บทที่ 7 จ้องแย่งชิง 1

บทที่ 7 จ้องแย่งชิง

ไม่นานหลังจากเทพธิดาปรากฏตัวเคียงข้างฮ่องเต้แห่งแคว้นต้าหยาง และมีข่าวลือสะพัดไปทั่วว่า เทพธิดาสวรรค์ ได้โปรดประทานความเจริญรุ่งเรืองให้แด่ต้าหยางอย่างเห็นผล หลินหลินถูกจับตามองในฐานะเทพธิดา ไม่ว่าเธอจะไปไหน ไม่ว่าเธอจะทำอะไรก็ล้วนถูกตีความ หลินหลินกลับรู้สึกว่าพวกเขากำลังคลั่ง เธอจึงต้องรีบเบรกก่อนที่พวกเขาจะงมงายกันไปมากกว่านี้ ร่างบางจึงจดๆ จ้องๆ หาจังหวะพูด หลงเทียนอี้รับรู้ว่านางกำลังมองอยู่จึงส่งยิ้มหล่อเหลา

“ถ้าเจ้าไม่อยากเดินไม่ได้ทั้งอาทิตย์…อย่าจ้องข้าแบบนั้นอีก”

ช่วยเลิกตีความต่ำกว่าสะดือสักทีจะได้มั้ยยะ!!

"ฝ่าบาท…" หลินพูดเสียงเรียบในขณะที่พระหัตถ์กำลังจะเอื้อมมาแตะเอวของนาง “หม่อมฉันว่า…พวกเราควรจะพักบ้างนะเพคะ”

“เหตุใดกัน เจ้าเหนื่อยจากพรของสวรรค์หรือ” หลงเทียนอี้ยกคิ้ว หลินหลินยิ้มแห้งๆ ก่อนจะถอนหายใจเฮือก เหนื่อยน่ะไม่เท่าไหร่...แต่เธอเริ่มสงสัยว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น มันคือความบังเอิญ หรือ...พวกเขาแค่อยากเชื่อกันไปเอง

“เจ้าไม่เชื่อว่าพรจากสวรรค์จะส่งมอบผ่านตัวเจ้าหรือ?”

“เรื่องนั้น...”

“ใครจะเชื่อหรือไม่เชื่อ ก็ช่างหัวพวกเขาเถิด! ตราบใดที่ข้ายังได้เจ้ามานอนในอ้อมแขนทุกคืน ข้าก็ไม่ปรารถนาสิ่งใดแล้ว”

“ฝ่าบาท…” นางเอ่ยเสียงเรียบ พยายามให้น้ำเสียงจริงจังที่สุด “หม่อมฉันรู้ว่าทุกคนในที่นี้ล้วนเฝ้าจับจ้อง... เพราะหม่อมฉันถูกเรียกว่า 'เทพธิดา'”

หลงเทียนอี้ยังมิได้เอ่ยอันใด พระเนตรลึกซึ้งดั่งทะเลเงียบสงบ จ้องมองนางราวกับพยายามอ่านใจ หลินสูดหายใจเข้า แล้วกล่าวอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“แต่การจะปกครองบ้านเมืองให้มั่นคงได้นั้น... อำนาจของสวรรค์เพียงอย่างเดียวไม่อาจช่วยท่านได้ตลอดไปหรอกเพคะ สวรรค์ให้พรได้เพียงครู่เดียว... พระองค์ต้องดูแลเอาใจใส่ราษฎรให้ทุกคนอยู่ดีมีความสุข… และคิดถึงการวางรากฐานให้ประชาชนพึ่งพาตนเองได้ แม้ไม่มีเทพใดคุ้มครองด้วยเพคะ”

พระเนตรของหลงเทียนอี้วาววับขึ้นชั่วขณะ...ดั่งได้รับบางสิ่งที่หายไปจากใจมานาน

“เจ้า…” พระองค์เอ่ยเสียงต่ำ “เจ้านี่มัน...”

ยังไม่ทันตรัสจบ หลินหลินก็ยิ้มตาหยี ยกมือขึ้นลูบท้องตัวเองอย่างขำขัน “หม่อมฉันขอแถมอีกข้อ หากพระองค์ไม่ทรงหยุดวอแวหม่อมฉัน หม่อมฉันจะเหนื่อยก่อนนะเพคะ”

หลงเทียนอี้หลุดยิ้มตรงมุมปาก ก่อนจะหันไปยังขันทีข้างกาย “ออกไป ข้าต้องการอยู่กับเทพธิดาตามลำพัง”

“เดี๋ยวเถอะ คืนนี้ท่านต้องไปหาซูเฟยต่างหาก”

หลงเทียนอี้รวบตัวเธอมากอดแน่น แววเนตรวาววับ “อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ ว่าเจ้าใช้พวกนางเพื่อหลบเลี่ยงข้า”

“อ่า... เอ่อ... แหะๆ ฝ่าบาทพูดเรื่องอะไรเพคะ อ๊ะ ว้าย”

จู่ๆ ก็ถูกอุ้มขึ้นกะทันหัน ทำเอาหลินหลินตั้งตัวไม่ทัน ถูกมัดกล้ามแข็งแกร่งพันธนาการแน่นหนา ร่างกำยำกอบกุมเต้าทั้งสองข้างไว้ในอุ้งมือ บีบคลึงหัวนมสีชมพูหวานอย่างเผ็ดร้อนจนมันชูชันแข็งเขม็ง ท่อนเอ็นใหญ่ยาวกำลังถูไถต้นขานวลเนียน สัมผัสถูกกลีบอ่อนไหวซ้ำไปซ้ำมา ยั่วเย้าทรมานจนร่างบางหอบกระเส่า แขนขาหมดแรงยืนแทบไม่ไหว

“อ...อา อย่า อย่านะ”

“เจ้าบอกให้ข้าหยุด? หลิน…อย่าปากแข็งนักเลย ข้ารู้ว่าเนื้อแท้ของเจ้าร้อนแรงยิ่งกว่าสตรีใดที่ข้าเคยแตะต้องมา... เจ้าลองยื่นหน้าไปมองกระจกดูสิ…ยังกล้ามาบอกข้าว่าไม่ต้องการหรือ?”

ทรงเอียงหน้าเข้าใกล้กระซิบชิดใบหู “หรือว่า…จะให้ข้าแสดงอีกครั้งต่อหน้ากระจก ว่าเทพธิดานั้น ‘สั่นสะท้าน’ ได้ถึงเพียงใด?”

ที่เบื้องหน้ากระจกบานใหญ่ ร่างบางกำลังอยู่ในท่าโก้งโค้งโดยที่มีท่อนลึงค์บดเบียดสะโพกอย่างหิวกระหาย มันแข็งเครียดและร้อนเป็นไฟ เสียดสีและพยายามดุนดันกระแทกกระทั้น รู้ได้ทันทีว่าพระองค์คิดจะสอดใส่เข้ามาในอีกไม่กี่อึดใจนี้

“อา... อา... อูยย ซี้ดดด อย่านะ รีบไปหาซูเฟยได้แล้ว”

“เสียวจนหน้าเบี้ยวแล้วเทพธิดา ข้าจะรับพรจากเจ้าก่อน แล้วค่อยไปหาซูเฟย”

“อ๊าๆๆๆ”

“เอาล่ะนะ แท่งมังกรอร่อยๆ จะเข้าไปแล้ว ข้าจะถวายน้ำกามให้เจ้ามากเป็นพิเศษ”

“อร๊าง” หัวหยักบานกำลังกระทุ้งเข้ารูแน่นปั๋งอย่างเอร็ดอร่อย ด้วยความที่มันคับแน่น ราชบุรุษจึงต้องค่อยๆ สอดใส่ หัวดุ้นร้อนฉ่าถึงจะตอกเข้ารูเสียวฉ่ำเยิ้มได้

สวบบบบ

“อ๊าๆๆๆ โดน ค ทิ่มหอยอีกแล้ว อ๊า...”

“อู้วววว แน่นขึ้นอีกหรือนี่ ตอดสู้ยิบตาเลยเทพธิดา” ในลำคอคำรามอย่างพึงพอใจ เหมือนสิงโตที่กำลังลิ้มรสเหยื่ออันโอชะที่ตามหามานานแสนนาน  ร่างสูงใหญ่บดคลึงอยู่ครู่หนึ่งให้รูสาวชินขนาดท่อนเอ็น ก่อนจะดันสะโพกแทงพรวดจนมิดด้าม

สวบบบบบ!!!

“อ๊า!!!”

“ซี้ดด โอ้วว... อื้อ... อู้วว เสียวมาก” ทรงขึ้นขย่ม ถมที่ว่างดังป้าบๆๆ เสียงครวญครางก็พุ่งขึ้นถึงขีดสุดเมื่อเริ่มเย่อเอ็น ขยับผ่านเข้าออกกลีบร่องชุ่มชื้น โยกไหวด้วยพละกำลังมหาศาล

“ไม่อยากจะเชื่อเลย แค่ใส่เข้าไปก็น้ำจะแตกแล้ว ร้ายกาจนัก” หลงเทียนอี้คำราม กัดฟันถอนกายออกแล้วสอดเข้าหาช้าๆ อย่างระมัดระวังจนสุดอีกรอบ ก่อนจะขยับสะโพกถอยแล้วพุ่งเข้าหาซ้ำอีก กระแทกเต็มแรงจนเต้านมของหลินหลินส่ายไหว เธอคลานเข่าแอ่นรูให้ปี้

“อู้วว อา...” หลินหลินคลานโก้งโค้ง สะโพกยกลอยสูง ให้แท่งมังกรแข็งใหญ่ล่วงล้ำจากทางด้านหลัง กระแทกซ้ำๆ โดยที่แต่ละครั้งลึกและดุดันขึ้น เสียงครวญครางดังผสานกับเสียงต้นขากำยำกระทบสะโพกงอนงามถี่ยิบ

ตับๆๆๆๆๆๆๆๆๆ พั่บๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

“โอ้วว... น้ำแตกแล้ว”

พรวดดดดด!!!

ร่างกำยำแช่หอกในรูตอดเด้งอยู่อึดใจ พอถอนลำออกมาน้ำสีขาวขุ่นก็ไหลย้อยจากรู ทรงถ่างกลีบแบะอ้าพลางมองผลงานอย่างซาบซ่านสุดขีด

“น้ำกามนี้คือเครื่องบัตรพลี เทพธิดาโปรดอวยพรให้แคว้นต้าหยาง”

“แฮ่ก... แฮ่ก...” สายตาคมกริบจ้องมองรูรักที่เพิ่งโดนตอกกระแทกใส่อย่างใคร่กระหาย กลีบเนื้อสีชมพูเข้มสวยยังคายน้ำหวานไม่หยุด ผสมปนเปกับน้ำเชื้อสวาทอาบเยิ้ม ท่อนเอ็นก็พองขยายขนาดอีกครั้ง

“รู้สึกว่าน้ำกามที่ข้าถวายรอบนี้จะยังไม่พอ ขอข้าปี้อีกสักรอบก็แล้วกัน”

“ไม่นะ อย่า!! งื้อออ...”

“เจ้าบอกให้ข้าหยุด…แต่รู้หรือไม่ว่าทุกครั้งที่เจ้าเอ่ยปากห้าม ข้ายิ่งอยากลากเจ้าเข้าห้องมากกว่าเดิมสิบเท่า…”

ร่างกำยำเริ่มต้นชำเรากามอีกครั้งอย่างเอร็ดอร่อย แสงแห่งเทพธิดา... ส่องไกลเกินฟ้าแดนตน แคว้นต่างๆ ที่อยู่ได้รอบต่างได้รับรายงานเรื่องเทพธิดาผู้ปรากฏตัวกลางสนามรบ ดลบันดาลให้แคว้นต้าหยางสงบสุข