บทที่ 3

“โอเคๆๆ เป็นเรื่องดีมากที่เธอกล้าลงมือทำสิ่งใหม่ๆ เสี่ยวซ่ง บริษัทเชียร์เธอมากเลยนะ ทำให้เต็มที่นะ”

ซ่งชิงเหอขานรับ คุยอีกไม่กี่ประโยคแล้ววางสาย

หลังจากนั้นเธอกดเบอร์ที่คุ้นเคยอย่างคล่องแคล่ว ปลายสายรับอย่างรวดเร็ว

“ชิงเหอ ทำไมจู่ๆ ถึงโทรหาพ่อล่ะ?”

เมื่อได้ยินเสียงที่คุ้นเคย ซ่งชิงเหอรู้สึกจุกในลำคอ

เมื่อเห็นว่าลูกเงียบไปนาน คนเป็นพ่อรีบถามทันที ซ่งชิงเหอพยายามควบคุมเสียง ทำเป็นพูดเหมือนปกติ

“ไม่มีอะไร แค่โทรมาบอกพ่อว่าฉันได้เลื่อนตำแหน่งแล้ว แต่ต้องไปอยู่เมืองหนาน พ่อไปกับฉันนะ”

พ่อถอนหายใจอย่างโล่งอก หัวเราะแล้วพูดว่า “พ่ออายุปูนนี้แล้ว ไม่อยากไปไหนมาไหนให้ทรมานร่างกาย แต่ย้ายไปที่อื่นต้องใช้เงินเยอะ ดูแลตัวเองดีๆ พ่อป่วยแบบนี้ จะตายวันตายพรุ่งก็ยังไม่รู้เลย......”

“พ่อ!”

ซ่งชิงเหอพูดขัดทันที “อุตส่าห์ผ่านช่วงที่ยากลำบากที่สุดมาแล้ว ตอนนี้ฉันทำงานหาเงินได้แล้ว ถ้าได้ไตที่เข้ากันได้ อาการของพ่อก็จะดีขึ้น พ่อต้องอยู่ส่งลูกสาวออกเรือนนะ”

พ่อเงียบแป๊บหนึ่งแล้วถอนหายใจ “ชิงเหอ เมื่อไรจะพาแฟนมาหาพ่อบ้าง......”

เขากลัวอยู่ไม่ถึงวันที่ส่งลูกสาวออกเรือน กลัวลูกสาวแต่งงานกับคนที่ไม่เหมาะสม แต่เขาไม่กล้าพูดอะไรสักอย่าง

เพราะลูกสาวลำบากเพราะเขามามากพอแล้ว

“ได้”

ซ่งชิงเหอหัวเราะ “วันหยุดนี้ฉันจะพาเขาไปหาพ่อ”

พ่อขานรับทันที น้ำเสียงเต็มไปด้วยความดีใจ

หลังวางสาย ซ่งชิงเหอเดินไปที่ห้องนอนเล็ก กว่าจะหลับฟ้าก็ใกล้สว่างแล้ว

ไม่รู้ว่าหลับไปนานขนาดไหน ขณะที่กำลังสะลึมสะลือ เธอรู้สึกถึงสัมผัสเย็นๆ ที่หน้าผาก

เธอสะดุ้งตื่นทันที

เมื่อลืมตาขึ้นมา สิ่งที่เห็นคือคางกับลูกกระเดือกที่คุ้นเคย กลิ่นหอมอ่อนๆ ของครีมอาบน้ำอบอวลอยู่ในจมูก

เมื่อเห็นเธอตื่นแล้ว เฉินฉู่เหยาโน้มตัวลงมา เขาหัวเราะเบาๆ แล้วกำลังจะจูบเธอ

ซ่งชิงเหอหันหน้าหนีทันที

เฉินฉู่เหยาชะงักเล็กน้อย หัวเราะแล้วพูดหยอกว่า “จะอายอะไรอีกเนี่ย?”

ซ่งชิงเหอดันเขาออกแล้วรีบพูดว่า “หิวหรือยัง?”

เมื่อได้ยินเธอพูดเปลี่ยนเรื่อง เฉินฉู่เหยาไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ เขาเอามือเท้าคาง เลิกคิ้วอย่างยียวนแล้วตอบว่า

“หิวแล้ว”

เสียงมีความแหบเล็กน้อยเพราะยังเช้าอยู่

“เดี๋ยวฉันไปทำอาหารเช้าให้”

ซ่งชิงเหอพูดแล้วรีบลุกจากเตียง อยากออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด แต่โดนรวบเอวกลับมาบนที่นอน

“กินพี่ก่อน”

เธอยังไม่ทันได้พูดก็โดนเขาจูบปิดปาก ลมหายใจอุ่นๆ เลื่อนจากริมฝีปากลงมาคลอเคลียที่ซอกคอของเธอ

ซ่งชิงเหอขบริมฝีปากแน่น

เธออดคิดไม่ได้ว่าตอนเขากับกู้หร่านหร่านอยู่บนเตียงก็เป็นแบบนี้หรือเปล่า จู่ๆ อาการคลื่นไส้แบบบอกไม่ถูกพุ่งขึ้นมาถึงลำคอ

ซ่งชิงเหอรีบดันเขาออกแล้ววิ่งไปอ้วกในห้องน้ำ

ในกระจกเป็นภาพของเฉินฉู่เหยากำลังมองเธอด้วยสีหน้าสับสน “ประจำเดือนครั้งล่าสุดมาเมื่อไร?”

ซ่งชิงเหอเผลอกลั้นหายใจ แล้วก็ก้มลงไปล้างหน้า “ช่วงนี้ท้องไส้ไม่ค่อยดีน่ะ”

สีหน้าตึงเครียดของเฉินฉู่เหยาดูโล่งขึ้นเล็กน้อย “งั้นกินข้าวเสร็จผมจะไปหาหมอกับพี่”

ซ่งชิงเหอพยักหน้า เธอลังเลเล็กน้อย ครุ่นคิดสักครู่แล้วพูดว่า “บ่ายวันนี้นายกลับไปหาพ่อกับฉันได้ไหม?”

เฉินฉู่เหยากำลังยืนพิงประตูก้มหน้าเล่นมือถืออยู่ เขาตอบอย่างไม่ใส่ใจว่า “อืม”

คิดไม่ถึงว่าเขาจะตอบตกลงเร็วขนาดนี้ ความรู้สึกแปลกๆ ผุดขึ้นในใจซ่งชิงเหอ

ไม่ว่ามันคือความจริงใจหรือเป็นแค่การหลอกลวง ตอนนี้เธอยังเปิดเผยความจริงไม่ได้ เพราะเธอไม่อยากให้พ่อเป็นกังวล

ซ่งชิงเหอเดินลงมาที่ห้องครัว

เมื่อเธอถือถ้วยบะหมี่ที่เพิ่งทำเสร็จออกมา เฉินฉู่เหยาในชุดสุภาพเรียบร้อยกำลังเดินไปที่ประตู

“ผมมีธุระด่วน พี่ไปโรงพยาบาลเองนะ ถ้ามีอะไรโทรหาผม”

“แล้วตอนบ่าย......”

“ส่งที่อยู่มาให้ผมในมือถือ”

หลังจากนั้นสิ่งที่ซ่งชิงเหอกำลังจะพูดก็หายไปพร้อมกับเสียงปิดประตู

เธอไม่พูดอะไรอีก นั่งกินบะหมี่ที่โต๊ะไม่กี่คำก็กินไม่ลงแล้ว

ซ่งชิงเหอเลื่อนถ้วยกระเบื้องตรงหน้าออกไป แล้วลงไปซื้อที่ตรวจครรภ์ที่ร้านยาด้านล่าง

เมื่อเห็นขีดสีแดงเข้มสองขีด ซ่งชิงเหอหน้าซีดทันที