บรรเลงเพลงรัก

“พ่อครับ พ่อจะให้เธอร์ขี่ม้า”

“ครับผม แต่อาเธอร์ต้องกินข้าวเช้า และไม่ดื้อกับพี่เขต และพี่แต้ว”

“ครับ เธอร์ไม่ดื้อแน่ ๆ” รับปากรับคำอย่างแน่นหนัก

หลุยส์ขยิบตาส่งสัญญาณให้กับลูก

“อ๋อ...” อาเธอร์ทำปากจู๋แหลมเล็ก ส่งเสียงออกมาเบา ๆ ก่อนจะหันไปส่งยิ้มให้กับแม่

หลุยส์จับอาเธอร์ให้ออกไปยืนข้างนอก พร้อมกับปิดประตูห้องน้ำ ลงกลอน

หยาดฝนจับต้นชนปลายไม่ถูกเลย อะไร ๆ มันช่างรวดเร็วไปเสียหมด เมื่อเขาหันหน้ามา เธอไม่รู้จะทำสีหน้าอย่างไร ตัวแข็ง นั่งนิ่งอยู่ในอ่าง อาการประหม่ากลับมาอีกครั้ง

หยาดฝนยกมือขึ้นกุมที่อก สายตาของเธอไม่อาจจะละไปจากใบหน้าของหลุยส์ที่ส่งยิ้มให้

หยาดฝนตัดสินใจจะลุกหนี แต่มันก็สายเกินไปเสียแล้ว หลุยส์จับร่างของเธอกดลงไปในอ่าง เขาตรงเข้าไปกอดเธอเอาไว้ทั้งตัว ใบหน้าของหลุยส์ซุกไซ้และคลอเคลีย

“เราต้องพูดกันเรนนี่”

“แต่ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับคุณ ฉันได้บอกคุณไปแล้ว”

เขาไม่รามือ หลุยส์โหยหาและคิดถึงผู้หญิงคนนี้มากเพียงไร เธอจะรู้หรือเปล่า ปลายจมูกของเขากดลงไปที่แก้มของเธอ มันร้อนจนออกสีแดง

“คุณกำลังจะทำอะไร” ความกลัวเข้ามาเกาะกินที่หัวใจ หยาดฝนกลัวไปหมด และกลัวชายหนุ่มจะไม่เห็นค่าของเธอด้วย

“ผมขอทำหน้าที่พ่อ พ่อของอาเธอร์” เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจัง และใช้นิ้วมือจับปลายคางของเธอให้หันเข้ามาหา

“อาเธอร์ไม่ใช่ลูกของคุณ” ความกลัวเขาจะพรากลูกไปจากเธอ ทำให้หยาดฝนปฏิเสธ

“ลูกของคุณ ก็คือลูกผม”

“คุณแน่ใจได้ยังไง”

“วันนั้นผมไม่ได้ป้องกัน เป็นไปได้อยู่แล้วที่อาเธอร์จะเป็นลูกของผมอย่างแน่นอน” เขาตอบด้วยความมั่นใจ

“แต่ฉันป้องกัน” หยาดฝนยังทู่ซี้ปฏิเสธ เอาสีข้างเข้าถู

“ไม่จริง ผมไม่เชื่อ ผมลองคำนวณดูแล้ว อย่างไรก็ตาม อาเธอร์ต้องเป็นลูกของผมอย่างแน่นอน และอีกอย่าง รอผลการตรวจดีเอ็นเอของผมกับอาเธอร์ออกมาก่อนเถอะ คุณจะปฏิเสธไม่ออก”

หยาดฝนถึงกับตาโต “นี่คุณกำลังละเมิดสิทธิ์นะ คุณเป็นขโมย คุณแอบทำแบบนี้ โดยที่คุณไม่ได้ขออนุญาตจากฉัน”

“ผมไม่ปล่อยให้ตัวเองคลางแคลงใจหรอก และอีกอย่าง ผมจะมัดคุณไม่ให้คุณมีทางปฏิเสธต่างหาก” หลุยส์เก็บเส้นผมของอาเธอร์ไป และส่งไปให้แล็บของคนที่รู้จักทำการตรวจดีเอ็นเอระหว่างเขากับอาเธอร์

หยาดฝนน้ำตาไหลริน เธอเสียใจมาก

“ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะเป็นคนแบบนี้”

“เรนนี่”

“ไม่ต้องมาเรียก ฉันทำงานอะไร คุณก็รู้ คิดหรือว่าอาชีพอย่างฉัน จะปล่อยให้ตัวเองมีลูกกับคนที่มาใช้บริการอย่างคุณ คุณน่ะมันบ้าชัด ๆ คิดได้ยังไง ไร้สาระ ฉันขอร้องให้คุณเลิกยุ่ง และเข้ามาวุ่นวายลูกของฉันสักที”

พูดแบบประชด น้ำเสียงสั่น ความรู้สึกคือขลาดกลัว ถ้าหลุยส์ได้ผลตรวจดีเอ็นเอออกมา เขาก็ต้องรู้ว่า อาเธอร์คือลูกของเขาจริง ๆ

“ไม่จริง คุณกำลังกลบเกลื่อน ผมรู้” หลุยส์เช็ดน้ำตาให้เธอ ก่อนจะเลื่อนนิ้วไปปิดที่ปากของหยาดฝนที่กำลังขยับ หญิงสาวได้แต่กะพริบตาปริบไล่น้ำตา

หัวใจของหยาดฝนมันอ่อนลงยวบ หลุยส์จะรู้ไหมนะ ว่าเธอไม่เคยลืมเขา

“เรนนี่ ผมขอร้อง คุณอย่าพูด อย่าปฏิเสธผม คุณรู้ไหมว่าเมื่อหกปีก่อน มันเกิดอะไรขึ้น” สายตาของเขาหม่นหมอง

“ผมตามหาคุณที่คิดว่าจะหาคุณเจอ แต่สุดท้าย ผมไม่เจอคุณ และที่ผมตัดสินใจมาอยู่เมืองไทย มีเพียงเหตุผลเดียวเท่านั้น ก็คือ ผมอยากจะเจอกับคุณอีกสักครั้ง”

“คุณ” เธอทำปากขมุบขมิบ จ้องมองหลุยส์แบบไม่อยากจะเชื่อ

“ผมจะปล่อยให้ผู้หญิงที่ผมเป็นคนพรากพรหมจรรย์ และมีความสุขที่แสนประทับใจบนเตียงนอนทั้งคืนจากไปได้ยังไง คุณไม่รู้หรอกว่า ผมประทับใจค่ำคืนของเรามากแค่ไหน มากจนทำให้ผมเปลี่ยนแผนการของชีวิตทั้งหมด ผมว่าเราสองคนต้องรำลึกความหลังด้วยกันแล้วล่ะ” เขารวบรั้งเธอให้ลุกขึ้น แล้วพาเธอออกจากอ่าง ตรงไปที่ใต้ฝักบัว

“หลุยส์ คุณ” น้ำตาของหยาดฝนเอ่อท่วมท้นอีกครั้ง

“เรนนี่... ผมรักคุณ”

หยาดฝนสั่นไหวไปหมดกับคำพูด และประโยคบอกเล่าของหลุยส์ มันทำให้ใจบาง ๆ ของเธอเต้นแรงขึ้น สองสายตาที่ประสานสบกัน มีเรื่องราวที่อยากจะพูดอยากจะเอ่ยให้กันฟังมากมาย แต่คงไม่ใช่ตอนนี้

ริมฝีปากของหนุ่มสูงใหญ่ประกบลงมาบนริมฝีปากแดงระเรื่อของเธอ หน้าที่ซีดจางเมื่อคืนตอนนี้มีสีแดงฉาบอยู่ การได้อยู่ใกล้ชิดกับเขาทำให้เลือดในกายคุณแม่ยังสาวเดือดพล่าน

สองมือของหลุยส์ครอบครองสองปทุมมา และลูบไล้ไปบนร่างกายของหญิงสาวเหมือนที่เขาคิดฝันเอาไว้โดยตลอด สองมือของชายหนุ่มจับเธอถอดเสื้อผ้าที่เปียกลู่ติดตัวออกจนหมด

เวลาแห่งความสุขที่หลุยส์รอคอยมาแสนนาน มันได้มาถึงเสียที เขาคลุกเคล้าไปบนเนื้อตัวของหยาดฝนด้วยความโหยหา แต่อุปสรรคที่ขวางกั้นระหว่างสองกาย คือฟองสบู่ขาว ๆ ที่ติดตามเนื้อตามตัวของทั้งคู่

“อื้อ...” ร่างบางเผยเสียงครางออกมาเมื่อเขาแตะต้องไปยังส่วนหวามไหวกลางลำตัว

“ผมอยากเชยชมตรงนี้” เขากระซิบข้างหู หยาดฝนปรือตามองเขา และต้องสะดุ้งตัวเมื่อหลุยส์บดปลายนิ้วขยี้ลงไปบนเม็ดรัญจวน