แนะนำตัว

           หญิงสาวจึงตั้งต้นใหม่โดยถามซาโต้ซังเป็นภาษาอังกฤษในส่วนที่ยังไม่เข้าใจ คำไหนที่รู้แค่ชื่อภาษาญี่ปุ่นแต่ไม่รู้ว่าภาษาไทยเรียกว่าอะไรเธอก็พูดทับศัพท์ภาษาอังกฤษ ซึ่งก็ดูจะไม่เป็นปัญหา เพราะจากการสังเกตเธอเห็นว่าวิศวกรที่เข้าร่วมมีตติ้งส่วนใหญ่เข้าใจภาษาอังกฤษได้ค่อนข้างดี สถานการณ์วิกฤตจึงคลี่คลาย และทอไหมก็มาช่วยให้ทุกอย่างจบลงด้วยดีในท้ายที่สุด

            สัปดาห์แรกในการเริ่มงานใหม่ของปุณยวีร์ผ่านพ้นไปได้ค่อนข้างดี หากก็สูบพลังเธอไปไม่ใช่น้อยเหมือนกัน จากที่ตั้งใจไว้ว่าจะกลับกรุงเทพฯ ในวันหยุดเสาร์อาทิตย์เพราะยังรู้สึกไม่คุ้นชินกับแหล่งพักพิงแห่งใหม่ เธอจึงต้องเปลี่ยนแผนเป็นนอนพักผ่อนดูทีวีอยู่ในห้องพักขนาดกะทัดรัดแทน กว่าจะสลัดความเหนื่อยล้าและขี้เกียจทิ้งไปแล้วงัดตัวเองขึ้นจากที่นอนได้ก็ปาเข้าไปเกือบบ่ายสองโมง

            เมื่อเปิดตู้เย็นแล้วเห็นว่าเสบียงที่ซื้อมาตุนไว้จนเต็มร่อยหรอลงจนเห็นพื้นที่โล่งว่างหญิงสาวจึงตัดสินใจอาบน้ำแต่งตัวแล้วคว้ากระเป๋าออกจากห้องก่อนจะเรียกใช้บริการวินมอเตอร์ไซค์รับจ้างให้ไปส่งที่ห้างสรรพสินค้าใน ตัวเมือง

           ล่ามสาวใช้เวลาเกือบสามชั่วโมงกว่าจะจับจ่ายสินค้าทั้งของกินของใช้ได้ครบตามที่ต้องการ แล้วกระเพาะที่ทั้งวันมีแค่ขนมปังปิ้ง กาแฟ มันฝรั่งทอด และน้ำอัดลมก็ส่งเสียงประท้วงขึ้นมาทำให้คนเป็นเจ้าของต้องตัดสินใจข้ามถนนไปฝากท้องที่ร้านอาหารฝั่งตรงข้ามกับห้างสรรพสินค้า ซึ่งคงจะเป็นร้านดังและรสชาติก็คงไม่เลวทีเดียวสังเกตได้จากจำนวนรถยนต์ที่จอดเรียงรายบริเวณลานจอดรถของร้าน

           เมื่อใช้หัวไหล่แทนมือที่ถูกจับจองพื้นที่จากถุงข้าวของผลักประตูกระจกเข้าไปภายในร้านได้แล้ว ปุณยวีร์ก็ต้องสอดส่ายสายตามองหาโต๊ะว่างเอาเอง เพราะไม่มีพนักงานคนใดหันมาให้ความสนใจต้อนรับเธอเลยสักคน

           “ปุ่น มาทานข้าวที่นี่เหมือนกันเหรอ ไปนั่งด้วยกันสิ โต๊ะพี่อยู่ด้านโน้น” เสียงคุ้นหูดังทักขึ้นมา เมื่อหันกลับไปมองปุณยวีร์ก็พบว่าเป็นเพื่อนร่วมงาน   รุ่นพี่ มณฑกานต์นั่นเอง

           “พี่แป๋ม... สวัสดีค่ะ” หญิงสาวเอ่ยทัก น้ำเสียงบอกความแปลกใจ

           “สวัสดีจ้ะ ซื้ออะไรเยอะแยะเชียว มาพี่ช่วยถือ ปุ่นไม่ได้นัดใครไว้ใช่ไหม งั้นไปนั่งด้วยกันดีกว่า” อีกฝ่ายบอกพลางดึงถุงข้าวของบางส่วนไปถือไว้เองแล้วก้าวฉับๆ เดินนำไปโดยไม่รอคำตอบ ปุณยวีร์จึงหมดทางปฏิเสธได้แต่ก้าวตามไป

           “เชิญค่ะคุณปุ่น ไปชอปปิงมาเหรอคะ แก้วก็มองอยู่ตั้งแต่ตอนเข้าร้านมาแล้วว่าใครนะ หน้าคุ้นๆ”

           วิศวกรสาวท่าทางมนุษยสัมพันธ์ดีที่เจอกันในวันมีตติ้งที่แผนกวิศวกรรมลุกขึ้นขยับเก้าอี้ให้โดยจัดแจงไล่ชายหนุ่มผิวเข้มที่นั่งอยู่ข้างๆ ให้ขยับออกไปแล้วให้คนมาใหม่นั่งลงแทนที่ คนตัวโตที่ถูกไล่มีสะบัดค้อนเล็กน้อยแต่ก็ยอมย้ายที่นั่งโดยดี

           “รู้จักกันแล้วใช่ไหม ดีเลยพี่จะได้ไม่ต้องแนะนำอีก” มณฑกานต์บอกยิ้มๆ

           “ไม่ดีครับพี่แป๋ม คุณปุ่นน่าจะรู้จักพี่แก้วแค่คนเดียว เพราะงั้นพี่แป๋มต้องทำหน้าที่แนะนำพวกเราและคุณปุ่นให้รู้จักกัน” หนุ่มตี๋หนึ่งในสมาชิกที่นั่งอยู่รายรอบโต๊ะทักท้วงขึ้นมา

           มณฑกานต์ส่ายศีรษะ “ทีแบบนี้ไม่ยอมพลาดเลยนะเต้ โอเค ถ้างั้นพี่ขอแนะนำเลยนะ นี่ปุ่น ปุณยวีร์ ล่ามคนใหม่จ้ะ”

           เพื่อนร่วมงานรุ่นพี่หันมาสบตาพลางยิ้มให้ “ปุ่นจ๊ะ นอกจากปุ่นกับพี่และหนุ่ม เอ๊ย! สาวสวยคนนั้น” พยักพเยิดไปทางหญิงสาวผมซอยสั้นที่หน้าตาท่าทางและการแต่งตัวบ่งบอกว่าน่าจะห้าวได้ใจ

           “ทุกคนที่โต๊ะนี้เป็นวิศวกรกันเกือบหมดเลย คงจะพอคุ้นหน้าใช่ไหมเพราะเจอกันมาแล้ว เริ่มจากท่าน ส.ว สูงวัยมากที่สุดในโต๊ะที่นั่งข้างพี่ก็แล้วกันนะนี่พี่กรณ์จ้ะ เป็นหัวหน้าแผนกวิศวกรรมและยังควบตำแหน่งสามีของพี่ด้วย ส่วนหนุ่มน้อยหน้าตาดีที่นั่งข้างกันนั่นก็ น้องกัน ลูกชายของเราเอง”

           ปุณยวีร์กล่าวทักทายน้องกันและยกมือไหว้กรณ์ ซึ่งเธอจำได้ว่าเขาคือผู้ชายที่กล่าวทักทายเธอเป็นคนแรกที่แผนกวิศวกรรม

           “ถัดไปก็พี่ปุ้น ภควัต รู้สึกคุ้นหน้าบ้างไหม พี่ปุ้นจบจากมหา’ลัยเดียวกันกับปุ่นด้วยนะ”

           ปุณยวีร์เลิกคิ้วแปลกใจก่อนจะยกมือไหว้และส่งยิ้มสดใสให้ชายหนุ่มที่เธอจำได้ดีว่าเขาคือเจ้าของน้ำเสียงทุ้มนุ่มซึ่งได้ช่วยเหลือเธอให้พ้นจากวิกฤตในวันที่ทำหน้าที่ล่ามเต็มตัวเป็นครั้งแรก

           “จริงเหรอคะ โชคดีจังที่ได้เจอรุ่นพี่ ยังไงก็ช่วยแนะนำปุ่นด้วยนะคะ” จากลักษณะนิสัยใจดีที่สัมผัสได้ตั้งแต่คราแรกที่พบกันซึ่งยังประทับตราตรึงอยู่ในใจจึงไม่แปลกเลยที่หญิงสาวจะกระตือรือร้นยินดีที่ได้ทำความรู้จักกับอีกฝ่ายทั้งยังไม่ลืมฝากเนื้อฝากตัวอีกด้วย

           “ยินดีครับ แต่พี่ว่าคงไม่ต้องแนะนำอะไรมากหรอกมั้ง เดี๋ยวพอผ่านไปสักเดือนปุ่นอาจจะเก่งกว่าพวกพี่ด้วยซ้ำ” ภควัตตอบกลับพร้อมรอยยิ้มอบอุ่น

           “ถัดไปก็พี่ต้น อนุพงษ์ พี่หวาน วนิดา และก็พี่เฟย์ ฟารีดา สาวหล่อหนึ่งเดียวจากโปรดักชั่น” มณฑกานต์ยังทำหน้าที่แนะนำเพื่อนร่วมงานให้ล่ามน้องใหม่ได้รู้จักอย่างไม่มีขาดตกบกพร่อง

           “ทีนี้มาเริ่มจากคนข้างๆ ปุ่นบ้าง แก้ว กีรฏา รู้จักแล้วใช่ไหม น่าจะอยู่รุ่นเดียวกันนะ เอ ปุ่นอายุเท่าไรนะ พี่ไม่ค่อยแน่ใจ”

           “ยี่สิบหกค่ะ”

           “อ้าว งั้นก็มากกว่าแก้วสองปีสิ ใช่ไหมแก้ว”

           กีรฎาพยักหน้า“ใช่ค่ะ แต่แก้วขอไม่เรียกคุณปุ่นว่าพี่นะคะ เพราะดูไปดูมาเหมือนคุณปุ่นจะหน้าเด็กกว่าแก้ว”วิศวกรสาวบอกพร้อมรอยยิ้ม

           “ถัดไปก็ อืม… มืดหน่อยนะ ปุ่นมองเห็นไหม ต้องใช้สปอตไลต์ช่วยรึเปล่า”  มณฑกานต์แซวยิ้มๆ

           คนหน้ามืด เอ้ย! ผิวเข้มทำหน้ามุ่ย “ออร่าเจิดจรัสขนาดนี้แล้ว ขืนเสริม     สปอตไลต์เข้าไปอีกก็กลบรัศมีคนอื่นหมดสิครับพี่แป๋ม”

           มณฑกานต์ส่ายศีรษะยิ้มๆ ดูเหมือนจะเคยชินกับฝีปากของอีกฝ่ายดี “จ้า พ่อ  ออร่ากระจาย” กระแนะกระแหนอีกเล็กน้อย “เอาเป็นว่าพี่มืด หรือที่เจ้าตัวเขาเข้าใจว่าเป็นออร่านั่นน่ะ ชื่อพี่ปืน ก้องภพ”

           ปุณยวีร์ยกมือไหว้ทักทาย แล้วอีกฝ่ายก็รับไหว้พลางส่งยิ้มกว้างตอบกลับมาส่งให้ใบหน้าคมเข้มนั้นสว่างสดใสดูดีขึ้นอีกเป็นกอง

            ...TBC...