บทที่ 2 บูชาเทพธิดา 1

บทที่ 2 บูชาเทพธิดา

เธอเป็นแค่หญิงสาวธรรมดา ทำงานเป็นนักเศรษฐศาสตร์ของบริษัทลงทุนแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ แม้ชีวิตจะดูดีจากภายนอก แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความโดดเดี่ยว

หลินหลินเดินทางไปเที่ยวกับเพื่อนที่จีน ในระหว่างทัวร์ เธอเข้าไปในเขตต้องห้ามภายในวังเก่าแก่ และพลัดตกลงไปในสระน้ำที่ถูกขนานนามว่า “สระมังกรฟ้า” ซึ่งเล่ากันว่าเป็นที่อาบน้ำของเทพธิดาในตำนาน...

เมื่อสติสัมปชัญญะกลับคืนมา เธอกลับพบว่าตัวเองลอยขึ้นจากกลางทะเล แวดล้อมด้วยเปลวแสงประหลาด และเสียงปะทะของศาสตราวุธดังก้องราวนรกแตก สายตาของผู้คนนับพันจับจ้องมาที่เธอด้วยความตกตะลึง

หลินหลินไม่รู้ว่าเธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร

เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่คือยุคใด แต่ที่น่าแปลกคือเธอฟังออก เข้าใจภาษาที่ผู้คนในโลกนี้ใช้ได้อย่างชัดเจน เหมือนกับมันฝังอยู่ในหัวตั้งแต่แรก

และไม่กี่อึดใจต่อมา เธอก็ตกลงไปอยู่ในอ้อมแขนของราชบุรุษรูปงามผู้หนึ่ง...ผู้ที่ยึดถือเธอเป็นสิ่งศักดิ์สิทธิ์ และประกาศต่อทุกผู้ว่า...

“สตรีนางนี้ คือของขวัญจากสวรรค์ และจะไม่มีวันตกเป็นของผู้ใด...นอกจากข้า”

นั่นคือจุดเริ่มต้นของตำนาน “เทพธิดาสวาท”

หญิงสาวจากอีกโลกหนึ่ง ผู้ใช้เสน่ห์ สติปัญญา และหัวใจเพื่ออยู่รอดในดินแดนที่ทั้งลึกลับ ร้อนแรง และเต็มไปด้วยไฟปรารถนา

ในห้องประจำพระองค์ บนเรือที่ยังคงโคลงเบาๆ ตามคลื่นลมยามเย็น หญิงสาวถูกวางลงบนเตียงนวม ปักลายมังกรทองงดงาม

หลงเทียนอี้สั่งให้จางกงกง ขันทีเฒ่าถวายผ้าผืนใหม่ น้ำอุ่น และสำรับอาหารอ่อนๆ ให้เธอทันที ส่วนเขากลับออกไปจัดการบัญชาการรบที่ยังค้างคา เมื่อกลับเข้ามาอีกครั้งก็เป็นเวลาพลบค่ำแล้ว

หลินหลินนั่งกอดขาอยู่บนแท่นบรรทมกว้าง สวมฉลองพระองค์แค่ชิ้นเดียว แต่ตัวใหญ่เกินไปจนเธอเหมือนเด็กน้อยที่แอบขโมยเสื้อผู้ใหญ่ไปใส่ เนื้อผ้าก็ช่างบางเบา เห็นหัวนมสีชมพูเป็นจะงอยเสียดพุ่งชัดเจน เธอจึงมองเขาอย่างหวาดๆ และมุดตัวลงไปใต้ผ้าห่ม แม้ไม่เข้าใจทั้งหมดว่า “ถวายตัว” คืออะไร แต่จากแววตา…หลินหลินพอเดาได้

“เอ่อ...” หลินหลินตัดสินใจเอ่ยขึ้นก่อน “จางกงกงบอกว่า... หม่อมฉันต้องนอนที่นี่”

“มีปัญหาอะไรรึ”  ทรงปลดเสื้อคลุมของตนออกมาพาดบ่าด้วยท่าทางดิบเถื่อน มัดกล้ามหน้าท้องแข็งเป็นลอนร้อนผ่าว กระตุ้นให้เธอหน้าแดงขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ขณะเดียวกันพระองค์ก็นั่งลงข้างเตียงอย่างระมัดระวัง เพราะเทพธิดาตัวน้อยดูจะตั้งป้อมใส่พระองค์เต็มที่ คว้าเอาหมอนมาเป็นอาวุธ

"เทพธิดา... เจ้าไม่คิดจะทำร้ายใครใช่หรือไม่...?" ทรงถามอีกครั้งเบาๆ หลินหลินมองหน้าพระองค์ ก่อนจะพยักหน้าช้าๆ แสดงออกด้วยสีหน้าที่คล้ายเข้าใจครึ่งหนึ่ง งงครึ่งหนึ่ง

“ทำไมต้องทำร้าย? หม่อมฉันไม่เคย และไม่คิดจะทำร้ายใครหรอกเพคะ”

“แล้วรู้แล้วยังว่าข้าคือใคร”

“เพคะ... ท่านคือคนที่มีอำนาจมากที่สุด ทุกคนยำเกรงท่าน”

“ดี...อย่างน้อยเจ้ายังรู้ว่าข้าคือใคร”

ไอร้อนและกลิ่นกายของชายฉกรรจ์สะกดเธอไว้ มือหนาแตะเบาๆ ที่เรือนผมเธออย่างอ่อนโยน ราวกับกำลังปลอบโยนเด็กน้อย หลินหลินสะท้านไหว ราชบุรุษตรงหน้าผู้นี้ตัวสูงใหญ่ แววตาคมกริบดุจพยัคฆ์ดุร้าย เธอหลุบตา ไม่ขัดขืน หากก็ไม่ได้ไว้ใจเต็มร้อย เพียงนั่งนิ่งๆ ใต้ผ้าห่มของเขา เผยช่วงไหล่ขาวเนียน และลำคอระหงที่สะท้อนแสงตะเกียงสลัวอย่างน่าหลงใหล

“เจ้าชื่ออะไร”

“??”

“ชื่อ...” เขาแตะอก แนะนำตัวเอง “ข้าคือหลงเทียนอี้ ฮ่องเต้แห่งต้าหยาง เจ้าล่ะ เทพธิดา บอกนามของเจ้าให้ข้ารู้ได้หรือไม่”

“หลินหลิน...” ร่างบางเอ่ยแผ่วเบา น้ำเสียงหวั่นเกรงและยังไม่ไว้ใจ “หม่อมฉันไม่ใช่เทพธิดาหรอกเพคะ”

“เจ้า... หล่นลงมาจากฟ้า... คนธรรมดาคนไหนทำได้บ้างล่ะ”

“อึ่ก...”

ทรงเอื้อมมือไล้แก้มเนียนเบาๆ ปลายนิ้วหยาบกร้านจากการถือดาบ สัมผัสผิวที่นุ่มราวกลีบดอกท้อ หญิงสาวสะดุ้งนิดหน่อย แต่ไม่ถอยหนี... มือของเขาอุ่นกว่าที่เธอคิด และแววตานั้นไม่ได้คุกคาม

“คืนนี้... หม่อมฉันต้อง... ถวายตัวหรือเพคะ” หลินหลินถามเสียงสั่น ใกล้จะร้องไห้เต็มแก่

“ทำไม? หรืออยากจะไปอ้าขาให้ลูกน้องของข้ารุมชำเรา?”

“ไม่ ไม่นะ” หลินหลินร้องโฮ ยิ่งทำให้ราชบุรุษนึกอยากแกล้งขู่อีกนิด

“เช่นนั้นก็นอนลงให้ข้าชำเราเสียสิ”

“บ...แบบนั้นก็ไม่เอา”

“หื้ม??!!” ดวงเนตรดุดันถลึงจ้องทันที ทำเอาหลินหลินยิ่งสั่นเทา ในเวลานี้อากาศเย็นลงคล้ายจะมีฝน ฮ่องเต้หลงเทียนอี้นั่งลงข้างเตียง บังคับตัวเองไม่ให้ถอดเสื้อคลุมของนางออก แม้ความปรารถนาเริ่มร้อนระอุ

นางปรากฏในช่วงเวลาแห่งชัยชนะต่อหน้ากองทัพทั้งแผ่นดิน ย่อมไม่ใช่หญิงธรรมดา

“เทพธิดาจากสวรรค์ ตั้งแต่วันนี้...เจ้าคือเทพธิดาแห่งชัยชนะของต้าหยาง... ของข้า...” มือของพระองค์ประคองใบหน้านางขึ้น ก้มลงจูบเบาๆ บนหน้าผากนั้นอย่างอ่อนโยน ค่อยๆ ดันร่างขาวกระจ่างให้เอนกายลงนอน ไอร้อนจากร่างกายของราชบุรุษทำให้สองแก้มของเธอแดงก่ำขึ้นราวกับถูกไฟลวก