EP. 3

EP. 3

วันจันทร์

“ฮ่า ๆ ไปแดกก๋วยเตี๋ยวยังไงให้โดนหญิงตบ เกิดมากูเพิ่งเคยเจอ” แดนไทหัวเราะท้องขดท้องแข็งหลังจากดูคลิปที่กำลังเป็นไวรัลในมหา’ ลัยอยู่ในขณะนี้

“มึงอย่าล้อมันดิ หน้าหงิกเป็นส้นตีนเลยเนี่ย” ถึงปากห้ามแต่อาทิตย์ก็หัวเราะไม่ต่างกัน คงมีแต่จอมทัพที่เฉยกับเหตุการณ์ดังกล่าว

"อย่าพลาดแล้วกันพวกห่า! กูจะล้อให้ยับเลยคอยดู" อัคคีคาดโทษไอ้สองตัวที่นั่งขำด้วยความหัวเสีย

ตั้งแต่คืนนั้นเขายังตามหาสาวมือตบไม่เจอ แม้ลูกสมุนจะทำงานอย่างหนักแต่ก็ยังคว้าน้ำเหลว ถามน้องจิ๋วกับเจ้าของร้านได้ความว่าชื่อหนูเล็ก เจ้าหล่อนมารับจ๊อบทำงานรายวันไม่ได้ประจำอยู่ที่ร้าน เลยไม่มีใครรู้ความเป็นมาเป็นไป

ตามไม่เจอยังไม่หนักเท่ามีคนถ่ายคลิปตอนเขาถูกตบไว้ได้ คืนนั้นคลิปถูกปล่อยออกมาทันที แม้ทุกคนในคลิปจะถูกเบลอหน้าทั้งหมด แต่ดูออกว่าเป็นเขาชัวร์ ๆ ก็เล่นเห็นผมสีเทาใส่ชอปวิศวะ คงมีแต่หมาเท่านั้นแหละที่เดาไม่ถูก

“ตบครั้งแรกกูพอเข้าใจ แต่ตบครั้งที่สองเหมือนใส่สุดแรง เหมือนมีความแค้นส่วนตัวกับมึง” อาทิตย์ตั้งข้อสังเกต

“เออ..นั่นสิ ง้างสุดแขนเลย เห็นแล้วกูเจ็บแทน” แดนไทพยักหน้าเห็นด้วย

"จะตบเพราะอะไรกูก็อาย ตอนนั้นคนเต็มร้านแล้วเสือกด่าว่ากูหน้าอุบาทว์ แม่งปากดีจัด น่าจับมาเอาให้จมเตียงสักทีสองที" อัคคีพูดเสียงลอดไรฟัน นึกแล้วก็ฉุนเฉียวขึ้นมาอีกจนได้

สันขวานเอ๊ย! เสียหน้าชะมัด!

อย่าให้เจอนะ กูจะกดให้จมเลยแม่คุณ! โตจนอายุยี่สิบเอ็ดยังไม่เคยถูกใครทำให้อับอายได้ขนาดนี้

“ตามกลิ่นมาหลายวันแต่ยังไม่เจอตัว หรือเป็นคู่ขาเก่ามึงปลอมตัวมา แบบแค้นที่ถูกมึงฟันแล้วทิ้ง” แดนไทแซวพร้อมมองตามอาทิตย์ที่ลุกไปต่อคิวซื้อข้าวราดแกง

ขณะนี้สิบเอ็ดโมงครึ่ง โรงอาหารของคณะจึงคลาคล่ำไปด้วยนักศึกษา ตอนเขากับอัคคีซื้อผัดไทยอาทิตย์เสือกไม่ซื้อ ไม่โง่ก็เป็นประสาทที่รอให้คนเยอะ หรือไม่ก็รอจังหวะพี่คนนั้นเป็นคนตักขายมันถึงไปต่อคิว

“มึงอย่าเวอร์ได้ปะแดน คิดเป็นบทนิยายไปได้ ใครจะแค้นกู ตอนเอากูเคลียร์ตลอดว่าน้ำแตกก็แยกย้าย ลีลาดีกูก็จ่ายเพิ่ม คนอย่างกูไม่เคยเอาใครฟรี นอกจากเจ้าตัวยอมให้เอาฟรีเอง” อัคคีอธิบายยืดยาวก่อนถอนหายใจแรงอย่างหงุดหงิด

พอเห็นอาการนี้ของเพื่อนแดนไทจึงพูดต่อ "ลูกสมุนมึงไม่ได้เรื่อง เลี้ยงเสียข้าวสุกเปล่า ๆ สืบแบบใดถึงเงียบกริบขนาดนี้ ปกติไม่เคยพลาดนี่หว่า"

“พวกมันทำเต็มที่แต่โชคน่าจะเข้าข้างอี.. เอ่อ คนนั้นมากกว่า”

เกือบจะหลุดเรียกอีนั่น! ทว่าอัคคียั้งปากไว้ทัน แต่ยังถูกจอมทัพมองแรงคล้ายตำหนิเขาจึงต้องแซะมันเสียหน่อย

“อะไรของมึง แดกไปสิข้าวกล่องเมีย ไม่ต้องสนใจเรื่องของกูก็ได้มั้ง”

“แดกอยู่นี่ไง” คนเพิ่งอาการดีขึ้นยักไหล่ไม่แคร์คำแซะ ก้มตักข้าวผัดอเมริกันในกล่องสีฟ้าเข้าปากเคี้ยวตุ้ย ๆ

“อิจฉาคนมีเมียทำข้าวกล่องให้จุงเบย ไม่เหมือนพวกกูต้องซื้อกินเอง” แดนไทเอ่ยลอย ๆ

“ทำแค่ตอนกูเจ็บแผลเท่านั้นแหละ ถ้าหายก็ไม่ให้ทำแล้ว กูกลัวเดียร์เหนื่อย ซื้อกินอย่างพวกมึงง่ายกว่า” จอมทัพเปลี่ยนความเข้าใจของเพื่อนเสียใหม่

“แต่ยังสบายกว่าคนโสดอย่างพวกกูอยู่ดี” แดนไทพูดพลางมองอาทิตย์ที่ยังต่อคิวซื้อข้าวเหมือนเดิม จากนั้นก็หันกลับมาพูดกับเพื่อนสองคนอีกครั้ง

"อาทิตย์มันกินข้าวราดแกงทุกวันตั้งแต่ปีสองเทอมที่แล้ว..พวกมึงสังเกตกันไหม?"

“นั่นดิ คิวยาวแค่ไหนมันก็ยอมรอ” อัคคีเห็นด้วย ส่วนจอมทัพแค่หัวเราะจากนั้นก็ตั้งใจกินข้าวต่อไม่ออกความคิดเห็น

“หรือว่า..”

ติ้ง..

แจ้งเตือนดังขัดจังหวะตอนแดนไทกำลังจะพูด อัคคีจึงยกมือเบรกให้เพื่อนหุบปากก่อนเปิดแชตอ่าน

Safe : ได้คลิปไม่เบลอหน้ามาแล้ว เดี๋ยวส่งให้ครับท่าน

พออ่านข้อความจากน้องรหัสอัคคีก็รออย่างใจจดใจจ่อ หวังว่าคลิปจะช่วยให้นึกออกว่าเคยเจอหญิงสาวที่ไหนอีก นอกจากร้านก๋วยเตี๋ยวแห่งนั้น

ติ้ง..

Safe : (ส่งวิดีโอความยาว 3 นาที)

พอโหลดลงเครื่องอัคคีก็รีบกดดู ยิ่งดูก็ยิ่งคุ้น แต่นึกเท่าไรก็นึกไม่ออก จนแดนไทเขย่าแขนเขาจึงยื่นโทรศัพท์ให้เพื่อนดู

"คลิปไม่เบลอหน้า มึงเคยเห็นที่ไหนปะ?"

“ใส่แมสก์เห็นแค่ตา ดูไม่ออกหรอก ทัพ..ช่วยดูหน่อยดิ” แดนไทส่งต่อโทรศัพท์ให้จอมทัพ ซึ่งชายหนุ่มก็ตั้งใจดูอย่างพิจารณาอยู่นาน

“มึงคุ้นเหมือนกูไหมทัพ” อัคคีถามอย่างใจร้อน คาดหวังให้คนฉลาดที่สุดในแก๊งไขข้อข้องใจ

ทว่า..

“ไม่”

สั้น ๆ แต่ได้ใจความ

“ไอ้เวร!” อัคคีสบถด่าจากนั้นก็ดึงโทรศัพท์กลับมากดวนดู

วันนี้หาไม่เจอก็ใช่ว่าวันหน้าจะไม่เจอนี่หว่า ใจเย็นไว้ไอ้อัค ยังไงสาวมือตบก็ไม่พ้นเงื้อมมือ ยิ่งนานความโกรธของเขาก็ยิ่งทวีคูณ ถือเป็นความโชคร้ายของเจ้าหล่อนที่บังอาจมาลูบคมคนเหี้ยอย่างเขา

เจอเมื่อไรพ่อจะกดให้มิด!! คอยดูได้เลย!!

.

.

.

คืนวันเสาร์จะเหงาได้ไงเวียนมาบรรจบอีกครั้ง แสงสลัวของไนต์คลับสุดฮิตไม่เคยมีผลกับดวงตาคมกริบของนักล่าอย่างอัคคี เขาจู่โจมไวเสมอหากเจอเหยื่อตรงสเปก คำว่า ‘เจ้าชู้ตัวพ่อ’ ยังเหมือนเป็นการดูถูกสกิลการล่าเหยื่อของเขาจนเกินไป

ทว่าคืนนี้อัคคีกลับรู้สึกเบื่อหน่าย มองไปทางไหนเจอแต่สาวหน้าเดิม ๆ ความครื้นเครงหายเกลี้ยง จะดื่มจะเต้นก็ไม่สนุกเหมือนกับว่ามีบางอย่างติดค้างในใจ

“ข้างหลังมีสาวนมโตหน้าสวย ถ้ามึงสนก็หันไปมอง เผื่อเก็บไปนอนเป็นเพื่อน” อาทิตย์สะกิดบอกมือก็ยกเบียร์ซดไปเกือบครึ่งขวด

“มึงเอาเองเลย..กูขอผ่าน” คนถูกชงตอบโดยไม่หันมองด้วยซ้ำ

“ถามจริง?”

“อืม..แม่งเบื่อฉิบหาย กูอึน ๆ ไม่ค่อยมีอารมณ์” คนหงุดหงิดยกเบียร์กระดกจนหมดแก้กระดกจนหมดขวด

“ไปนั่งลานเบียร์ข้างนอกไหมล่ะ เพลงไม่ดัง คนไม่แน่นเหมือนข้างใน มึงน่าจะอารมณ์ดีขึ้น” อาทิตย์หาทางออกให้

พักนี้อัคคีอารมณ์ไม่อยู่กับร่องกับรอย อาจเพราะยังไม่เจอสาวมือตบเลยรู้สึกค้างคา เป็นธรรมดาของคนหัวแข็งไม่ยอมใคร ขนาดพ่อแท้ ๆ ยังไม่เคยตบมันซักแอะ ถือว่าสาวคนนั้นชะตาขาดที่พลาดมาลูบคมคนอย่างอัคคี

“มึงเคลียร์โต๊ะแล้วกัน กูจะออกไปก่อน”

พูดจบอัคคีก็เดินดุ้มออกไปยังลานเบียร์ข้างไนต์คลับซึ่งเป็นเจ้าของเดียวกัน คงทำไว้เป็นทางเลือกให้ลูกค้า ใครชอบนั่งชิลก็กินเบียร์อยู่ด้านนอก ใครชอบเต้นก็เข้าข้างใน ครบจบที่เดียว

หนุ่มผมเทาเลือกนั่งโต๊ะแถวท้ายสุด พอเจออากาศโปร่งลมเย็นก็ผ่อนคลายขึ้นบ้าง นั่งสักพักก็เรียกสาวเชียร์เบียร์ชุดเขียวมาสั่งเครื่องดื่ม ไม่นานเบียร์สดหนึ่งทาวเวอร์ก็ถูกยกมาตั้งพร้อมแก้วสามใบ และอาทิตย์ก็ตามออกมาพอดี

สองหนุ่มนั่งดื่มอยู่เงียบ ๆ ต่างคนต่างคิดเรื่องตัวเอง อาจเพราะไม่ครบแก๊งเลยไม่มีเรื่องสนุกให้พูดคุย ผ่านไปราวยี่สิบนาทีอาทิตย์ก็ตาลุกวาวราวกับเห็นของถูกใจ

“ไอ้อัค”

"อื้ม" อัคคีตอบรับแต่ไม่ยอมเงยหน้าออกจากหน้าจอโทรศัพท์

“คืนนี้มึงแดกเบียร์หวานเจี๊ยบแน่นอน กูรับประกัน”

“เออ!” ตอบแบบกระแทกเสียงแต่ก็ไม่ยอมมองคู่สนทนาเหมือนเดิม

“สนใจกูด้วยไอ้สัด!”

“อะไร!” อัคคีเงยหน้าขึ้นมากะจะด่าสักหน่อย แต่เมื่อเห็นสาวชุดเขียวกำลังหยิบแก้วไปเติมเบียร์ก็หุบปากฉับ ไม่ใช่คนเดียวกันกับเมื่อครู่

ให้ตายเถอะ!

นี่มันเด็กเอนที่เขาอยากได้นี่หว่า

.

.

.

....................................................................................

นิยายเรื่องนี้เป็นนิยายเซต..วิศวะ I need you 

1. เพื่อนคนนี้ที่จอมทัพอยากได้ 

2. เธอคนนี้ที่อัคคีอยากได้ 

3. พี่สาวคนนี้ที่อาทิตย์อยากได้ (เร็ว ๆ นี้)

4. น้องคนนี้ที่แดนไทอยากได้ (เร็ว ๆ นี้)