล้ๆ หูของเธอ แล้วพอคนตัวเล็กนั้นช้อนหน้าขึ้นมองก็พบชายคนหนึ่งที่กำเองกำลังนอนทับอยู่

ตึกๆๆ

หัวใจของข้าวฟ่างกลับมาเสียงรัวอีกครั้ง แต่ครั้งนี้ไม่ใช่เพราะว่าตกใจ แต่เป็นเพราะดวงตากลมของเธอนั้นได้สบตากับคนที่ช่วยชีวิตของตัวเองเอาไว้ในระยะประชิด

หญิงสาวเลื่อนสายตาสำรวจที่ใบหน้าหล่อคมแบบลูกครึ่ง ที่กำลังมองมาที่เธอด้วยตาคมที่ขมวดปลายคิ้วนิดๆ อย่างติดรำคาญ จมูกโด่งเป็นสันชัดเจน รวมทั้งริมฝีปากนั้น

‘ลุกได้ยัง’ เสียงทุ้มของคาร์ดังออกมาอีกรอบ เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กนี้ยังไม่คิดที่จะขยับหรือว่าลุกออกไปจากตัวเข้าเลย

‘ลุก’

‘เอ่อ...’ ข้าวฟ่างที่ได้สติแล้วก็ค่อยๆ ลุกออกมา แล้วก็ยืนขึ้นโดยที่มีชายหนุ่มคนก่อนหน้าที่เรียกเธอนั้นมาพยุงเธอด้วย

‘น้องเป็นอะไรไหม’ เสียงของ ลี ไลอ้อน ถามหญิงสาวต่อ เมื่อเห็นว่าคนตัวเล็กนี้ยังไม่ตอบเข้ากลับมาเลย

‘เอ่อ..มะ ไม่เป็นไร’

‘อืม ไม่เป็นอะไรก็ดีแล้ว แล้วเมื่อกี้วิ่งออกไปถนนอย่างนั้นได้ยังไง’ เสียงของไลอ้อนยังถามต่อ พร้อมกับที่มองสำรวจหญิงสาวในชุดนักเรียนนี้ไปด้วย

‘คะ คือ ข้าว..’

‘สะเพร่า เหม่อแบบนี้ไง เมื่อกี้ถึงเกือบโดนรถชน’ แล้วเสียงของคาร์ก็แทรกขึ้นมาก่อนที่ข้าวฟ่างจะได้ตอบคำถาม

‘ไอ้คาร์ มึงก็พูดดีๆ กับน้องมันหน่อย น้องมันยังตกใจอยู่’ เสียงของ พยัคฆ์ หวัง ที่ยืนอยู่ข้างๆ คาร์เอ่ยบอกเพื่อนไป เมื่อเห็นว่าสาวน้อยนี้หลังจากที่คาร์พูดดุไปเมื่อกี้ก็เริ่มที่จะน้ำตาคลอเบ้าแล้ว

‘กูพูดความจริง’ คาร์ยังยืนยันในสิ่งที่พูดต่อ จากนั้นก็หันไปมองหญิงสาวก็พบว่าเป็นอย่างที่เพื่อนบอกจริง

ยัยเด็กนี่ ผิดเองแท้ๆ ดุนิดเดียวจะร้องไห้เลยเหรอ

‘ไอ้คาร์มึงหยุดเลย’ เสียงไลอ้อนดังขึ้นห้ามเพื่อน จากนั้นก็หันมามองข้าวฟ่าง แล้วก็พบว่าหญิงสาวนั้นมีแผลถลอกที่ฝ่ามือ และก็หัวเข่า

‘เห้ยยย น้องมีแผลนี่’ เสียงไลอ้อนยังพูดต่อ เมื่อเห็นว่าแผลถลอกนั้น เริ่มที่จะมีเลือดซึมออกมาแล้ว

‘กูว่าไม่ได้เพราะว่ากูดุหรอก แม่งเจ็บแผล’ คาร์พูด

‘กูว่าพาน้องมันไปทำแผลก่อนไหมว่ะ’ พยัคฆ์พูดเสนอขึ้นมา

‘เออ แต่ต้องห้ามเลือดก่อนไหมว่ะ มีใครมีผ้าหรือว่าอะไรไหม’ ไลอ้อนพูดขึ้น พร้อมกับมองหาสิ่งที่ต้องการไปด้วย แล้วก็พบว่าคาร์เพื่อนของตัวเองกำลังล้วงเข้าไปในกระเป๋ากางเกง และหยิบผ้าเช็ดหน้าสีน้ำเงินออกมา เพื่อที่จะนำมาเช็ดฝุ่นที่ติดอยู่ตามร่างกายหลังจากที่ล้มไปเมื่อกี้

‘ไอ้คาร์มึงหยุด’ เสียงไลอ้อนร้องห้าม ก่อนที่ผ้าสะอาดนั้นจะโดนฝุ่น พร้อมกับที่เดินเข้าไปใกล้เพื่อนแล้วก็ดึงผ้านั้นมา

 

‘เอาผ้ากูมา กูจะเช็ดตัว’ คาร์บอก

‘มึงไม่ได้เป็นอะไรมาก แค่ฝุ่น กูยืมพันแผลให้น้องมันก่อน’ เสียงไลอ้อนบอก

‘ห๊ะ เรื่องดิ กูช่วยชีวิตเมื่อกี้ก็เกินพอแล้วไหม ห๊ะ’ เสียงคาร์ดังออกมา เมื่อรู้ว่าเพื่อนจะให้ตัวเองเสียสละเพื่อนช่วยเด็กบ้าที่ยืนเอ้อนี่อีกแล้ว

‘มึงช่วยน้องมันแล้ว ก็ช่วยให้สุด’ ไลอ้อนบอกไป จากนั้นก็นำผ้านั้นมาพันให้ที่เข่าของข้าวฟ่างที่กำลังยืนนิ่งมองสีหน้าหงุดหงิดของคาร์อยู่

‘สัด’ คาร์ด่าเพื่อนไป แล้วจากนั้นชายหนุ่มหล่อทั้งสามก็เดินพาสาวน้อยไปนั่งลงที่ม้านั่งตัวยาวที่อยู่หน้าร้านสะดวดซื้อชื่อดังแห่งหนึ่ง แล้วไลอ้อนกับพยัคฆ์ก็เดินเข้าไปซื้อของโดยทิ้งให้คาร์และข้าวฟ่างนั่งรออยู่ข้างนอก

 

‘พะ พี่..’ ข้าวฟ่างหลังจากที่นั่งรอมาได้สักพักแล้วก็เห็นว่าคาร์มองตัวเองด้วยความไม่พอใจ ก็เอ่ยเรียกชายหนุ่มไปด้วยเสียงที่สั่นๆ

‘...’ คาร์ยังคงเงียบ และไม่ได้สนใจอะไร โดยชายหนุ่มยังคงยืนห่าง และมองหน้าหญิงสาวนิ่ง

‘พี่คะ’ ข้าวฟ่างเรียกไปอีกรอบ

‘มีอะไร’ แล้วเสียงทุ้มที่ติดรำคาญนั้นในที่สุดก็เอ่ยกับข้าวฟ่าง

‘ขะ ขอบคุณนะคะ’ ร่างบางพูดออกไป พร้อมกับที่เงยหน้ามองคนที่ช่วยชีวิตของตัวเองเอาไว้ แล้วตอนนี้ก็ยังมาเป็นภาระให้อีกด้วย

‘คราวหน้าก็ระวังด้วย ถ้ายังไม่อยากตาย’ เสียงคาร์บอกไป พร้อมกับที่เพื่อนทั้งสองเดินซื้อของถุงใหญ่ออกมาแล้ว

‘เดี๋ยวน้องล้างแผลสักหน่อยละกัน’ แล้วค่อยไปหาหมออีกที พยัคฆ์บอกพร้อมกับที่หันหน้าไปมองคาร์

‘อะไร’ คาร์ถามเพื่อน

‘มึงมาทำแผลให้น้องมันหน่อย’ พยัคฆ์พูด

‘พวกมึงก็ทำไปสิ ทำไมต้องกู’ คาร์เมื่อรู้ว่าเพื่อนบอกว่าให้ทำแผลให้เด็กตรงหน้าก็พูดสวนขึ้นทันที

‘มีแหละ กูกับไอ้ไลไปซื้อของมาแล้ว’

‘ห่า คนช่วยก็กู แล้วทำไมกูต้องมาทำแผลให้ด้วยว่ะ’ คาร์บ่นออกมา โดยที่ไม่รู้เลยว่าเพื่อนทั้งสองแค่ต้องการที่จะแกล้งเท่านั้น

‘ฮ่าๆๆ มึงนั่นแหละ หรือว่าไม่ทำก็ได้นะ เดี๋ยวรอให้น้องมันไปหาหมอเอง’ พยัคฆ์พูดต่อ

‘แม่ง’ คาร์ด่าเพื่อนเบาๆ จากนั้นก็เดินมานั่งลงข้างๆ พร้อมมือแกร่งที่แกะขวดน้ำเกลือออก จากนั้นก็ใช้สำลีชุบ แล้วนำมาเช็ดแผลทั้งสองที่ให้หญิงสาวอย่างที่ไม่ได้มีความอ่อนโยนเลย

‘อ๊ะ’ ข้าวฟ่างร้องเบาๆ ด้วยความเจ็บ

‘เบาๆ หน่อยมึงอ่ะ’ ไลอ้อนพูดออกมาอย่างขำเพื่อน ที่ทำแผลไปหน้าบึ้งไป

คาร์ไม่ได้สนใจ หลังจากที่เช็ดน้ำเกลือจนสะอาดแล้ว ชายหนุ่มก็ชุบแอลกอฮอล์มาเช็ดรอบๆ ให้ด้วยแรงที่เบาลง แล้วก็ต่อด้วยเบตาดีน จนเมื่อเสร็จแล้ว ก็ใช้ผ้าก๊อตสะอาดนั้นมาปิดแผล

‘ก็ทำได้นี่หว่า’ เสียงพยัคฆ์พูดแซวเพื่อน เมื่อเห็นว่าคนที่หน้าบึ้งนั้นทำให้สาวน้อยตรงหน้าเสร็จแล้ว

‘หยุดพูดเลยพวกมึง’ คาร์ว่าเพื่อนไป

‘พวกกูก็หวังดี อยากให้มึงช่วยจนเสร็จไงว่ะ ห่า ช่วยไม่สุดมันไม่ได้บุญนะโว้ย’ พยัคฑ์พูดบอกอย่างที่ใจคิด

คาร์มองหน้าเพื่อนไป จากนั้นก็ลุกขึ้นยืน พร้อมกับที่โทรศัพท์เครื่องเล็กของข้าวฟ่างก็มีสายโทรเข้ามา

‘ค่ะ แม่’ ข้าวฟ่างรับสาย

[ข้าวแม่ถึงแล้ว อยู่ไหนลูก]

‘เอ่อ เดี๋ยวข้าวเดินไปหานะคะ’ ข้าวฟ่างวางสายจากแม่แล้วก็ลุกขึ้น แล้วก็พูดขอบคุณชายหนุ่มทั้งสามคนไป

‘ขอบคุณนะคะพี่’ เสียงใสนั้นบอก พร้อมกับมองหาทั้งสามคนไปด้วยโดนเฉพาะ คาร์

‘ไม่เป็นไร แล้วนี่แม่มารับแล้วหรอ’ ไลอ้อนพร้อม พร้อมกับที่ข้าวฟ่างก็หอบของทุกอย่างของตัวเองขึ้นมาไว้แนบอก

‘ค่ะ แต่เดี๋ยวผ้านี้ข้าวจะซักมาคืนให้นะ’ สาวน้อยบอกพร้อมกับที่หยิบผ้าขึ้นมาถือไว้

‘ไม่ต้อง ทิ้งไปเลย’ คาร์บอก จากนั้นก็เตรียมที่จะเดินออกไปจากตรงนี้เหมือนกัน เพราะว่าเสียเวลามาเยอะแล้ว

‘เอ่อ...’

‘ทิ้งไปนั่นแหละ เจ้าตัวเขาบอกแบบนั้นหนิ’ พยัคฆ์พูด

‘ค่ะ’

‘งั้นเราก็ไปหาแม่เถอะ’ พวกพี่ก็จะไปทำธุระเหมือนกัน แต่ก็เดินระวังด้วยนะ’ ไลอ้อนบอก จากนั้นทั้งหมดก็เดินออกไป สาวน้อยมองตามแผ่นหลังของคนนั้นไป พร้อมกับมือก็กำผ้าเช็ดหน้าผืนนั้นไปด้วย

ตึกๆๆ

ไทเกอร์ คาร์

เสียงใสอ่านด้ายสีแดงที่ปักข้อความภาษาอังกฤษนั้นเบาๆ พร้อมด้วยหัวใจและสมองที่จดจำไว้อย่างขึ้นใจ