บทที่ 1 เทพธิดาในอ้อมแขนมังกร

บทที่ 1 เทพธิดาในอ้อมแขนมังกร

เสียงโห่ร้องแห่งชัยชนะดังก้องไปทั่วเกาะหยุนซาง ทหารหลวงปลดอาวุธกบฏ ปักธงฉลองชัยเต็มชายฝั่ง แต่บนดาดฟ้าเรือรบหลวงลำหนึ่ง ทุกอย่างกลับเงียบงันราวถูกกลืนเข้าสู่โลกอีกใบ

หญิงสาวลึกลับในอ้อมแขนของราชบุรุษนักรบ

นางเปลือยเปล่า ผิวขาวนวลอมชมพูเปล่งประกายละมุนละไม เรือนร่างอ้อนแอ้นอรชรปลุกกำหนัด แม้จะไม่เอื้อนเอ่ยคำใด แต่แววตาสั่นระริกของเธอก็เต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ความสงสัย และความไม่เข้าใจ

“เจ้าเป็นใครกันแน่...” หลงเทียนอี้เอ่ยเสียงแผ่วราวกระซิบกับลมหายใจของเธอ ใบหน้าหล่อคมเข้มโน้มเข้าใกล้

หญิงสาวขมวดคิ้วเล็กน้อยเหมือนไม่เข้าใจ ถ้อยคำนั้นไร้ความหมายในหูของเธอ แต่แววตาของบุรุษตรงหน้ากลับอบอุ่นและแน่วแน่จนเธอวางใจได้อย่างประหลาด

“พูดไม่ได้รึ?”

หลินหลินไม่ตอบ เพียงส่ายหน้าเล็กน้อยแล้วหลุบตาลง หลงเทียนอี้มองตาม ไล่จากช่วงบ่าบอบบาง สองเต้ากลมกลึงชูชชันน่าดูดเลีย ต้นขาขาวผ่อง โหนกนูนอวบอูมเกลี้ยงเกลา พระองค์พ่นลมหายใจ ร่างกายหนักหน่วง พลางคลี่เสื้อคลุมตัวนอกของตนออก คลุมร่างบางนั้นไว้อย่างทะนุถนอม กลิ่นกายของนางหอมอ่อนๆ คล้ายกลีบดอกบัวขาว เปล่งกลิ่นอวลปะปนกับกลิ่นเหงื่อจากศึกสงคราม

“ฝ่าบาท! โปรดระวัง!”

เสียงหนึ่งตะโกนขึ้นอย่างร้อนรน แม่ทัพคนหนึ่งรีบรุดเข้ามาคุกเข่า “นางอาจเป็นสายลับที่กบฏส่งมาลอบปลงพระชนม์!”

หลงเทียนอี้จับมือเธอขึ้นมาพิจารณา... “มือของนาง...ไม่มีรอยด้านเลย… ไม่ได้จับงานหนักใดๆ เลยในชีวิต นางไม่ใช่คนที่เคยจับอาวุธต่อสู้เป็นแน่”

หลินหลินหลุบตามองมือตนเอง ก่อนเงยหน้าขึ้นสบตาเขาช้าๆ ดวงตาคู่นั้นมันวาวคล้ายใกล้น้ำตา

“ฝ่าบาท! นางอาจเป็นปีศาจในร่างหญิงงาม!”

“นางปรากฏจากฟากฟ้า มิใช่เรื่องของมนุษย์แน่นอนพ่ะย่ะค่ะ!”

“หรือว่า...นางคือปีศาจจิ้งจอก!?” ขุนนางอีกคนพูดเสียงต่ำ ใบหน้าตึงเครียด แววตาของเหล่าขุนนางและนายทหารเปลี่ยนไป พวกเขาจ้องมองหลินหลินราวกับเธอคือศัตรูที่ร้ายกาจที่สุด เหล่าทหารบางนายขยับมือไปจับดาบ

หลินหลินหายใจไม่ทั่วท้อง ร่างเล็กสั่นไหว ใจเต้นถี่รัว... เธอไม่เข้าใจว่าทำไมถึงตกอยู่ในสถานการณ์นี้ แต่สิ่งที่เธอรับรู้ได้แน่ชัดคือ กลิ่นไออันตราย ที่กำลังคืบคลานเข้ามารอบกาย

ท่ามกลางความเงียบอันหนักอึ้ง องค์ฮ่องเต้หลงเทียนอี้กลับแค่นหัวเราะเบาๆ

“พวกเจ้าจะตื่นตระหนกไปทำไมกัน?” สุรเสียงนุ่มลึกเปล่งออกมาด้วยความเด็ดขาดปานมีดคม “นางไม่ใช่ปีศาจ แต่คือของขวัญจากสวรรค์ที่ประทานมาให้เราในยามรบพุ่ง อำนวยพรให้เราได้รับชัยชนะ”

ดวงเนตรคู่นั้นหรี่ลงเล็กน้อย ก่อนจ้องลงมาที่หลินหลินซึ่งอยู่ในอ้อมแขน “ชัยชนะในวันนี้เกิดขึ้นในชั่วพริบตาที่นางปรากฏตัว... เจ้ายังกล้าปฏิเสธหรือว่านางมิได้ถูกส่งมาโดยสวรรค์เบื้องบน?”

“แต่ว่า...”

“หรือพวกเจ้าจะหาญกล้าปฏิเสธสวรรค์?” สิ้นเสียงนั้น ขุนนางทุกคนถึงกับนิ่งงัน สีหน้าหวั่นวิตก ต่างรีบโขกศีรษะลงกับพื้น

“กระหม่อมไม่กล้าพ่ะย่ะค่ะ!”

ฮ่องเต้หลงเทียนอี้ปรายพระเนตรมองโดยรอบอีกครา ก่อนหันกลับมาสบตากับหลินหลิน ใบหน้าของพระองค์นิ่งงัน... แต่แววตานั้นกลับร้อนแรงราวกับเพลิง

“ตั้งแต่บัดนี้ไป... นางคือของข้า”

เสียงประกาศของฮ่องเต้สะท้อนก้องเหนือฟากฟ้า แฝงไว้ด้วยน้ำเสียงทรงอำนาจและเด็ดขาด ท่ามกลางสายตาหวาดระแวงของเหล่าแม่ทัพนายกอง... พระองค์กอดร่างหลินหลินไว้แนบแน่นยิ่งขึ้น ราวกับกลัวว่าเธอจะหลุดลอยหายไปในพริบตา

"เทพธิดา..." เสียงทุ้มเอ่ยชิดใบหู สั่นสะท้านเสียจนเธอแทบหยุดหายใจ "เจ้าสั่น... เพราะกลัวข้า หรือเพราะอยากให้ข้ากอดแน่นกว่านี้"

ดวงพระพักตร์ของฮ่องเต้ก้มต่ำลง ลมหายใจอุ่นร้อนแตะผิวแก้มนวลเพียงเสี้ยว หลินหลินเบือนหน้าเล็กน้อย แววตาหวั่นไหว มือบางกำชายผ้าของพระองค์ไว้แน่นอย่างเงียบงัน

น่ารักน่าใคร่นัก... พระองค์หัวเราะในลำคอแผ่วเบา ชิดเข้ามาอีก ฝ่ามือข้างหนึ่งไล้ปลายนิ้วลงตามเรียวแขนของเธอ... ช้าๆ… เหมือนกำลังอ่านบทกลอนที่ชวนให้ต้องใจ

“แม้เจ้าจะไม่พูด... แต่เราก็อ่านแววตาเจ้าออกหมดแล้ว... รู้หรือไม่ ว่าสวรรค์ส่งเจ้ามาไม่ใช่เพื่อข้าแค่ได้ ‘ยล’ …แต่เพื่อให้ข้าได้ ‘ยึด’”

“ไม่”

ลมหายใจของหลินหลินขาดห้วง เธอรู้ว่าตนควรต่อต้าน แต่หัวใจกลับเต้นแรง ยิ่งเมื่อเขาประคองเธอแนบอก อบอุ่น... แต่อันตราย ร่างกำยำบดเบียดร่างนุ่มๆ ของหญิงสาวอย่างหิวกระหาย ตลบผ้าคลุมที่ห่มคลุมร่างเธอให้เผยทุกสิ่ง มือร้อนผ่าวลูบไล้เนื้อตัว ทรวงอกอวบนุ่มแรกแย้มตกเป็นเป้าหมายอันดับแรก ทรงใช้นิ้วชี้กับนิ้วโป้งบีบบี้หัวนมสาวจนชูช่อต่อหน้าแม่ทัพนายกองทั้งหลาย ลงโทษที่เธอกล้าปฏิเสธพระองค์

“ดูสิ แค่ข้าสัมผัส นางก็แทบจะขาดใจแล้ว นี่น่ะหรือปีศาจ”

ร่างบอบบางครางเสียว ปล่อยให้เขาลวนลาม ไม่กล้าร้องขอความช่วยเหลือ

“อ๊ะ... อ๊า...”

ปลายนิ้วร้อนๆ บดบี้หัวนมเต่งตึงก่อนจะล้วงนิ้ว ลูบไล้กลีบสาวแสนนุ่มแฉะฉ่ำ ค่อยๆ สอดนิ้วเข้าไปแล้วขยับสอดเข้าออกช้าๆ พลางตวัดลิ้นเลียต้นคอขาวผ่องอย่างเสียวซ่าน เธอครางกระเส่าแต่ต้องกลั้นไว้ สองขาอ้าออกกว้างเห็นร่องโหนกนูนสีชมพูสวยสั่นระริก มันกำลังแฉะเยิ้มต่อหน้าสายตาชายกลัดมันนับร้อย

“อะ..อา...”

เธอกำลังแย่เพราะถูกเขาใช้นิ้วกลางแหย่รูเสียวจนน้ำออก หนำซ้ำยังบีบเม็ดทับทิมคลึงไปมา

“น้ำแฉะใหญ่แล้ว ตอดนิ้วข้าซะแน่นเลย”

แจะๆๆๆๆๆๆๆ

“อ...อื้ออ ไม่ ไม่นะ อย่า...”

“พวกเขาต่างใคร่กำหนัดในตัวเจ้า” หลงเทียนอี้กระซิบ “คืนนี้…หากเจ้าไม่ยอมเป็นของข้า ข้าจะถือว่าเจ้าเป็นของทุกคน ยอมให้ทหารของข้าทุกคนได้ลิ้มรสเจ้า… พวกมันอดอยากปากแห้งกันมาหลายเดือนเชียวล่ะ”

หลินหลินเบิกตากว้าง แต่ริมฝีปากกลับไม่ทันขยับใด พระหัตถ์ประคองใบหน้าเธออย่างอ่อนโยน ทว่าแววตานั้นกลับพร่าเร่าร้อนเกินจะต้านทานได้

“รอให้ถึงยามค่ำเถิด… ข้าจะทำให้เจ้ารู้ว่า เทพธิดาอย่างเจ้าจะต้องประทานสวาทอย่างไร…”

หลงเทียนอี้อุ้มร่างนางอย่างมั่นคงเดินเข้าห้องบรรทมที่อยู่ท้ายเรือโดยไม่ฟังเสียงทัดทานจากใครหน้าไหนทั้งสิ้น