Share

เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ
เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ
Author: เถาวัลย์เขียว

บทที่ 1

Author: เถาวัลย์เขียว
ตลอดสามเดือนที่ผ่านมา นี่เป็นครั้งแรกที่ผีผู้หญิงพูดประโยคยาวได้ครบถ้วน

ราวกับคำพยากรณ์อันเย็นเยียบ ทำเอาขนลุกไปทั้งตัว

แต่

เธอไม่เชื่อ

กู้หานชวนอยู่ที่อเมริกาสามเดือน

ทุกเช้าเขาจะส่งคำว่า “อรุณสวัสดิ์” ให้เธอ

ทุกคืนเขาจะวิดีโอคอลหาเธอ

เขาเคยพูดด้วยตัวเองว่า เธอคือผู้ช่วยเยียวยาชีวิตของเขา

แต่เมื่อเสิ่นหนานถังผลักประตูเข้าไป ท่ามกลางความมืดภายในงานเลี้ยง

เธอมองเห็นกู้หานชวนกำลังกอดหญิงสาวในชุดสีขาวอยู่ใต้แสงสปอตไลต์อันเจิดจ้า

และในจังหวะที่ไม่มีใครสังเกต หญิงสาวคนนั้นก็แอบจูบที่ปลายคางของเขา

โลกของเสิ่นหนานถังพังทลายลงในพริบตา

เธอพุ่งขึ้นไปบนเวทีทันที

ผีผู้หญิงขวางอยู่ตรงหน้า ราวกับกำลังร้องไห้ “อย่าลงมือ นั่นคือคนที่อยู่ในใจเขามากที่สุด ถ้าเธอตบเธอหนึ่งครั้ง เขาจะ”

แต่สายเกินไปแล้ว

มือของเสิ่นหนานถังทะลุผ่านร่างโปร่งใสของผีผู้หญิง และฟาดลงบนใบหน้าของหญิงสาวโดยตรง

“เพียะ”

เสียงตบดังสนั่นกังวาน หยุดความครึกครื้นทั้งงานเลี้ยงลงในทันที

“เธอยังมียางอายอยู่ไหม ไม่รู้หรือว่าเขามีภรรยาแล้ว ไม่รู้หรือว่าเขาเป็นสามีของคนอื่น”

ความเงียบเข้าปกคลุม

ฝ่ามือของเสิ่นหนานถังร้อนผ่าว

เธอจ้องกู้หานชวนเขม็ง รอให้เขาอธิบาย

รอให้เขาจับมือเธอเหมือนทุกครั้ง ด้วยท่าทีเย็นชาแต่แฝงความอ่อนโยน แล้วถามว่าเธอเจ็บมือหรือเปล่า

แต่เขาไม่ได้ทำ

เป็นครั้งแรกที่เสิ่นหนานถังเห็นจิตสังหารในดวงตาของกู้หานชวน

ดวงตาคู่นั้นที่เคยสงบนิ่งไร้คลื่นอารมณ์ กลับแดงก่ำในพริบตา

เขาก้มลงประคองหญิงสาวที่ถูกตบจนล้มลงกับพื้นขึ้นมา แล้วกอดปกป้องไว้ในอ้อมแขน

“ขอโทษเธอซะ”

กู้หานชวนเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำแข็ง

“คุณว่าอะไรนะ” เสิ่นหนานถังหัวเราะอย่างเหลือเชื่อ “กู้หานชวน ฉันเป็นภรรยาของคุณนะ”

“เมื่อกี้บนเวทีคุณบอกว่าเธอคือคนสำคัญที่สุดของคุณ คุณเอาฉันไปไว้ตรงไหน ฉันเห็นหมดแล้วว่าเมื่อกี้เธอจูบคุณ แต่คุณกลับให้ฉันขอโทษ”

กู้หานชวนไม่โต้เถียง และไม่แสดงความโกรธ

“เธอคือน้องสาวของผม เจียงซินเยว่”

เสิ่นหนานถังรู้สึกเหลือเชื่อ “แต่งงานกันมาตั้งสามปี ตั้งแต่เมื่อไหร่คุณมีน้องสาวเพิ่มมาอีกคน คุณคิดว่าฉันเป็นเด็กสามขวบหรือไง”

“คุณนามสกุลกู้ เธอนามสกุลเจียง จะเป็นพี่น้องกันได้ยังไง พี่น้องบ้านไหนมองพี่ชายด้วยสายตาแบบนั้น แล้วจูบที่คางพี่ชายแบบนั้น”

กู้หานชวนไม่แม้แต่จะมองเสิ่นหนานถังอีก

เขาเพียงก้มตัวอุ้มเจียงซินเยว่ที่กำลังตัวสั่นและร้องไห้ขึ้นมา

ก่อนเดินจากไป เขาหยุดฝีเท้า เสียงของเขาเย็นเยียบจนน่าขนลุก

“เสิ่นหนานถัง คุณจะดูถูกผมก็ได้ แต่คุณไม่ควรแตะต้องเธอ”

น้ำตาที่เสิ่นหนานถังกลั้นมานานไหลร่วงไม่หยุด

ดูถูกเขาอย่างนั้นเหรอ

เธอจะทำลงได้อย่างไร

ผู้ชายที่เธอตกหลุมรักตั้งแต่แรกพบตอนอายุ 18

ผู้ชายที่เธอพยายามทุกวิถีทางเพื่อแต่งงานด้วยตอนอายุ 23

เธอแทบอยากยกทุกสิ่งที่ดีที่สุดในโลกมาไว้ตรงหน้าเขา

แล้วเขาจะพูดได้อย่างไรว่าเธอดูถูกเขา

แต่กู้หานชวนกลับไม่หันมามองเธออีกแม้แต่น้อย เพียงสั่งบอดี้การ์ดด้านหลังอย่างเย็นชา

“พาคุณนายกลับบ้าน ก่อนผมกลับมา จับตาดูเธอไว้ให้ดี”

แต่ทันทีที่เสิ่นหนานถังเดินออกจากห้องจัดเลี้ยง เธอกลับถูกลากเข้าไปในตรอกมืดแห่งหนึ่ง

เธอโกรธจัด ตะโกนใส่บอดี้การ์ด

“พวกคุณจะทำอะไร ปล่อยฉัน”

บอดี้การ์ดที่เป็นหัวหน้าชักสีหน้าเรียบเฉย ก่อนพับแขนเสื้อขึ้น “ขออภัยด้วยครับคุณนาย นี่คือคำสั่งของประธานกู้”

เสิ่นหนานถังยังไม่ทันได้ตั้งตัว ฝ่ามือหนักหน่วงก็ฟาดลงบนใบหน้าของเธอแล้ว

“เพียะ”

ตบเพียงครั้งเดียวก็ทำเอาเสิ่นหนานถังมึนงง

เสียงอื้อดังระเบิดในหู ครึ่งใบหน้าของเธอบวมแดงและชาไปในทันที

ไม่รู้ว่าผีผู้หญิงลอยออกมาจากที่ไหน สายตาที่มองเสิ่นหนานถังเจ็บปวดยิ่งกว่าการร้องไห้

“เก็บแรงไว้เถอะ อย่าร้องตะโกนเลย เธอตบคนที่อยู่ในใจเขาหนึ่งครั้ง เขาก็จะเอาคืนเธอเป็นร้อยเท่า”

พูดจบก็กลับไปหัวเราะและร้องไห้อย่างเสียสติอีกครั้ง

จนกระทั่งตบครบหนึ่งร้อยครั้ง

ใบหน้าทั้งใบของเสิ่นหนานถังไร้ความรู้สึกไปแล้ว ในปากเต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด

ความเจ็บปวดแผ่ซ่านไปทั่วร่าง ราวกับวิญญาณของเธอถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ

บอดี้การ์ดพาเธอกลับไปยังวิลล่า

บนโซฟานำเข้าที่เธอทุ่มเงินมหาศาลสั่งทางอากาศมาจากต่างประเทศ เจียงซินเยว่กำลังนั่งตัวหดอยู่บนนั้น

ส่วนกู้หานชวนผู้เย็นชาและสูงส่งเหนือใคร

กำลังคุกเข่าข้างหนึ่งลงกับพื้น ทายาให้รอยบวมแดงบนใบหน้าของเธอ

เมื่อได้ยินเสียงเคลื่อนไหว กู้หานชวนจึงหันกลับมา

สายตาเย็นเฉียบของเขาหยุดอยู่บนใบหน้าที่เปื้อนเลือดของเสิ่นหนานถังเพียงไม่กี่วินาที ก่อนจะหันกลับไปทายาให้เจียงซินเยว่ต่ออย่างตั้งใจ

น้ำตาของเสิ่นหนานถังไหลร่วงโดยไม่รู้ตัว

เธอหัวเราะเยาะตัวเอง “กู้หานชวน ผู้ชายที่ได้ดีเพราะผู้หญิงแล้วกลายเป็นคนอกตัญญู ฉันเห็นมามากแล้ว ถ้าคุณเปลี่ยนใจคุณก็พูดมาตรง ๆ สิ”

“ตราบใดที่คุณออกจากบ้านไปตัวเปล่า เราก็หย่ากันได้ แต่ตอนนี้ หึ”

น้ำเสียงของเสิ่นหนานถังแหลมคมและเสียดสี “น้องสาวที่อยู่ในใจคุณคนนี้สินะ งั้นก็รอเป็นเมียน้อยไปตลอดชีวิตเถอะ”

แต่กู้หานชวนกลับเหมือนไม่ได้ยินคำพูดของเธอเลย

เขาอุ้มเจียงซินเยว่ในอ้อมแขน แล้วเดินขึ้นชั้นบนทันที

คืนนั้น เสิ่นหนานถังขังตัวเองอยู่ในห้อง ร้องไห้จนแทบเสียสติ

แต่เธอไม่ยอมแพ้

สิบวันต่อมา

เธอเลือกช่วงที่กู้หานชวนเดินทางไปทำงานต่างเมือง จัดคนไว้ เตรียมส่งตัวเจียงซินเยว่ออกไปโดยใช้กำลัง

ผีผู้หญิงที่เสียสติขวางอยู่ตรงหน้าเธอ

ใบหน้าที่เหมือนเธอทุกประการร้องไห้อย่างเจ็บปวดแสนสาหัส แต่กลับไม่มีน้ำตาสักหยด

“หยุดเถอะ ฉันขอร้องเธอ เสิ่นหนานถัง อย่าทำเรื่องโง่ ๆ เลย”

“ถ้าเธอลงมือเมื่อไร เธอจะถูกเฆี่ยนเก้าสิบเก้าครั้ง จนหนังเปิดเนื้อแยก”

“แล้วก็คุณพ่อ เขาจะตาย พวกเราจะเป็นคนทำให้เขาตาย”

มือที่กำโทรศัพท์ของเสิ่นหนานถังสั่นเทา เพราะคำทำนายอันเย็นเยียบของผีผู้หญิง

หลังจากเงียบไปครู่ใหญ่

เธอจึงเปล่งเสียงแหบพร่าออกมา “หยุดเถอะ ฉันจะจ่ายเงินให้ตามที่ตกลง พวกคุณไปได้แล้ว อย่าแตะต้องเธอ”

แต่

ตีห้าของวันรุ่งขึ้น กู้หานชวนก็ยืนอยู่ตรงหน้าเธอพร้อมไอเย็นที่แผ่ออกมาจากทั้งร่าง

มือใหญ่ของเขาบีบคางเธอไว้ แน่น เย็นชา และไร้ความปรานี

“ผมเตือนคุณแล้วว่าอย่าแตะต้องเธอ คุณฟังไม่เข้าใจหรือไง”

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 17

    ชั้นหนึ่งของโบสถ์มี “หญิงผี” ที่ไม่มีใครมองเห็น กระซิบข้างหูเสิ่นหนานถังเบา ๆ“หนานถัง พวกเขามาแล้ว อยู่ชั้นสอง... ไม่ต้องกลัวนะ”ขนตาของเสิ่นหนานถังสั่นเล็กน้อย แต่เธอไม่ได้หันไปมองชั้นสอง และไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อยกลัวงั้นเหรอ เธอไม่กลัวมานานแล้วเมื่อห้าปีก่อนที่เมืองท่า เธอแทบเดินผ่านขุมนรกมาแล้วครั้งหนึ่งวันนี้ผลลัพธ์ที่เลวร้ายที่สุดก็แค่ความตาย แล้วเธอจะกลัวอะไรอีกเธอเอ่ยตอบ “หญิงผี” อย่างอ่อนโยน“ฉันไม่กลัว”“ฉันจัดคนไว้ในที่ลับหมดแล้ว ไม่เพียงไม่กลัว แต่ฉันจะเป็นคนพลิกชะตาของพวกเราเอง...”บริเวณมุมมืดชั้นสองมือที่กำลังถือปืนของกู้หานชวน กำลังสั่นอย่างรุนแรง"ยิงซะ" ชายคนหนึ่งเร่งด้วยความโหดเหี้ยม "รออะไรอยู่ ถ้าฆ่าจี้เป่ยมั่วได้ เธอก็จะกลายเป็นของเรานะ"ไกปืนถูกนิ้วของเขา กดไปมากกว่าครึ่งแล้วขอแค่กดลงไปเต็มแรงจี้เป่ยมั่วก็ต้องตายแน่ ๆ เขาก็จะสามารถพาเสิ่นหนานถังกลับไปที่เมืองท่าได้แต่เมื่อเห็นรอยยิ้มเจิดจ้าบนใบหน้าของเสิ่นหนานถังกู้หานชวนกลับลังเลอีกครั้งนี่คืองานแต่งของเธอที่เธอตั้งใจเตรียมมาอย่างพิถีพิถันเป็นเวลานานเขาตามเธอมาตลอดหนึ่งเ

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 16

    กู้เป่ยชวนไม่พูดอะไรหลังจากเขาหัวเราะอย่างเย็นชาออกมา เขาก็ควักปืนที่มีกระบอกเก็บเสียงออกมาปากปืนสีดำขลับ ค่อย ๆ จ่อเข้าไปที่ตรงหน้าของเจียงซินเยว่"ถ้ารวมครั้งนี้เข้าไปด้วย ฉันฆ่าเธอไป 9 ครั้งแล้ว หวังว่านี่จะเป็นครั้งสุดท้าย"น้ำเสียงของชายคนนั้นเรียบสนิท ไม่มีความไหวแม้แต่น้อยราวกับการพรากชีวิตของเจียงซินเยว่ สำหรับเขาเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่ไม่สำคัญอะไรเลย“ไม่ ไม่เอา ช่วยด้วย”เจียงซินเยว่กรีดร้องออกมาด้วยความสิ้นหวังแต่เสียงที่ตอบกลับมา คือเสียงดังสนั่นของไกปืนจากนั้น เลือดก็กระจายไปทุกทิศทางเจียงซินเยว่เบิกตากว้าง ก่อนจะล้มลงกระแทกพื้นอย่างแรง และไร้ลมหายใจโดยสิ้นเชิงชายคนนั้นเก็บปืนกลับอย่างเย็นชาเขายืนมองร่างไร้วิญญาณของเจียงซินเยว่จากที่สูงอยู่นาน ก่อนจะพึมพำเสียงแหบแห้งเย็นเยียบออกมาเบา ๆ“หวังว่าครั้งหน้า ถ้าเจอกันอีก นายจะรู้จักกาลเทศะ หนีไปให้ไกลตั้งแต่แรก อย่ามารบกวนฉันกับเสิ่นหนานถังอีก”พูดจบ ชายคนนั้นก็หันหลังเดินออกจากห้องใต้ดินที่เต็มไปด้วยกลิ่นคาวเลือด โดยไม่หันกลับไปอีกเลย......สวิตเซอร์แลนด์ เมืองซูริกกู้หานชวนราวกับวิญญาณที่ไม่ควร

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 15

    กู้หานชวนตะโกนสุดเสียงราวกับหัวใจแหลกสลาย พร้อมกับเสียงรั้วคฤหาสน์ที่ถูกเตะจนล้มลงกับพื้นดังสนั่น ทำลายบรรยากาศอบอุ่นภายในสวนจนสิ้นรอยยิ้มบนใบหน้าของเสิ่นหนานถังจางหายไปในพริบตาเธอหันกลับมา มองกู้หานชวนที่กำลังเดินตรงเข้ามาหาอย่างรวดเร็วหลังจากจากกันไปห้าปี ได้พบคนเก่าอีกครั้งสิ่งเดียวที่วนเวียนอยู่ในใจของเสิ่นหนานถังคือความรำคาญอันแผ่วเบาแต่กู้หานชวนกลับตื่นเต้นจนแทบควบคุมตัวเองไม่อยู่มือที่ยื่นออกไปหวังจะคว้าตัวเสิ่นหนานถัง สั่นเทาอย่างเห็นได้ชัดน่าเสียดายที่ยังไม่ทันแตะตัวเธอ ก็ถูกจี้เป่ยมั่วที่ยืนอยู่ข้างกายปัดออกอย่างแรงแต่กู้หานชวนกลับเหมือนมองไม่เห็นการมีอยู่ของคนอื่นดวงตาแดงก่ำคู่หนึ่งจับจ้องเสิ่นหนานถังไม่ยอมละสายตา“เสิ่นหนานถัง ฉันตามหาเธอมาห้าปีเต็ม กลับไปกับฉันเถอะ”น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความมั่นใจราวกับเป็นเรื่องที่แน่นอนความมั่นใจนั้นมาจากความรักที่ครั้งหนึ่งเสิ่นหนานถังเคยมอบให้เขาอย่างหมดหัวใจแม้แต่ตอนที่เขามองจี้เป่ยมั่ว สายตาก็ยังเต็มไปด้วยความดูแคลนราวกับกำลังบอกว่า ต่อให้ฉวยโอกาสตอนที่ฉันไม่อยู่ แต่ตราบใดที่ฉันกลับมา ไม่มีใครแย่งเสิ่นหนา

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 14

    หลังพูดจบ กู้หานชวนก็หันหลังทันที ก่อนจะเซขึ้นรถอย่างทุลักทุเลรถมายบัคพุ่งทะยานออกจากลานจอดรถใต้ดินราวกับเสียสติส่วนชายผู้ที่เพียงเอ่ยไม่กี่คำก็ไขปริศนาให้กู้หานชวนได้ กลับค่อย ๆ เลือนหายเข้าไปในมุมมืดเขายืนมองไปยังทิศทางที่ไฟท้ายรถของกู้หานชวนหายลับไปอย่างเงียบงันภายในดวงตาที่ว่างเปล่าราวกับความตาย คลุกรุ่นไปด้วยความยึดติดอันผิดเพี้ยน“ไปเถอะ”เขาพึมพำเสียงแผ่ว “หวังว่าครั้งนี้ นายจะยังทัน”เขาค่อย ๆ ก้มตาลง ปลายนิ้วหยาบกร้านลูบไล้ปืนเย็นเยียบในกระเป๋าเสื้อมุมปากค่อย ๆ ยกขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นเยือก“ถ้าตัวนายในเส้นเวลานี้ ยังดึงเธอกลับมาไม่ได้...”“งั้นฉันก็... ทำได้แค่ฆ่านายด้วยมือตัวเอง เหมือนที่จัดการพวกขยะก่อนหน้านี้ ฆ่าพวกนายให้หมด แล้วทุกเส้นเวลาก็จะเหลือแค่ฉัน”เขาเงยหน้ามองความว่างเปล่า พึมพำแผ่วเบาราวกับกำลังโหยหาอย่างสุดหัวใจ“แค่พวกเขาตายหมด ตอนอายุสิบแปด คนที่เสิ่นหนานถังตกหลุมรักตั้งแต่แรกเห็น ก็จะเป็นฉันที่ย้อนกลับไปในอดีต...”“หนานถัง ครั้งนี้ ฉันจะไม่ยอมให้เธอตายทั้งที่เสียใจและทุกข์ทรมานอีก เชื่อฉันนะ”......12 ชั่วโมงต่อมารถเก๋งสีดำคันหนึ่งเบรกกะท

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 13

    ผู้ช่วยก้มหน้าลง พูดเสียงสั่นเครือ “ขอโทษครับคุณกู้”“พวกเราใช้ทรัพยากรข้ามชาติทุกอย่างที่ใช้ได้ ทั้งวงการถูกกฎหมายและใต้ดินก็ตามหาจนหมดแล้ว แต่คุณนายเธอ... เหมือนหายไปจากโลกนี้จริง ๆ ไม่มีข้อมูลเที่ยวบิน ไม่มีประวัติการใช้จ่าย ไม่มีร่องรอยการใช้ชีวิตใด ๆ”“คุณกู้ครับ คุณนายน่าจะยอมแลกด้วยราคาที่มหาศาลเพื่อซ่อนตัวเอง... เธอไม่อยากให้พวกเราหาเจอจริง ๆ”ภายในห้องตกอยู่ในความเงียบงันผ่านไปนาน กู้หานชวนก็ระเบิดโทสะขึ้นมาในทันทีเขาเตะโต๊ะเครื่องแป้งที่อยู่ข้าง ๆ จนกระเด็น“เหลวไหล”ดวงตาของกู้หานชวนแดงก่ำ เสียงแหบพร่า“เสิ่นหนานถังรักฉันมาตั้งแต่อายุ 18 จนถึงวันนี้ เธอจะยอมจากฉันไปได้ยังไง”“แค่หาตัวเธอให้เจอ แล้วบอกให้เธอรู้ว่าในใจฉันก็มีเธอเหมือนกัน เธอต้องกลับมาแน่นอน”“หา... ตามหาต่อไป” เสียงของเขาแตกพร่าแทบไม่เป็นคำ “ไปลงประกาศค่าหัวในดาร์กเว็บ เพิ่มเป็นหนึ่งหมื่นล้าน”“ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม ต่อให้ต้องพลิกทั้งโลก ฉันก็จะพาเธอกลับมาให้ได้”......แต่น่าเสียดาย โชคชะตาก็ประหลาดเช่นนี้ตอนที่ยังมีวาสนาต่อกัน ต่อให้เขาเย็นชากับเสิ่นหนานถังแค่ไหน เธอก็ยังอยู่ในที่ที่เ

  • เธอพัดพาลมใต้ให้กลายเป็นหิมะ   บทที่ 12

    ตู้ม !ในสมองของกู้หานชวน เหมือนมีสายฟ้าฟาดระเบิดขึ้นอย่างแรงสามล้านเงินสามล้านที่เขาใช้เพื่อ “ช่วยชีวิตเธอ”เขาถึงขั้นก้มหัวให้คุณปู่เสิ่น เซ็นสัญญาเข้าตระกูลเสิ่นเป็นเขย และจากนั้นก็เกลียดเสิ่นหนานถังเข้าไส้แต่แท้จริงแล้ว...มันเป็นแค่เรื่องที่เจียงซินเยว่หลอกเขาทั้งหมดสามล้านนั้น เป็นเพียงหนี้พนันที่เธอเอาไปเล่นในคาสิโนมาเก๊าเปลวไฟแห่งความโกรธในอกของกู้หานชวนแทบจะฉีกเขาออกเป็นชิ้น ๆ แต่ริมฝีปากกลับยกยิ้มเย็นชาน้ำเสียงเย็นยะเยือกถึงขีดสุดเอ่ยขึ้น “ยังมีอีกไหม”“ยังมีครับ...” ผู้ช่วยกดเปิดแท็บเล็ต แล้วเรียกวิดีโอที่กู้กู้คืนมาด้วยความยากลำบากขึ้นมาคลิปแรก เป็นในคาสิโนใต้ดินแห่งหนึ่ง เจียงซินเยว่ตั้งใจปิดโทรศัพท์ ก่อนหันไปคุยกับเพื่อนข้าง ๆเธอพูดด้วยน้ำเสียงภาคภูมิใจ “เสิ่นหนานถังนี่โง่จริง ๆ ส่งคนมาจับฉัน แต่สุดท้ายกลับถอยเอง ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ไม่เป็นไร ฉันแค่ซ่อนตัว เธอก็ต้องตายอย่างอนาถอยู่ดี”คลิปที่สอง เป็นในห้องนอนของคฤหาสน์ในภาพ เจียงซินเยว่ทำลายของล้ำค่าเพื่อยั่วยุ แต่ไม่สำเร็จ ก่อนจะกระชากกำไลบนข้อมือของเสิ่นหนานถังอย่างแรง และแสร้งทำเป็นล้มป่วยลงกับพื้น

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status