บทนำ แบบไหนเรียกว่ารัก

การถูกรักหรือการเป็นที่รักของใครสักคนมันเป็นอย่างไร? เพราะสำหรับ ‘นับเก้า’ความรักที่พยายามไขว้คว้าเอาไว้เท่าไหร่ก็ดูเหมือนจะยิ่งไกลออกไปทุกที

หรือแท้จริงแล้วเธอไม่คู่ควรกับการถูกรัก เหมือนอย่างที่ใครหลายคนบอกเอาไว้…

เด็กหญิงนับเก้า พรสรวง วัยเก้าขวบวางสีไม้ในมือลงพลางถอนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่ เมื่อได้ยินเสียงดังเกรียวกราวของเด็กๆ ในวัยไล่เลี่ยกับเธอ ดังออกมาให้ได้ยินถึงสวนดอกไม้ด้านนอกตัวบ้าน อีกทั้งเสียงหัวเราะยังดังเข้ามาใกล้เธอเรื่อยๆ ด้วย

“อุตส่าห์หนีออกมานั่งข้างนอกแล้วแท้ๆ”

เด็กหญิงตัวน้อยบ่นกับตัวเอง ถ้ารู้ว่าวันนี้บ้านคุณหญิงป้าจะมีแขกมาเยือน นับเก้าก็คงไม่มา

เพราะผู้เป็นพ่อย้ำชัดกับเธอไว้เสมอว่าเวลามีแขกไปใครมาที่คฤหาสน์พรสรวง เธอต้องเก็บตัวให้เงียบๆ หรือต่อให้เป็นที่นี่เธอก็ควรปฏิบัติตัวไม่ต่างกัน

“โอ๊ย! นับเจ็บนะพี่จอมพล”

นับเก้าโอดครวญเมื่อผมเปียที่ผู้เป็นป้าถักไว้ให้ทั้งสองข้างถูกดึงด้วยแรงที่ไม่มากนัก แต่ก็เกือบหงายหลังตกเก้าอี้ จากฝีมือลูกพี่ลูกน้องจอมแสบของเธอนั่นเอง

“ทำไมไม่เข้าไปเล่นด้วยกัน” 

ถามเสร็จ ‘จอมพล’ ก็หยิบขนมที่เหลืออยู่ไม่กี่ชิ้นในจานเข้าปากแล้วเคี้ยวตุ้ยๆ อย่างไม่ใส่ใจในคำตอบเพราะเขาแค่มาถามตามที่แม่สั่งเท่านั้น 

ซึ่งแขกตัวเล็กอีกสองคนที่มาเยือนก็ทำแบบเดียวกัน กระทั่งขนมที่นับเก้าอุตส่าห์หยิบติดมือออกมาจากในบ้านหมดเกลี้ยงจาน

“พวกพี่จะมาแย้งนับกินทำไมเนี่ย ในครัวก็มีตั้งเยอะ”

เด็กหญิงมองจานขนมที่วางเปล่าสลับกับมองหน้าเด็กชายทั้งสามคนด้วยสายตาขุ่นเคือง

พอจอมพลรู้ดังนั้นจึงคว้าเอาจานใบเดิมแล้วตรงไปยังห้องครัวเพื่อไปเติมขนมมาคืนน้องสาว เพราะแม่สั่งไว้ว่าให้ดูแลน้องดีๆ มิฉะนั้นจะโดนทุบหลังไม่ใช่น้อยๆ

“พี่ชื่ออัสนีนะที่แปลว่าสายฟ้าน่ะ เป็นพี่ชายของไอ้นี่”

เด็กชายอัสนีชี้ไปทางน้องชายข้างๆ

“ส่วนพี่ชื่ออาทิตย์ที่แปลว่าดวงอาทิตย์ เป็นน้องชายของไอ้นี่”

ซึ่งอาทิตย์ก็ทำแบบเดียวกัน พวกเขาแย้งขนมกินจนหมดจานแล้วพึ่งนึกขึ้นได้ว่าลืมแนะนำตัว ทว่าเด็กหญิงกลับมีท่าทีไม่สนใจและหันกลับไประบายสีลงกระดาษตามเดิม

“ไม่ได้ยินที่เราสองคนพูดด้วยเหรอ” 

เด็กชายอาทิตย์ที่ใจร้อนสมกับชื่อถามคนตรงหน้าเสียงแข็ง คนไม่เคยโดนเมินเฉยชักหงุดหงิดใจ ใครๆ ก็ต่างชื่นชมความน่ารักของพวกเขาทั้งนั้น แล้วยายเด็กนี่เป็นใครถึงได้กล้ามาทำเป็นไม่สนใจพวกเขา

“ได้ยินแต่ไม่อยากพูดด้วย” 

เด็กหญิงนับเก้าเตรียมเก็บของบนโต๊ะเพื่อหลีกหนีจอมวุ่นวายทั้งสามไปที่อื่น หากผู้เป็นพ่อและแม่เลี้ยงรู้เข้า ว่าเธอไปวุ่นวายกับแขกอาจจะโดนดุเอาได้

ถึงแม้ว่าที่นี่จะไม่ใช่ที่คฤหาสน์พรสรวงก็ตาม แต่ใครจะรู้ว่าเรื่องนี้จะไม่กระเด็นเข้าหูพวกท่าน เก็บตัวเงียบๆ ไม่พูดและไม่บอก ‘สถานะที่แท้จริง’ กลับใครอย่างที่เคยทำมานั่นแหละดีแล้ว

“ไม่พูดก็ไม่ต้องพูด รู้ไหมไม่มีใครรักเด็กดื้ออย่างเธอหรอกนะ”

เด็กชายใจร้อนอย่างอาทิตย์ไม่พูดเปล่า เอื้อมมือมาดึงผมเปียจนร่างเล็กเสียหลักล้มลงกับพื้น ดวงตากลมโตร้อนของนับเก้าพลันผ่าว ก่อนหยดน้ำตาจะไหลรินลงมาอย่างห้ามไม่อยู่

นับเก้าไม่ได้เจ็บกาย โดนแกล้งแค่นี้ไกลหัวใจนัก แต่เพราะคำว่า ‘ไม่มีใครรัก’ ต่างหากที่ทำให้เธอร้องไห้ออกมา

“หยุดนะ!!! ทำอะไรกันฉันจะฟ้องแม่ให้หมดเลย” พอเด็กชายทั้งสองหันไปเห็นคนมาใหม่ก็พากันวิ่งหนีเตลิดไปคนละทิศละทาง 

และในขณะที่นับเก้าก้มหน้าลงกับพื้นเพื่อซ้อนหยดน้ำตาของความอ่อนแอ เสียงเข้มของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้น พร้อมกับอ้อมกอดอันแสนอบอุ่นที่ค่อยๆ โอบประคองเธอขึ้นมานั่งบนเก้าอี้

“เจ็บตรงไหนไหมครับ”

นับเก้าส่ายหัวทั้งยังไม่ยอมเงยหน้าขึ้นมามอง เพราะกลัวว่าอีกฝ่ายจะรู้สึกสมเพชกับความอ่อนแอของเธอ อย่างที่พ่อเคยพูดกับเธออยู่เสมอ ว่าการเป็นคนอ่อนแอนั้นไร้ค่า

“ไม่ต้องกลัวพี่นะ ชื่อนับเก้าใช่ไหม? เอานี่ไปเช็ดหน้าซะจะได้กลับมาน่ารักเหมือนเดิม”

มือเล็กๆ รับผ้าเช็ดหน้าสีเข้มมาถือไว้แล้วจัดการตามที่พี่ชายคนดังกล่าวบอก ไม่รู้ทำไมนับเก้าถึงไม่คิดถือตัวกับคนๆ นี้ อาจเป็นเพราะเสียงนุ่มๆ กับความใจดีที่เขามอบให้หรือเปล่านะ 

หลังจากจัดการตัวเองเรียบร้อยเด็กหญิงจึงเงยหน้าขึ้นมา ดวงตากลมโตคู่สวยยังคงแดงช้ำจากการร้องไห้มองคนตัวสูงด้วยแววตาสงสัยคล้ายจะถามว่าเขาเป็นใคร

“พี่ชื่อรพี เป็นพี่ชายของไอ้เจ้าพวกนั้น พี่ขอโทษแทนน้องชายด้วยนะ”

‘รพี โชติธนกิจ’ ในวัยสิบหกปีซึ่งกำลังเข้าสู่ช่วงวัยรุ่น มองเด็กสาวตรงหน้าด้วยแววตาเอ็นดู ความตั้งใจแรกที่จะมาตามน้องๆ ไปกินข้าวตามที่แม่สั่งหายวับ เมื่อเห็นว่าสาวน้อยน่ารักตรงหน้ากำลังโดนไอ้พวกลิงทะโมนกลั่นแกล้ง

นับเก้าน่าเอ็นดูขนาดนี้ไอ้น้องเวรพวกนั้นใจร้ายกับเธอลงได้อย่างไร ไม่ต้องแดกหรอกข้าวน่ะ หาหญ้าแถวนี้กินประทังหิวเอาก็แล้วกัน รพีคิดพาลน้องชายทั้งสองคน

“แล้วชื่อของพี่รพีแปลว่าอะไรคะ”

คนตัวเล็กเอียงคอถามอย่างสงสัย ก็เมื่อครู่น้องชายทั้งสองคนของเขาแนะนำตัวพร้อมกับบอกความหมายด้วย นับเก้าก็เลยอยากรู้ว่าชื่อของพี่ชายใจดีคนนี้มีความหมายว่าอย่างไร

“รพี แปลว่าพระอาทิตย์ครับ”

ทว่าคำตอบที่ได้รับกลับทำให้นับเก้าหน้ายุ่งยิ่งกว่าเดิม คิ้วเรียงสวยพากันขมวดเป็นปมปากเล็กๆ จิ้มลิ้มขมุบขมิบไปมาราวกับบ่นอะไรอยู่คนเดียว 

“น้องนับเก้าไม่ชอบเหรอครับ” รพีเห็นอาการของคนตัวเล็กก็อดสงสัยไม่ได้ 

เด้กหญิงพยักหน้ายอมรับแทนคำตอบ ก็ความหมายของชื่อเขามันเหมือนกับชื่อของเด็กผู้ชายคนที่แกล้งเธอเมื่อครู่ ทำไมคนพวกนั้นถึงไม่ใจดีแบบพี่ชายกันบ้างนะ

“ทำไมละครับ ชื่อพี่ไม่เพราะเหรอ”

“มันเหมือนชื่อของคนที่แกล้งนับเมื่อกี้เลย”

เท่านั้นแหละรพีจึงเข้าใจเหตุผลว่าทำไมคนตัวน้อยถึงไม่ชอบความหมายของชื่อเขา

“แต่พี่ไม่เหมือนพวกนั้นนะ พี่จะไม่แกล้งนับเก้าเด็ดขาด แล้วพี่ก็จะปกป้องนับเก้าด้วย”

“จริงนะคะ” 

คำว่าจะ ‘ปกป้อง’ ทำเอาหัวใจดวงน้อยๆ ของนับเก้าพองโตจนคับแน่นอก ไม่เคยมีใครพูดแบบนี้กับเธอมาก่อน แม้กระทั่งคนในครอบครัว…

“เกี่ยวก้อยสัญญากัน” 

นับเก้ามองนิ้วก้อยที่ยืนมาตรงหน้าด้วยรอยยิ้ม แล้วไม่คิดรีรอที่จะเกี่ยวก้อยสัญญากับอีกฝ่ายไว้

ซึ่งรอยยิ้มนั้นถึงกับทำรพีดวงตาพร่าเบลอไปชั่วขณะ เป็นรอยยิ้มที่เรียกว่าหวานที่สุด เท่าที่เขาเคยเจอมา

เพราะเขานั่งคุยกับคนตัวเล็กมาตั้งนานแล้ว และนี่นับว่าเป็นรอยยิ้มและเสียงหัวเราะแรกของเด็กหญิงตรงหน้าเลยก็ว่าได้ 

รพีจึงอดสงสัยไม่ได้ว่าทำไมเด็กน้อยน่ารักอย่างนับเก้า แววตากลมโตถึงได้เต็มไปด้วยความโศกเศร้ามากมายขนาดนี้

แต่ถึงอย่างนั้นมันก็ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับเขา รพีแค่สงสารที่นับเก้าโดนแกล้ง แล้วที่ดวงตาของเธอเศร้าหมองอาจเป็นเพราะเธอซุกซนแล้วโดนคนที่บ้านดุมาก็ได้ น้องชายสองคนของเขายังโดนแม่ด่าว่าอยู่บ่อยๆ เลย

สิ่งที่รพีทำลงไปทั้งหมดเป็นเพราะความหวังดี ซึ่งไม่มีทางรู้ตัวเลยว่าความใจดีของตนนั้น มันค่อยๆ ถักทอขึ้นเป็นสายใยรัก

ความไว้ใจ และความผูกพันภายในหัวใจดวงน้อยๆ ของนับเก้า 

มันมากมายเสียจนล้นออกมาผูกมัดตัวเองไว้ในอนาคตอย่างไม่รู้ตัว จนไม่อาจดิ้นหนีไปไหนได้เลย...

เสียงหัวเราะและรอยยิ้มของหลานสาวที่พึ่งปรากฏให้เห็นเมื่อครู่นี้ ตกอยู่ในสายตาของ ‘สโรชา’ มาตลอด วันหยุดทุกๆ เสาร์และอาทิตย์นางมักจะไปรับนับเก้ามาเล่นที่บ้าน เพื่อหวังว่ามันจะช่วยลดความเศร้าสร้อยของหลานสาวตัวน้อยได้บ้าง 

ตั้งแต่แม่ผู้ให้กำเนิดของเด็กนับเก้าเสียชีวิตทันทีหลังคลอด ‘ภวิศ’ น้องชายแท้ๆ ของสโรชาก็เปลี่ยนไปไม่สนใจใยดี แม้กระทั่งลูกในไส้ อีกทั้งยังกล่าวโทษเด็กตัวน้อยๆ ว่าเป็นต้นเหตุทำให้หญิงอันเป็นที่รักต้องตาย 

หลังจากภรรยาตายได้ไม่ถึงหนึ่งปี ภวิศก็ต้องแต่งงานใหม่เพื่อมีทายาทเป็นผู้ชายไว้สืบสกุลเก่าแก่ เป็นเคราะห์ซ้ำกำซัดของหนูน้อยนับเก้าแท้ๆ เมื่อบิดามีครอบครัวใหม่เด็กน้อยก็ยิ่งถูกผลักไสออกไปไกลมากขึ้นเรื่อยๆ กระทั่งกลายเป็นส่วนเกินของครอบครัวนี้ไปโดยปริยาย

โลกใบนี้ช่างแสนใจร้ายกับเด็กหญิงนับเก้า

สโรชาอดเห็นใจและสงสารหลานสาวตัวน้อยไม่ได้ หากไล่ตามลำดับนับเก้าถือว่าเป็นทายาทอับดับแรกของตระกูลพรสรวงด้วยซ้ำ มีสิทธิ์และเสียงทุกอย่างในทรัพย์สมบัติของตระกูลไม่เว้นแม้แต่ธุรกิจทุกอย่างในเครือพรสรวง 

แต่ก็อย่างที่เห็น ตอนนี้สโรชาอยากให้หลานสาวหลุดพ้นจากคนพวกนั้นมากกว่า…

“น้องสิรินคะ คือพี่มีเรื่องจะปรึกษา”

สโรชาละสายตาจากหลานสาวที่กำลังยิ้มร่าอยู่กับรพี ลูกชายของคนที่นางเรียกไปเมื่อครู่ แล้วมองอีกฝ่ายด้วยสีหน้าหนักใจ

“พูดมาเถอะค่ะคุณพี่ เราคนกันเองแท้ๆ”

‘สรินนภา’ ยิ้มรับคนตรงหน้า เราทั้งสองครอบครัวช่วยเหลือเกื้อกูลกันมาเนิ่นนาน ตั้งแต่รุ่นพ่อรุ่นแม่ ไม่ว่าสโรชาจะต้องการอะไรนางก็พร้อมช่วยเหลือเต็มที่

“จำเรื่องการหมั้นหมายของลูกๆ เราได้ไหมคะ”

“หื้มมม ต้องจำได้สิคะ น่าเสียดายที่เราสองครอบครัวไม่ได้เกี่ยวดองกัน มีลูกกี่คนก็เป็นผู้ชายหมด”

คุณแม่ลูกสามทำหน้าเหนื่อยใจ สิรินนภาตั้งท้องลูกคนที่สองพร้อมๆ กับที่สโรชาตั้งท้องลูกคนแรก ทั้งคู่เลยสัญญากันว่าถ้าลูกออกมาจะให้หมั้นหมายกันไว้ แต่แล้วเป็นอันต้องผิดหวังเมื่อแตกหน่อออกผลมาเท่าไหร่ก็มีแต่ลูกชาย

“ว่าแต่คุณพี่ถามทำไมคะ” สรินนภาแปลกใจ

“ถ้าพี่จะเปลี่ยนให้หลานสาวของพี่ หมั้นหมายกับลูกชายคุณน้องแทนจะมีปัญหาอะไรไหมคะ คือว่า…”

สีหน้าของสโรชาบ่งบอกถึงความหนักใจอย่างเห็นได้ชัด เพราะรู้ดีว่าสิ่งที่ตนร้องขอนั้นมากเกินไป

“ไม่มีปัญหาแน่นอนค่ะ น้องยินดีมากและเมื่อถึงเวลาเราจะบอกเด็กๆ ให้รับรู้” 

ทว่ารอยยิ้มยินดีที่อีกฝ่ายส่งกลับมาโดยที่ไม่ต้องเอ่ยอะไรต่อทำให้นางใจชื้นได้ไปเปราะหนึ่ง ครอบครัวโชติธนกิจนี่แหละดีที่สุดเหมาะสมและควรค่าแก่การฝากฝังความหวังไว้จริงๆ