ขอเก็บทุกสิ่งเอาไว้ในความทรงจำ

ส่วนน้องสาวของเธอ ปลายฟ้าก็มีอาการแบบเดียวกัน แต่ลมหายใจของเธอยังโรยระริน เสียงหวีดร้องร่ำไห้ของหยาดฝนดังพอที่จะทำให้คนข้าง ๆ กรูกันเข้ามาดู

ร่างของปลายฟ้าถูกส่งไปที่โรงพยาบาล หมอช่วยล้างท้องและพาเธอกลับมาสู่โลกเราเหมือนดังเดิม แต่ที่ไม่เหมือนเดิม อวัยวะภายในของปลายฟ้าถูกทำลาย ข่าวร้ายที่มาพร้อม ๆ กับข่าวดี ปลายฟ้าอาจจะมีชีวิตอยู่ได้อีกไม่นาน

บ้านหลังนั้นมีเจ้าหนี้มายึดเอาไป แล้วขายทอดตลาดไปแล้ว เธอจึงต้องระเห็จออกมาจากบ้านเพื่อมาเช่าห้องที่นี่อยู่ หนึ่งค่าห้องแสนถูก สองใกล้ที่เรียนของเธอ สามหางานทำง่าย ๆ และสี่ใกล้โรงพยาบาลที่จะพาน้องไปรักษา

หยาดฝนไปถึงที่โรงพยาบาลทุกอย่างก็สายไปเสียแล้ว ไม่มีแม้แต่คำร่ำลา เธอได้แต่กอดร่างที่เย็นเฉียบของน้องสาวเอาไว้แน่น พี่ไอพยายามรั้งเอาไว้

“อย่าให้น้ำตาของฝนหล่นลงไปบนตัวน้องนะ ปลายฟ้าไปสบายแล้ว” ทุกคนที่เห็นได้แต่สงสารร่างบางที่ร้องไห้จนเหมือนจะขาดใจตามน้องสาวไปอีกโลกหนึ่ง

สายมากแล้ว หลุยส์งัวเงียขึ้นมาจากการหลับใหล ใบหน้าของเขายังเปื้อนไปด้วยความสุข มือใหญ่ควานหาร่างนุ่มนิ่มที่เขาก่ายกอดมาทั้งคืน แต่ก็ไร้วี่แวว

เขาค่อย ๆ ลืมตามอง แสงสว่างลอดเข้ามาจากผ้าม่านที่ขยับเขยื้อน มันเจิดจ้ามาก จนหลุยส์คาดเดาว่า มันคงจะใกล้เที่ยง

“เรนนี่ เรนนี่ คุณยังอยู่ไหม” เขาส่งเสียงเรียกหาเธอทันที ถลันตัวลุกขึ้นนั่ง มองไปรอบ ๆ ห้องนั้น แต่ก็ไร้วี่แวว แสงไฟในห้องน้ำเปิดอยู่ แสงของมันผ่านบานประตูที่แง้มออก หัวใจของหลุยส์เต้นแรง เขาตื่นเต้นมากแทบกระโจนลงมาจากเตียง

“เรนนี่ เรนนี่ คุณอยู่ในห้องน้ำใช่ไหม” เขาแทบวิ่งเข้าไป เมื่อผลักบานประตูเปิดออก หลุยส์ก็พบแต่ความว่างเปล่า

“คุณไปแล้วจริง ๆ” ในห้องน้ำนั้นไม่มีใคร หัวใจของหลุยส์หล่นวูบ เขานอนหลับเป็นตาย ไม่รู้เลยตอนที่เธอขยับตัวลุกขึ้นจากเตียงแล้วจากไป ชายหนุ่มอยากสานสัมพันธ์ และอยากคบหาเธอตลอดไป แล้วเขาจะไปหาเธอที่ไหน

‘ใช่... ที่ร้านอาหารเมื่อคืน แต่นี่ มันกี่โมง’

นาฬิกาข้อมือของตัวเอง มันบอกเวลาสิบเอ็ดนาฬิกาเก้านาที

‘คืนนี้ ผมจะไปหาเธออีกครั้ง และครั้งนี้ ผมจะไม่ปล่อยให้เธอหลุดมือ เรนนี่ คุณต้องรอผมนะ ผมจะไปหาคุณ’ หลุยส์ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ

สาวน้อยเรนนี่สร้างความประทับใจให้เขาแบบฝังแน่นลงไปในจิตใจ ร่างเล็ก ๆ ที่ครางครวญอย่างมีความสุขอยู่ใต้ร่างของเขา ทำให้หัวใจของหลุยส์พองโต จนอยากดูแลเธอตลอดไป

ชีวิตเธอคงลำบาก หลุยส์อยากทำให้ชีวิตของเธอดีขึ้น ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เขาจะดูแลเธอ คิดได้ดังนี้ หัวใจของหลุยส์ก็เต็มอิ่มขึ้นมา ใบหน้าของเขามีแต่รอยยิ้ม เฝ้าคิดถึงเวลาเย็นย่ำที่จะได้เจอสาวน้อยเรนนี่อีกครั้ง

เย็นวันนั้น

หลุยส์รีบนั่งแท็กซี่ไปที่ร้านอาหารเดิมที่เขาได้เจอกับหยาดฝนเมื่อวาน ร้านอาหารยังไม่เปิดด้วยซ้ำไป 

เมื่อเขาเห็นวาว่า เขาก็ตรงเข้าไปทักเธอ

“คุณผมมาหาเด็กสาวคนเมื่อวาน”

วาว่ามองหลุยส์ตั้งแต่หัวจรดปลายเท้า

“อ๋อ... คุณคนเมื่อวาน” และชี้หน้าหลังจากที่จำเขาได้

“ใช่ครับ” หลุยส์ยิ้มเขิน

“เอ้... ไม่รู้น้องเขาจะมาทำงานอีกหรือเปล่านะคะ” วาว่าทำท่าคิด นางพยายามติดต่อหาหยาดฝนตั้งแต่บ่ายแล้ว แต่ทางฝ่ายนั้นไม่ได้รับสาย

“คุณพอจะมีเบอร์ติดต่อของเธอไหมครับ”

“คุณคะ คุณต้องการมันจริง ๆ หรือว่า คุณแค่คิดว่า การมีอะไรกับเด็กผู้หญิงคนนั้น มันอ่า...” วาว่าชักสีหน้า

หลุยส์รีบค้าน

“ไม่ใช่นะครับ ผมไม่ได้เป็นเหมือนที่คุณคิด ผมแค่อยากรู้จักเธอให้มากขึ้น และอยากสานสัมพันธ์อันดีกับเรนนี่ต่อไป” เขาส่งสายตาจริงจัง

“แต่กฎของที่นี่ เราจะไม่ให้เบอร์ของใคร ๆ กับแขกค่ะ เพราะว่า ถ้าคุณอยากจะได้เบอร์ของเรนนี่ ทำไมคุณไม่ขอกับเธอเอง” วาว่าหรี่ตามมอง

“คือ ผมตื่นขึ้นมา เรนนี่ก็กลับเสียแล้ว”

“แล้วเมื่อคืน ทำไมคุณไม่...”

หลุยส์ยกมือขึ้นมาเกาหัวแบบเขิน ๆ

“โอเค ตามกฎฉันให้เบอร์คุณไม่ได้ แต่คุณสามารถไปเจอเรนนี่ได้ที่ร้านนี้ค่ะ” เธอรีบจดชื่อร้าน และวาดเส้นทางไปร้านเสริมสวยของเจ๊อวยพรให้หลุยส์ไป

ชายหนุ่มยิ้มดีใจมาก รับมาถือ ผงกหัวโค้งและเอ่ยปากขอบคุณวาว่าไม่หยุด เขาหมุนตัวแล้ววิ่งไปตามทางที่วาว่าชี้ให้ และบอกว่าเป็นทางลัด

หลุยส์ใช้เวลาลัดเลาะเดินมาตามแผนที่ด้วยความสุขที่เปี่ยมล้นอยู่ในหัวใจ เขาจะได้เจอเธอ ‘เรนนี่’