ทางลัด

           ชินพัตต์วางสมาร์ตโฟนไว้ในช่องเล็กๆ ข้างเบาะก่อนจะทิ้งตัวลงกับเบาะรถยนต์ สายตาคู่คมทอดมองตามร่างเล็กที่สับเท้าก้าวไปข้างหน้าไม่ยั้ง แม้จะนึกหมั่นไส้คนอวดเก่งอยู่ไม่น้อย แต่ที่สุดแล้วเขาก็ไม่ใจร้ายพอ ถึงจะทำเหมือนไม่สนใจไยดีปล่อยให้อีกฝ่ายเดินไปคนเดียวมืดๆ แต่ใครจะรู้ว่าทันทีที่ประตูรถปิดลงเขาก็หยิบสมาร์ตโฟนขึ้นมาโทร.สั่งการให้เพื่อนสนิทที่กำลังรับประทานอาหารค่ำอยู่ที่ตลาดโต้รุ่งตรงแยกข้างหน้ารีบเดินออกมารับคนอวดเก่ง (แต่กลัวผี)

           วิศวกรหนุ่มบอกกับตัวเองว่าไม่ใช่อะไรหรอก เขาก็แค่นึกเป็นห่วงผี หรือไม่ก็อะไรสักอย่างที่อาจจะเฟอะฟะมาขวางทางเจ้าหล่อนเข้า กลัวว่าเจ้าสิ่งนั้น… ซึ่งถ้าเป็นผีก็คงจะชะตาขาดอีกรอบเพราะถูกฟาดไม่ยั้งก็เท่านั้นเอง ไม่ได้นึกเป็นห่วงผู้หญิงอวดเก่งคนนั้นเลย สาบาน! (ถ้าไม่จริงขอให้มีแฟนเป็นผู้หญิงอวดเก่ง)

           เฮ้อ… ผู้หญิงอะไรก็ไม่รู้ ไม่ฟังอีร้าค่าอีรมใดๆ เลย คิดเองเออเองตลอด เขารึอุตส่าห์เป็นห่วง เห็นว่าเหนื่อยจากการทำงานก็เลยตัดสินใจเปลี่ยนเส้นทางพาไปหาอะไรรับประทานที่ตลาดโต้รุ่งก่อนแล้วค่อยขับรถไปส่งที่อะพาร์ตเมนต์ มิบังอาจคิดร้ายใดๆ เลยจริงๆ

           แต่ที่ไม่ได้บอกก็เพราะเห็นว่าแม่เจ้าประคุณหลับอยู่เลยไม่อยากรบกวน ส่วนเส้นทางเปลี่ยวสายนี้ก็เป็นทางลัดที่คนส่วนใหญ่ที่ต้องการเดินทางไปยังตลาดโต้รุ่งนิยมใช้กัน และเขาก็ดันเป็นหนึ่งในจำนวนคนส่วนใหญ่นั้น ถ้าเพียงแต่… เธอจะให้โอกาสเขาได้บอกได้อธิบายบ้าง ป่านนี้ทั้งเขาและเธอคงได้นั่งอิ่มอร่อยอยู่กับอาหารตามสั่งเลิศรสที่มีให้เลือกรับประทานมากมายที่ตลาดโต้รุ่งกับเพื่อนร่วมงานหลายคนที่รออยู่ที่นั่นแล้ว

          “กรี๊…”

          “ปุ่น น้องปุ่นครับ นี่พี่เอง พี่ปุ้น ไม่ใช่ใครที่ไหน…”

           คนที่ตั้งใจจะกรีดร้องจนสุดเสียงเอาให้ได้ยินไปสามบ้านแปดบ้านร้องออกมาได้แค่ครึ่งคำเท่านั้นแล้วก็ชะงักไปเพราะเสียงทุ้มเจือเค้าร้อนรนร้องเรียกเอาไว้ กระแสเสียงทุ้มและชื่อเสียงเรียงนามที่คุ้นเคยนั้นช่วยเรียกสติของเธอให้คืนกลับมา สองมือที่กอดกระเป๋าสะพายเอาไว้แน่นหวังใช้มันเป็นอาวุธคลายออก ขณะเปลือกตาทั้งสองข้างขยับเปิดเพื่อจะพบกับคนที่เธอหวัง…

           “พี่ปุ้น…” ปุณยวีร์คราง แม้จะอยู่ท่ามกลางแสงสลัวรางแต่เธอก็มั่นใจว่าเจ้าของเงาร่างตรงหน้านั้นเป็นเขา… วิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ คนดีที่หนึ่ง ตั้งแต่แรกพบของเธอ

           “ครับ พี่เอง ตกใจมากรึเปล่า พี่ขอโทษ” ภควัตบอกเสียงอ่อน ร่างสูงโปร่งของเขายืนอยู่ตรงหน้าห่างออกไปไม่ถึงวา เธอจึงเห็นกระแสความห่วงใยจากดวงตาเรียวรีคู่นั้นได้ชัดเจน

           “ปุ่น ปุ่นครับ” และคงเพราะเธอเอาแต่ยืนอึ้งไม่พูดไม่ตอบอะไรกลับไปสักทีเขาจึงขยับใกล้เข้ามาอีก มือทั้งสองข้างยื่นออกมาบีบหัวไหล่เบาๆ คล้ายเรียกสติ “โอเคไหม เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงถามบอกความห่วงใย

           ปุณยวีร์ระบายลมหายใจออกยืดยาว ในที่สุดเธอก็ไม่ได้หนีผู้ชายมาดนิ่งนิสัยไม่ดีปะกับผีอย่างที่นึกกลัว แต่เป็นปะกับ ‘วิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ ใจดีเป็นที่หนึ่ง’ เธอจึงส่งยิ้มอ่อนๆ กลับไปพลางสำทับประโยคให้เขาคลายกังวลว่า

           “ปุ่นโอเคค่ะพี่ปุ้น”

           ถึงคราวที่ภควัตถอนหายใจออกมายาวเหยียดบ้าง เขาดึงมือกลับไปและถอยห่างจากเธอเล็กน้อย “พี่ขอโทษ” เขาเอ่ยประโยคนี้ซ้ำเป็นครั้งที่สอง  “พี่ไม่ได้ตั้งใจจะทำให้ปุ่นตกใจ พี่แค่จะเรียกให้ปุ่นรู้ตัวแต่ดันไปเหยียบอะไรเข้าก็ไม่รู้เลยสะดุดเสียหลักไปชนปุ่นเข้า ขอโทษจริงๆ นะครับที่ทำให้ตกใจ”

            “สรุปแล้วมันคืออุบัติเหตุไม่ใช่ความผิดของพี่ปุ้น” ล่ามสาวพูดตัดบทก่อนที่อีกฝ่ายจะกล่าวขอโทษเธอซ้ำสี่

           วิศวกรหนุ่มรุ่นพี่ส่ายศีรษะพลางยิ้ม “โอเค ตามนั้น สรุปว่าปุ่นโอเคไม่เป็นไรแล้วใช่ไหม ถ้างั้นก็รีบไปกันเถอะ คนอื่นรอแย่แล้ว”

           “หือ ใครรอใครกันคะ แล้วพี่ปุ้นจะพาปุ่นไปไหน” ถามน้ำเสียงแปลกใจหากก็ยินยอมเดิมตามอีกฝ่ายไปโดยดี

           “อ้าว ยังไงกันครับเนี่ย ชินไม่ได้บอกปุ่นเหรอว่าพวกพี่รอทานข้าวอยู่ที่ตลาดโต้รุ่ง ทั้งพวกพี่กรณ์ พี่แป๋ม ไอ้พี่ปืน น้องแก้วแล้วก็คนอื่นๆ ไม่รู้อาหารที่สั่งจะได้ครบหมดหรือยัง ป่านนี้คงหิวจนน้ำลายสอกันแล้วมั้ง”

           “ตลาดโต้รุ่ง? ในที่รกๆ เปลี่ยวๆ นี่เหรอคะ” ปุณยวีร์ถามน้ำเสียงเคลือบแคลง

           ภควัตยิ้ม “ไม่ใช่ที่รกๆ เปลี่ยวๆ ตรงนี้ครับ แต่เป็นที่สว่างๆ คนเยอะๆ ข้างหน้าโน่น” เขาตอบกลับ ซึ่งก็พอดีกับที่เขาและเธอเลี้ยวพ้นมุมออกมา ดวงตาที่เพิ่งทำความคุ้นเคยกับแสงสลัวรางได้ไม่เท่าไรกะพริบปริบเพื่อปรับให้เข้ากับแสงสว่างข้างหน้า ทั้งจากเสาไฟข้างถนนและร้านรวงมากมายซึ่งส่วนใหญ่เป็นรถเข็นขายอาหาร มีโต๊ะเก้าอี้พลาสติกไว้ให้บริการสำหรับคนที่นั่งรับประทานที่ร้าน

           บรรยากาศภายในตลาดโต้รุ่งที่อยู่ห่างออกไปไม่กี่สิบเมตรเต็มไปด้วยความคึกคักผู้คนจำนวนมากเข้ามาจับจ่ายซื้อของโดยส่วนหนึ่งในนั้นเป็นหนุ่มสาวโรงงานในนิคมอุตสาหกรรมแห่งเดียวกันกับพวกเธอสังเกตได้จากแบบฟอร์มพนักงานที่ปกคลุมอยู่บนร่างกาย

           “ตอนนี้พวกพี่แป๋มรอเราอยู่ที่ร้านข้าวต้มกุ๊ย แต่ถ้าปุ่นอยากทานเมนูอื่นก็ได้นะ เดี๋ยวสั่งให้เขาเอาไปเสิร์ฟที่ร้านข้าวต้มกุ๊ยก็ได้”

           ปุณยวีร์ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพราะแม้จะเหน็ดเหนื่อยจากการทำงานมากแค่ไหน แต่เหตุการณ์หลายๆ อย่างที่เพิ่งเผชิญมาก็ทำให้สมองของเธอมึนงงเกินกว่าจะรู้สึกหิว

           “ปุ่น… ปุ่นครับ” คงเพราะเธอเอาแต่เงียบผิดวิสัยคนช่างพูด คนที่เดินอยู่ข้างๆ กันจึงหยุดเดินก่อนจะเรียกชื่อและถามท่าทางเป็นห่วง “เป็นอะไร ไม่สบายหรือเปล่า”

           ได้ยินเสียงเป็นกังวลของอีกฝ่ายคนที่เงียบผิดปกติจึงฉีกยิ้มกว้างแล้วตอบกลับด้วยน้ำเสียงที่พยายามทำให้สดใสว่า

           “กินข้าวต้มกุ๊ยกันเหรอคะ ดีเลย ปุ่นชอบ ไม่รู้มียำไข่เค็มด้วยหรือเปล่า ปุ่นชอบกินข้าวต้มกุ๊ยกับยำไข่เค็มที่สุดเลย”

           “มีครับ นายปืนน่าจะสั่งแล้วล่ะ หมอนั่นก็ชอบเหมือนกัน”

           ปุณยวีร์ย่นจมูก “ว้า อย่างงี้พี่ปืนก็ต้องแย่งปุ่นกินหมดสิ พี่ปืนยิ่งชอบแกล้งปุ่นอยู่ด้วย”

          ภควัตหัวเราะ “ไม่เป็นไรเดี๋ยวพี่จะบอกให้แก้วจัดการให้ รับรองว่าหมอนั่นไม่กล้าหือ”

          คนถูกแกล้งบ่อยๆ พยักหน้า “อ๋อ แบบนี้นี่เอง งั้นพี่ปุ้นไม่ต้องค่ะเดี๋ยวปุ่นจัดเอง ตอนนี้ปุ่นซี้กับแก้วแล้วจะยุให้แก้วจัดหนักเลยคอยดู” ว่าท่าทางเข่นเขี้ยวเพราะถูกฝ่ายนั้นแกล้งเอาไว้เยอะ “แล้วพี่ปุ้นแวะมาหาอะไรกินที่นี่บ่อยเหรอคะ” หันมาถามข้อมูลของคนใกล้ตัวบ้าง

           “ก็บ่อยครับ สัปดาห์ละสองสามครั้งได้ อาหารอร่อยราคาก็ไม่แพง หิวดึกแค่ไหนก็แวะมาได้”

           “เอ่อ แล้วพี่ปุ้นขับรถมาเส้นไหนคะ อย่าบอกนะว่าเส้นเปลี่ยวๆ ที่เราเจอกันเมื่อกี้”

           ...TBC...