ปีนเกลียว

           “ถัดจากพี่ปืนก็ ชิน ชินพัตต์ รุ่นเดียวกันกับแก้ว”

           มาถึงคนนี้ปุณยวีร์จำได้ดี… หากไม่ใช่เพราะความประทับใจแรกพบเช่นที่เธอรู้สึกกับภควัต แต่มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก แม้จะไม่ถึงกับเกลียด แต่ก็ไม่ถูกชะตาเท่าไรนัก ก็มีอย่างที่ไหนเธอทั้งเครียดและกดดันแทบตายตอนทำหน้าที่ล่ามเป็นครั้งแรก ถึงเขาไม่ช่วยอะไรเลยเธอก็ไม่ได้ว่า

           แต่ยังทำหน้ากวนบาทาให้รู้สึกปรี๊ดหนักขึ้นไปอีก และแม้หลังจากนั้นไม่นานเธอจะได้คำตอบของคำถามที่ว่า ทำไมถึงรู้สึกคุ้นหน้าเขานัก?

           ที่แท้ก็นายคนดวงซวยที่เดินไม่ดูตาม้าตาเรือมารับก้อนหินที่ลอยขึ้นมาจากฝีบาทาของเธอในวันที่มาสัมภาษณ์งานนั่นเอง เหอะ! เคยทำให้เจ็บตัวแค่ครั้งเดียวทำแค้นฝังหุ่นไปได้นะยะ! และในเมื่ออีกฝ่ายทำเพียงก้มศีรษะเล็กน้อย ไม่มีคำทักทาย หรือแม้แต่รอยยิ้มสักนิดก็ยังไม่มี จึงไม่มีประโยชน์อะไรเช่นกันที่เธอจะแสดงไมตรีตอบกลับไปมากกว่ารอยยิ้มตามมารยาท ซึ่งเพียงแค่นั้นก็ดูจะมากเกินพอแล้วสำหรับนายวิศวกรหน้านิ่ง!

           “ไม่ไหว้ทักทายพี่เขาหน่อยเหรอวะชิน คิดจะปีนเกลียวเหมือนแก้ว  หรือไง”      ก้องภพถามยิ้มๆ ทำนองแซวเล่นมากกว่าจะเอาคำตอบจริงจัง

           ชินพัตต์ไหวไหล่ “คงไม่จำเป็นหรอกครับอายุมากกว่าแค่ปีสองปี อีกอย่างที่นี่ก็ไม่ใช่มหา’ลัยไม่จำเป็นต้องมีจูเนียร์ ซีเนียร์” เขาตอบกลับเสียงเรียบ

           ก้องภพส่ายศีรษะใบหน้าคมเข้มมีรอยยิ้ม “เกรียนตัวพ่อเลยนะเอ็ง”

           ปุณยวีร์ยังคงยิ้มในหน้า ปากไม่ได้เอ่ยว่าอะไร หากในใจกลับด่าเป็นไฟ ‘ฮึ่ย! ไอ้เด็กเวร นิสัยอย่างนายฉันก็ไม่นับเป็นน้องเหมือนกันย่ะ!’

           “เอาล่ะ ทีนี้ก็มาถึงคนสุดท้าย เต้ ตรัย อ่อนกว่าปุ่นสี่ปี ยกมือไหว้พี่เขาด้วยนะเต้” มณฑกานต์ดักคอไว้ก่อน

           “ยินดีที่ได้รู้จักครับ ลำบากใจจังที่ต้องเรียกว่าพี่ปุ่น ผมนึกว่ารุ่นเดียวกันเสียอีก” ตรัยยกมือไหว้พลางส่งยิ้มกว้างขวางมาให้ ท่าทางบอกว่าเป็นคนอัธยาศัยดีทั้งยังมี    สัมมาคารวะนั้นได้ใจคนที่เพิ่งอารมณ์เสียเพราะ ‘ไอ้เด็กเวร’ ไปเต็มๆ

           “เป็นไงชีวิตต่างจังหวัด พอจะอยู่ได้ไหม” กรณ์เป็นคนถามขึ้นมาหลังจากอาหารทยอยมาเสิร์ฟแล้วรับประทานกันไปได้สักพัก

           ปุณยวีร์ยิ้ม “สบายมากค่ะ ถึงหลายปีมานี้ปุ่นจะใช้ชีวิตอยู่ในกรุงเทพฯ แต่จริงๆ แล้วปุ่นเป็นคนต่างจังหวัดนะคะ เพิ่งจะมาใช้ชีวิตอยู่กรุงเทพฯ ตอนเข้ามหา’ลัย แล้วก็ทำงานช่วงไม่กี่ปีนี้เอง”

           “อ้าว งั้นเหรอ แล้วปุ่นเป็นคนจังหวัดไหนล่ะ” วนิดาส่งคำถามข้ามโต๊ะมาบ้าง

           “จังหวัด…” ปุณยวีร์เอ่ยชื่อจังหวัดหนึ่งทางภาคอีสานตอนล่างตอบกลับไป

           “หือ… ไม่ได้อำกันเล่นใช่ไหมเนี่ย เด็กในไลน์ลูกน้องของพี่หลายคนก็มาจากจังหวัดเดียวกับปุ่นนะ แต่ทำไมพวกนั้นถึงดำเป็นเหนี่ยงเลยล่ะ” ฟารีดาบอกน้ำเสียงแปลกใจ

           “เฟรี่ก็ว่าไปนั่น คนจะดำจะขาวเขาดูที่ผู้ให้กำเนิดไม่ใช่บ้านเกิด”     ก้องภพขยับเข้าร่วมวงสนทนาด้วยอีกคน

           “ใช่สิ ฉันก็ลืมไป ดูอย่างนายใช่ไหมเป็นคนกรุงเทพฯ แต่กลับดำมืดเหมือนถูกราหูอมแล้วกลืนลงท้องไปเลย” คนชื่อเล่นจริงๆ ว่า ‘เฟย์’ แต่ถูกเรียกด้วยชื่อสแลงว่า ‘เฟรี่’ แขวะกลับ

           คนถูกราหูอมแถมยังกลืนลงท้องตีหน้าเศร้า “ไม่น่าเลยตู”

           กีรฎาส่ายศีรษะสีหน้าบอกความระอาปนหมั่นไส้ไม่ใช่น้อยส่วนสมาชิกที่นั่งรับประทานอาหารอยู่ด้วยกันอีกหลายคนก็อมยิ้มขำปุณยวีร์ก็เช่นเดียวกัน

           “ปืน นายสลับจานอาหารให้น้องปุ่นหน่อยสิ เห็นทานอยู่แค่ทอดมันกุ้งกับไก่ผัดเม็ดมะม่วงตรงหน้าแค่นั้นเอง เอื้อมไม่ถึงจานอื่นหรือเปล่า” ภควัตเอ่ยขึ้นท่าทางบอกความหวังดี

           ปุณยวีร์รีบยิ้มขอบคุณ “ไม่เป็นไรค่ะพี่ปุ้น พี่ปืน ปุ่นชอบทอดมันกุ้งกับไก่ผัดเม็ดมะม่วง”

           “หือ จะทานแค่สองอย่างเท่านั้นน่ะ อย่างอื่นก็อร่อยนะไม่ลองดูบ้างเหรอ อย่างผัดยอดฟักแม้ว ต้มจืดฟักแม้ว ยำถั่วพู ปูหลนกินกับผักสดๆ ก็อร่อย ผักสลัดก็มี น้ำสลัดของที่นี่อร่อยที่สุดเลย ว่าไงสนใจจานไหนเดี๋ยวพี่เลื่อนให้” ก้องภพสาธยายเมนูอาหารบนโต๊ะท่าทางดูเหมือนจะหวังดี แต่พอเหลือบมองเห็นประกายระยิบในดวงตาคู่คมปุณยวีร์ก็ชักไม่แน่ใจ

           “ไม่เป็นไรจริงๆ ค่ะ พี่ๆ ทานไปเถอะ เดี๋ยวอาหารเย็นหมดจะไม่อร่อยนะคะ” ปุณยวีร์ยิ้มพลางตอบปฏิเสธซ้ำสอง จะว่าไปแล้วเธอรู้สึกดีนะที่มีคนมาเอาใจใส่ ยิ่งคนคนนั้นเป็น ‘ภควัต’ เธอพูดได้เต็มปากเลยว่าปลื้มมากแต่จะดีกว่าไหมถ้าเขาจะใส่ใจเธอในเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องกิน! สำหรับมื้อแรกที่มีโอกาสได้รับประทานอาหารร่วมกัน เธอก็อยากให้เขาจดจำแต่เรื่องดีๆ อย่างเช่นเป็นรุ่นพี่รุ่นน้องร่วมมหาวิทยาลัย ไม่ใช่เรื่องมนุษย์ผู้หญิงไม่กินผัก!

           “ถ้างั้นสั่งอาหารเพิ่มดีกว่าไหม ทอดมันกุ้งกับไก่ผัดเม็ดมะม่วงจะหมดแล้ว น้องปุ่นจะเอาเหมือนเดิมหรือว่าเปลี่ยนเมนูใหม่” ภควัตถามขึ้นอีกครั้ง ท่าทางบอกถึงความใส่ใจอย่างแท้จริง

           ปุณยวีร์ยิ้มปลื้มหากยังไม่ทันจะตอบกลับไปก็มีคนหวังดี (แต่คงประสงค์ร้ายแน่ๆ) พูดแทรกขึ้นก่อน

           ...TBC...