บทที่ 6 พระสนม

และในคืนที่สี่... เมื่อหลงเทียนอี้มิอาจอดกลั้นได้อีก พาหลินเข้าห้องหอเพื่อรีดน้ำกามระลอกใหม่  คลังหลวงที่เคยตรวจไม่พบสมบัติที่หายไป กลับมีแสงสว่างลี้ลับนำพาไปพบหีบสมบัติโบราณจากยุคจักรพรรดิองค์ก่อน ที่ฝังไว้ใต้ดินมาหลายร้อยปี

ด้วยปาฏิหาริย์ซ้ำซากซึ่งเกิดขึ้น “ตรงวันตรงคืน” หลังการร่วมอภิรมย์ของฮ่องเต้กับเทพธิดา... ราษฎรเชื่อสุดหัวใจว่าการที่องค์จักรพรรดิบำเรอสวาทเทพธิดา ก็คือการ “บำรุงชาติ”

เหล่านางสนมไม่กล้าแม้แต่จะร้องทักท้วงใดๆ เพราะเกรงว่าตนจะทำให้ฟ้าลงโทษแคว้น บรรดาขุนนางฝ่ายบุ๋นเสนอให้ตั้ง “พิธีเสวยพร” ทุกคืนเพื่อความมั่นคงของบ้านเมือง

แม้แต่โหรหลวงก็ยังคำนวณฤกษ์ยามบอกว่า “คืนนี้…หากมิได้บรรทมกับเทพธิดา แคว้นจะเสียโชคลาภหนึ่งส่วนเจ็ด”

ตายก่อนพอดี... หลินหลินครางโอดโอยในใจ จะมีทางไหนบ้างนะที่จะหลบ ไม่อย่างนั้นเครื่องในหลุดกันพอดี!!

--------------

ยามเที่ยงวัน แสงแดดตกต้องกระเบื้องมุงหลังคาสีชาดของตำหนักเทพธิดา หลินหลินเอนหลังพิงหมอนผ้าแพร ลูบท้องเบาๆ อย่างเกียจคร้านหลังมื้อกลางวัน เธอหลับตาพริ้มรับลมเบาๆ ที่พัดเข้ามาในตำหนักอย่างสบายใจ

แต่แล้ว...

เสียงฝีเท้าหลายคู่ดังขึ้นที่เฉลียงหน้าตำหนัก เสียงขันทีร้องแจ้งตามธรรมเนียม

“สนมซูเฟยพร้อมขบวนพระสนม… ขอเข้าเฝ้าเทพธิดา!”

หลินลืมตาขึ้นช้าๆ สะบัดพัดในมือหนึ่งที

อืมม ชื่อคุ้นๆ... ซูเฟย? อ้อ คนที่ชอบมองตาเขียวใส่เธอตอนเดินผ่านวันก่อนนี่นา

เมื่อเหล่าสนมเดินเข้ามา เสียงกระโปรงผ้าไหมที่เสียดสีกัน ใบหน้าของพวกนางล้วนงดงาม แต่เต็มไปด้วยแรงกดดัน ซูเฟยเดินนำมา หญิงสาวผู้งามเฉียบราวบุปผา นางกวาดตามองหลินหลินอย่างไม่เกรงใจ และยิ้มนอบน้อมแค่เปลือกนอก

“บ่าวทั้งหลายเป็นห่วงพระพลานามัยของเทพธิดา จึงมาเยี่ยมเยียนเพคะ”

เสียงหวาน… แต่แฝงหนามทิ่มแทง หลินหลินส่งยิ้มกลับ

“ขอบใจ ข้ากำลังเพลียจากพิธีสังวาสอยู่พอดี”

อีกฝ่ายชะงักเล็กน้อย นางสนมอีกคนเอ่ยขึ้นว่า “ทำเช่นนี้ไม่ถูก เทพธิดามิใช่นางสนม แต่ได้ถวายตัวทุกคืนเช่นนี้ ไม่ยุติธรรม!”

“นั่นสิเพคะ บำเพ็ญตบะสูงส่งอะไร ก็แค่นอนอ้าขาให้ฝ่าบาทขย่ม” เสียงหัวเราะเบาๆ ดังขึ้นจากบรรดาสนมรอบข้าง

พวกขุนนางงมงาย แต่พวกนางสนมฉลาดกว่าที่คิด หลินหลินยิ้มแห้ง ก่อนที่จะเถียงกลับ หางตาก็เหลือบเห็นชายชุดมังกรสีทองปรากฏตรงทางเข้าตำหนัก...

หลงเทียนอี้

ทรงก้าวเข้ามาเงียบๆ แต่พอเห็นภาพเหล่าสนมห้อมล้อมและพูดจาเหน็บแนมเทพธิดา...สีพระพักตร์ก็มืดมนทันตา!

“พวกเจ้ากล้ามารบกวนเทพธิดาในเวลาพักผ่อนหรือ!” สุ้มเสียงเปี่ยมด้วยพระเกรี้ยว พาลทำให้ทุกคนหน้าถอดสี

ซูเฟยถึงกับคุกเข่าลงทันที “หม่อมฉันมิกล้าเพคะ! เพียงแต่อยากเข้าเฝ้าถวายการรับใช้…”

หลินหลินหันไปมองหลงเทียนอี้ ก่อนจะโบกพัดเบาๆ แล้วเอ่ยเสียงนุ่ม “ฝ่าบาท…จะทรงดุพวกนางมิได้นะเพคะ”

“เหตุใดกัน?”

หลินยิ้มบาง เอียงคอเล็กน้อย “เพราะพวกนางล้วนมี ปราณบริสุทธิ์แรงกล้า หากทรง…เอ่อ… ‘ร่วมปรารถนา’ กับพวกนาง แคว้นต้าหยางก็จะเข้มแข็งยิ่งขึ้นเพคะ”

หลงเทียนอี้หรี่พระเนตร “ปราณ...บริสุทธิ์?”

“เพคะ ว่ากันตามจริงแต่โบราณกาล เหล่านางสนมก็ล้วนเป็นเทพธิดาแบ่งภาคมาจุติในโลกมนุษย์ทั้งสิ้น พวกเราเหล่าเทพธิดาสนใจพบปะชุมนุมกันเป็นเรื่องธรรมดาเพคะ ยิ่งฝ่าบาทเสพกามจากพวกนาง ทำให้พวกนางอิ่มเอม ก็จะยิ่งทำให้แคว้นต้าหยางเจริญรุ่งเรือง” หลินยกมือขึ้นแตะแผ่วเบาบนไหล่ของซูเฟย แล้วแสร้งหลับตาเหมือนกำลังสัมผัสพลังลึกลับ “โดยเฉพาะซูเฟย… โอรสของฝ่าบาทกับนางจะเป็นเทพสวรรค์กลับชาติมาเกิดแน่นอนเพคะ”

เธอพูดพลางแอบไขว้นิ้วไว้ข้างหลังแน่น... เอาไปเลยจ้ะ ศาสตร์เทพจิต 18 มั่วขั้นสุด

ซูเฟยเบิกตากว้าง มองหลินอย่างตกตะลึงปนสับสน แล้ว…เหมือนเพิ่งคิดได้ว่าเมื่อเทพธิดาเอ่ยเช่นนี้ ย่อมหมายความว่าสวรรค์กำลังอำนวยพรแด่ตนเองอยู่

หลังจากนั้น ซูเฟยก็เริ่มเปลี่ยนท่าที

จากเย้ยหยันกลายเป็นยิ้มประจบ จากค่อนแคะกลายเป็นหวังพึ่งพา และแต่งตั้งตนเองเป็นผู้พิทักษ์เทพธิดาในทันที

“หม่อมฉัน… ขออภัยที่ล่วงเกินเทพธิดาเพคะ หากพระองค์เมตตา…ได้โปรดแนะนำทางบูชาเทพธิดาแก่หม่อมฉันด้วยเถิด…”

“ขอเพียงพวกเจ้าทุกคนรักษาศีลกินเจ ละเว้นสิ่งฟุ่มเฟือย และสวดภาวนาให้บ้านเมืองสงบสุข และที่สำคัญคือถวายขนมอร่อยๆ ให้ข้า ยิ่งอร่อยยิ่งได้ผลดี”

“ขนมหรือเพคะ”

“ถูกต้อง เมื่อฝ่าบาทหลั่งน้ำกามแก่พวกเจ้าแล้ว โอรสธิดาที่เกิดจากพวกเจ้าจะยิ่งหนุนนำให้แคว้นต้าหยางยิ่งใหญ่”

ไม่นานนางสนมทั้งตำหนักต่างเริ่มคล้อยตาม “เทพธิดาเจ้าคะ บ่าวขอถวายจี้หยก…”

“ข้าขอเชิญพระองค์มาเลือกผ้าทอไหมในตำหนักข้าเถิดเพคะ…”

หลินหลินยิ้มหวาน เดินอย่างสง่างามกลับไปพิงหมอน ฮี่ๆ… คืนนี้เธอก็ได้นอนเต็มอิ่ม ไม่ต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาท ไม่ต้องถวายตัว แถมมีคนส่งขนมมาให้ถึงตำหนักอีก!

แบร่~! 😛