LOGIN“เทพธิดาในตำนานต้องอยู่บนแท่นบูชา แต่เทพธิดาของข้า…ต้องอยู่บนเตียงข้า คืนแล้วคืนเล่า”
ริมฝีปากร้อนๆ ตามมาประกบแนบแน่น ทรงบดจูบช้าๆ ให้ความรู้สึกซาบซ่านแปลกๆ หลินหลินตัวสั่นเทาเป็นลูกนก พยายามผลักให้ถอยห่างออกไป แต่ร่างกายของหลงเทียนอี้สูงใหญ่ดั่งภูผา หนำซ้ำจูบยิ่งร้อนแรงขึ้น ทรงสอดลิ้นเข้ามาอย่างอุกอาจ ตวัดไล้ทั่วอุ้งปากน้อยๆ อย่างดุเดือด
“อึ่กก... อื้อออ...” ร่างบอบบางสำลักจูบ แต่ทว่าอีกฝ่ายยังคงบดเบียดริมฝีปาก จนเธอจำยอมเกี่ยวกระหวัดลิ้นตอบสนอง นั่นทำให้พระองค์ครางลึกอย่างพอใจ ก่อนจะผละริมฝีปากร้อนๆ ออก
“จูบแรกสินะ”
“...” เธอไม่อาจตอบได้เพราะกำลังหอบหายใจกระเส่า ริมฝีปากบวมเจ่อ อายจนหน้าแดงแทบระเบิดเพราะราชบุรุษรูปงามเอื้อมมือมาบีบคลึงหัวนมทั้งสองข้าง ทำเอาหลินหลินบิดกายเสียวสยิว พยายามปัดมือจาบจ้วงของเขาออกไป แต่ทว่ามือแข็งแรงนั่นไม่ขยับเลยสักนิด นิ้วโป้งกับนิ้วชี้มีแต่จะคลึงหัวนมชูชันแรงขึ้น
“อ๊ะ อูยย... อะ...อย่า”
จ๊วบบบ...
อุ้งปากร้อนๆ บรรจงดูดหัวนมสีชมพู ร่างบางสะท้านเฮือก ไหล่กระตุกไหวและทำอะไรไม่ถูก ได้แต่นอนนิ่งๆ ให้พระองค์ตวัดลิ้นไปมาจนหัวนมยิ่งชูช่อ พุ่งเสียดเสื้อเนื้อบาง
“อ๊ะ อ๊า” หลินหลินส่ายหน้า น้ำตาเริ่มคลอเบ้า “ปล่อยหม่อมฉันไปเถอะเพคะ”
“ไม่มีวัน” มือแกร่งถลกเสื้อให้เต้าอวบนุ่มเผยโฉม ทันทีที่เห็นนมสาวเต่งตูม หลงเทียนอี้ก็แหย่ลิ้นสะกิดหัวนม ตวัดไปมาถี่ๆ หลินหลินถึงกับลืมตัว แอ่นนมให้เลีย
“อ...อา...”
มือร้อนๆ ประคองสองเต้าคลึงเคล้นไปมา ก่อนจะใช้นิ้วแกร่งสอดใส่เข้าร่องเสียวคับแน่น
แจะๆๆๆๆๆ
“อ๊าๆๆๆ อูยย”
หลินหลินกระตุกร้อง นิ้วขยับเร็วขึ้น... หนักขึ้น... และลึกขึ้นเรื่อยๆ จนร่างผิวขาวผ่องเกร็งไปทั้งตัว
“ดูท่าทางจะยังไม่ค่อยคุ้นกับนิ้วเลยนะ แบบนี้คงต้องใช้เวลาหน่อย” พูดจบก็กระแทกแรงขึ้น
แจะ! แจะ! แจะ!
“อ๊า... อูวว สะ...เสียวนะ” เธอสะอื้น... การต่อต้านที่ดีที่สุดก็คือทำได้เพียงกลั้นเสียงร้องครางน่าอายไว้ นั่นจึงยิ่งทำให้ถูกแกล้งหนักขึ้น ถึงขนาดที่ว่าเธอต้องงับหมอนไว้เพื่อจะได้ไม่ร้องออกมาอีก
“อา... น่ารัก” ฮ่องเต้หนุ่มชักปลายนิ้วออก มันหยาดชุ่มฉ่ำเยิ้มจนเธอหน้าแดงก่ำ สะบัดหน้าหนีไปอีกทางด้วยความอับอาย
ทรงถลกเสื้อคลุมตัวใหญ่ขึ้นมาจนถึงสะโพก และจับข้อเท้าเธอให้แยกขาออกกว้าง กลีบสาวฉ่ำเยิ้มพร้อมสำหรับสังวาสสวาท ร่างแกร่งฉกรรจ์ปลดผ้าออกจากสะโพกสอบจนล่อนจ้อน หลินหลินจ้องมองอาวุธประจำกายของเขาอย่างตื่นตกใจ มันอวบใหญ่ยาวเป็นลำ ก่อนที่แท่งมังกรอวบยักษ์จะสอดเข้ามาที่หว่างขา มันร้อน เรียบลื่นและมีเส้นเลือดปูดตามลำท่อนเต้นตุบๆ ส่วนหัวหยักบานชี้พุ่งตระหง่าน เสียดสีถูไถหว่างขาของเธออย่างเมามันส์
“อ๊ะ...อา...”
หัวลึงค์แข็งๆ ถูไถ กลีบสาวหลั่งน้ำหวานชุ่มยิ่งทำให้แท่งมังกรอวบเสียดสีคล่องแคล่วลื่นไหล มือแกร่งจับสะโพกของเธอไว้แล้วโยกเอวถูไถหนักหน่วงขึ้น
“ซี้ดด อา... อู้ววว...”
การเคลื่อนไหวของเขาร้อนแรง พร้อมจะสอดใส่เข้าไปได้ทุกเมื่อ ยิ่งเธอหนีบขาเข้าหากันแน่นด้วยความกลัว ราชบุรุษก็ยิ่งครางสยิว เอื้อมมือไปลูบสองเต้าที่กำลังแกว่งไกวกลางอากาศ หัวนมแข็งชูชันเสียดนิ้วไปมา หลินหลินทำตัวนิ่งๆ พยายามอดทนไว้แม้ว่าจะเสียวจนหอบหายใจถี่แรงแล้วก็ตาม
“อ๊ะ อา... อึ่กก... อย่า...” หลงเทียนอี้ยังไม่ได้ล่วงล้ำความบริสุทธิ์ บางจังหวะหัวบากบานทิ่มใส่กลีบร่องคับแน่นแล้วชักออก ทำซ้ำๆ จนเธอร้อง
“ซี้ดดด อา... อ๊าๆๆ” ร่องสาวบริสุทธิ์คายน้ำหวานรสอร่อยออกมาทะลักทลาย หลินหลินเกร็งเสียวซี้ดเช่นเดียวกับร่างเปี่ยมมัดกล้ามเครียดแข็งขยับโยกถี่แรง เสียงกล้ามหน้าท้องกระทบบั้นท้ายอย่างเร่าร้อน จนกระทั่งพระองค์สอดหัวลึงค์เข้ามาแล้วโยกควง ร่างกำยำก็ครางลั่นพร้อมอัดฉีดน้ำสีขาวขุ่นออกมาจนเยิ้ม
พรวดดด พรวดดด
“อ๊าๆๆๆๆ”
หลินหลินหอบหายใจถี่รัว ถึงจุดสุดยอดตามเขาไปติดๆ มันเป็นรสสัมผัสซาบซ่านที่ไม่เคยพบเจอมาก่อน หลินหลินหลับตาแน่นปี๋ สองขาหนีบเข้าหากัน ก่อนจะแปลกใจที่ร่างสูงสง่าถอยออกไป
“ตัวสั่นเหมือนลูกนกขนาดนั้น ข้าทำไม่ลงหรอก คืนนี้นอนพักเสีย”
ว่าแล้วร่างกำยำก็เอนตัวลงนอนข้างๆ หลินหลินงุนงง นั่งจุ่มปุ๊กเหมือนหนูแฮมสเตอร์ ราชบุรุษรูปงามจึงเหลือบเนตรขึ้นมอง พลางรับสั่งถาม
“ไม่นอนรึ? หรือว่าเจ้าจะอยากให้ข้าถวายน้ำกามให้อีกรอบก่อนนอน”
“น...นอน นอนเพคะ”
เธอรีบทิ้งตัวลงนอน ห่างเสียเป็นวา ใครจะไปคิดว่าแค่อึดใจเดียวเท่านั้น ฮ่องเต้หนุ่มก็ดึงเอวเธอกลับไปนอนกอดแนบชิด พ่นลมหายใจร้อนฉ่าและหนักหน่วงใส่ซอกไหล่ของเธอ
แม่จ๋า...
หลินหลินครางในใจ ตั้งแต่เกิดมาเพิ่งจะเคยถูกเพศตรงข้ามรุกเร้าใกล้ชิดขนาดนี้!!!
การหลบหนีของหลงเทียนอี้และหลินหลินนั้นเต็มไปด้วยความยากลำบากและไร้จุดหมาย เส้นทางที่เคยคุ้นเคยบัดนี้กลับเต็มไปด้วยอันตรายแฝงเร้น ข่าวการตายของท่านอ๋องจ้าวเฉียนแพร่สะพัดออกไปอย่างรวดเร็วราวกับไฟลามทุ่ง ทหารจ้าวออกไล่ล่า ไหนจะทหารแคว้นลู่และแคว้นฉินที่ฉวยโอกาสกัดกินกองทัพแคว้นต้าหยางที่ถูกทิ้งไว้ในสมรภูมิก่อนหน้านี้ แตกพ่ายไม่เป็นท่า เมื่อไร้ผู้นำและต้องเผชิญหน้ากับแคว้นลู่ที่ฉวยโอกาสรุกหนัก พวกเขากระจัดกระจายไปคนละทิศคนละทาง และนั่นยิ่งทำให้สถานการณ์ของหลงเทียนอี้เลวร้ายลงไปอีกหลงเทียนอี้รวบรวมทหารที่กระจัดกระจายได้ประมาณห้าร้อยคน หมายใจว่าจะยกกำลังไปกอบกู้เมืองหลวงที่กำลังถูกปิดล้อมให้จงได้"ฝ่าบาท! พวกเราต้องรีบเคลื่อนพลกลับแนวหน้าเดี๋ยวนี้! หากปล่อยไว้ ลู่หวังเฉียนจะตีทะลวงเข้าเขตวังหลวงแล้ว!"เสียงทหารรายงานหน้าตาตื่น แต่หลงเทียนอี้กลับยืนนิ่ง ริมฝีปากขบแน่น ร่างเต็มไปด้วยรอยแผลสดใหม่"ฝ่าบาท!""เงียบ!" หลงเทียนอี้คำรามออกมา เสียงแตกพร่าเพราะความขัดแย้งในใจ เขาทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้นอย่างหมดแรง ฝ่ามือทุบหินเบื้องหน้าจนเ
บทที่ 16 โอบกอดหลังการหลบหนี ร่างหลงเทียนอี้ทรุดลงพร้อมเลือดที่ไหลอาบไหล่ ดวงตาแดงก่ำ หอบหายใจแรงขณะมองไปยังหลินหลินทั้งสองหยุดพักเอาแรงที่ริมลำธารใสสะอาด สายน้ำไหลเอื่อยกระทบโขดหินส่งเสียงซู่ซ่า สีหน้าของหลงเทียนอี้ยังคงซีดเซียว แต่ดวงเนตรกลับฉายแววชื่นชมอย่างปิดไม่มิด"หลินหลิน... เจ้าทำได้อย่างไรกัน" หลงเทียนอี้เอ่ยเสียงแผ่ว พลางจับมือเรียวของเธอขึ้นมาบีบเบาๆ "ปาฏิหาริย์ในวังแคว้นจ้าว... พื้นดินที่แยกตัวออก... ข้าไม่เคยคิดเลยว่าเจ้าจะทำสิ่งเช่นนั้นได้"หลินหลินส่ายหน้าช้าๆ แววตาฉายแววซับซ้อน ปนเปไปด้วยความละอายใจ "ปาฏิหาริย์อันใดกันเพคะ... มันเป็นเพียงการใช้สภาพธรณีวิทยาของพื้นที่เท่านั้น"หลงเทียนอี้เลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ "ความเข้าใจอันใด?""ตั้งแต่หม่อมฉันถูกพามายังแคว้นจ้าว หม่อมฉันก็สังเกตเห็นว่าที่นี่เป็นพื้นที่ที่เต็มไปด้วยภูเขาหินปูนและมีรอยเลื่อนที่ซับซ้อนอยู่ใต้ดินเพคะ" หลินหลินอธิบายเสียงเรียบ "และวังแคว้นจ้าวก็ถูกสร้างอยู่บนเขาหินปูนนั้น ยิ่ง
“เรื่องรบราฆ่าฟันเป็นเรื่องของบุรุษ ส่วนเจ้าแค่อ้าขารับน้ำกามก็พอ ข้าได้เตรียมกลุ่มชายฉกรรจ์ไว้สำหรับปรนเปรอเจ้าโดยเฉพาะ ทำหน้าที่ชำเรากาม สับเปลี่ยนหมุนเวียนทั้งวันทั้งคืน พวกเขาล้วนมีฝีมือ ทำให้เจ้าเพลิดเพลินได้แน่นอน”“ม...ไม่นะ”แววตาของหลินหลินฉายแววหวาดหวั่นสุดขีดเมื่อได้ยินถ้อยคำเหยียดหยามจากจ้าวเฉียน ร่างกายของเธอสั่นสะท้านด้วยความกลัวและรังเกียจ แต่ในวินาทีนั้นเอง ภาพของหลงเทียนอี้ที่ยืนอยู่เคียงข้างเธอ ก็ทำให้ประกายแห่งความเด็ดเดี่ยวกลับมาในดวงตาของหลินหลินอีกครั้ง"ท่านไม่มีวันทำสำเร็จหรอก! หม่อมฉันไม่มีวันยอมอีกต่อไปแล้ว!!หลินหลินตะโกนออกไปสุดเสียง ในขณะที่จ้าวเฉียนกำลังเพลิดเพินกับการมองท่าทีหวาดกลัวของเหยื่อ หลินหลินก็สะบัดมือไปคว้ามีดสั้นที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้ออย่างรวดเร็ว ซึ่งเป็นมีดที่เธอคว้ามาจากหนานอวี๋โดยที่นางไม่ทันได้รู้ตัว"เทียนอี้! นี่!" หลินหลินโยนมีดสั้นนั้นไปให้หลงเทียนอี้อย่างแม่นยำ ด้วยพลังทั้งหมดที่เหลืออยู่ หลงเทียนอี้รับมีดไว้ได้อย่างหวุดหวิด แม้จะยังโซซัดโซเซ แต่แววตาของพระองค์กลับมาคมก
บทที่ 15 ดิ้นรนดวงตาของหลงเทียนอี้เบิกกว้าง ทันทีที่เห็นเธอคุกเข่าลงหน้ากรงเหล็กนั้น ดึงเครื่องมือเล็กๆ ออกมาจากชายเสื้อ“หม่อมฉันไม่มีทางทิ้งท่านหรอก” เธอกระซิบ ริมฝีปากสั่น “หม่อมฉันต้องแกล้งทำเป็นเลือกเขา เพื่อให้เขาเผลอระวังตัวน้อยลง... ตอนนี้แคว้นจ้าวมั่นใจแล้วว่าเทพธิดาจะอยู่ข้างพวกเขา เราถึงมีโอกาส”ภายในถ้ำศักดิ์สิทธิ์ เสียงโซ่เหล็กกระทบพื้นหินดังก้อง หลงเทียนอี้มองเธออย่างลึกซึ้ง รู้สึกถึงเปลวไฟอบอุ่นแผดเผาภายในอก“อื้ออ...”“ชู่…” เธอกระซิบ แล้วเสียบก้านปิ่นปักผมใช้แทนกุญแจเข้าไปในกลอน ขยับอยู่นานเสียงแกร๊ก ดังขึ้นเบาๆ เมื่อโซ่เส้นแรกคลายตัว แม่กุญแจหลุดออก เสียงโซ่เหล็กหล่นกับพื้นดังก้องในความเงียบหลินหลินตัวสั่นเล็กน้อยขณะพยายามไขแม่กุญแจที่พันธนาการหลงเทียนอี้"อีกนิดเดียว…" เธอพึมพำ มือน้อยสั่นเพราะรู้ดีว่าทุกวินาทีมีค่า แต่ยังไม่ทันที่พวกเ
สวบบบ...“อ๊า!!”“เทพธิดาค่อยๆ ทิ้งน้ำหนักลงมาเพคะ อา รูหอยปลิ้นเชียว ขี่ ค ท่านอ๋อง เสียวสุดๆ เลยใช่มั้ย เอาล่ะ หม่อมฉันจะช่วยโยกเอวนะเพคะ ขย่มลึงค์ท่านอ๋องช้าๆ”หนานอวี๋กดไหล่เธอ พร้อมช่วยโยกเอวหมุนควง สาวรูดจนหัวลึงค์เกือบหลุดรูตอดปลิ้น ก่อนจะโยกสาวกลับคืนจนมิดด้าม ทำซ้ำๆ กระแทกอวัยวะเข้าหากันดังป้าบๆๆๆ“ซี้ดด อา อร๊างๆ” พระองค์ช่างมากเล่ห์ก็จริง แต่ก็ยังคงมีเสน่ห์ร้อนแรงยั่วกำหนัดร้ายกาจ“ข้าจะเด้าสวนล่ะ ดูไว้ให้ดีๆ หลงเทียนอี้ ดูหอยของนางว่ามีความสุขแค่ไหน” ร่างกำยำเด้งเอวกระแทนสวนดังตับๆๆๆๆๆ เรี่ยวแรงอันทรงพลังที่ทรงถาโถมใส่ บัดนี้เพิ่มเป็นสองเท่า! หลินหลินเสียวแทบขาดใจ กระตุกเอวหนีจนองคชาติลำเขื่องหลุดรูหอย“แฮ่ก... แฮ่ก...”“มานี่ เทพธิดาของข้า” ร่างกำยำประคองร่างเธอมาที่หน้ากรงขัง จัดท่าทางให้แอ่นอ้าเห็นท่อนเอ็นตำขยี้รูแฉะแน่นแบบชัดๆ อวดให้หลงเทียนอี้หึงแทบคลั่ง แท่งลึงค์แข็งโด่จนปวดร้าว หนานอวี๋ยังไม่เต็มอิ่มจึงเข้าไปประกบดูดน้ำกามแล้วบดรู สอดกระเด้าพั่บ
บทที่ 14 แตกหักหลงเทียนอี้ถูกพันธนาการไว้เบื้องหลังลูกกรงเหล็ก ใบหน้าหล่อเหลาถูกหยาดเหงื่อเปียกชื้น มีรอยฟกช้ำทั่วร่างกายจากการพยายามดิ้นรนเมื่อม่านถูกเลิกออก เสียงโซ่กระทบกันเบา ๆ ดังสะท้อนในโพรงถ้ำ ดวงตาหลินหลินเบิกกว้าง“ท่านอ๋อง…” หลินหลินเบี่ยงตัวไปด้านหน้าอย่างตกใจ “นี่มัน...”“ของขวัญสำหรับเจ้าต่างหาก” จ้าวเฉียนตอบเรียบๆ ด้วยแววตาเยียบเย็น “เทพธิดาอุตส่าห์ลงมาประทานพรบนพิภพ จะให้มองดูผู้ที่อ่อนแอเช่นนี้เป็นที่รักอยู่ได้อย่างไร? ดูเขาสิ... ฮ่องเต้แห่งแคว้นต้าหยาง บัดนี้กลายเป็นเพียงเชลยที่ข้าหยิบยื่นชีวิตให้ และตอนนี้แคว้นต้าหยางก็กำลังถูกข้ากับองค์ชายลู่หวังเฉียนฉีกทึ้ง”“ข้า…” เสียงของหลินหลินสั่นเครือ ไม่รู้จะกล่าวสิ่งใด“ระหว่างที่เขาติดกับอยู่ที่นี่ ข้าก็ได้รับข่าว... แนวหน้าของเจ้าพังพินาศ ลู่หวังเฉียนตีทะลวงจนถึงใจกลางฐานบัญชาการ” จ้าวเฉียนโน้มพระวรกายลงใกล้เธอ







